Een goed verhaal over het pluchen ezeltje. Hoofdstuk 7-9
3 241

Een goed verhaal over het pluchen ezeltje. Hoofdstuk 7-9

Auteur:
Een origineel, lief verhaal over een pluchen ezeltje voor kleuters en jonge schoolkinderen. Vervolg op het verhaal van auteur Natalia Shkil over het geliefde speelgoed. Hoofdstuk 7-9: verhalen over muziek, over een losgescheurde poot en over de beste vriend, een vosje. Verhalen om voor het slapengaan voor te lezen.

Hoofdstuk zeven. Hoe Ezeltje kennismaakte met muziek

Op een dag ging de deurbel bij het baasje van Ezeltje. Ezeltje was er al aan gewend: als de bel zo melodieus rinkelt, dan is er iemand aan de deur.

Ze begonnen een enorme doos de flat in te slepen. Hij was lang en groot. Het was onduidelijk wat erin zat. Ezeltje wachtte nieuwsgierig af.

De baas haalde lang de onderdelen uit de verpakking, keek, paste het ene onderdeel op het andere, en … ineens leek er uit het niets een piano tevoorschijn te komen!

Ezeltje begreep dat dit een piano was, want hij had er al eens een gezien in Duitsland, waar hij vandaan kwam. Alleen werd het daar heel anders genoemd. Net als hijzelf. Net als alle voorwerpen. Hier liepen het baasje en de baas steeds maar te herhalen: «Piano, piano, wat een prachtige piano!»

Hij was wit, met zwart-witte glanzende toetsen, alsof er een zebra overheen had gehuppeld en zijn strepen was vergeten. Ezeltje begreep niet goed wat hij ermee moest. In Duitsland stond hij gewoon in een hoek. Hier zetten ze hem ook in de hoek.

«Misschien is hij bedoeld om hoeken van huizen mooier te maken», bedacht hij zelfs even.

Maar de aanblik van het instrument maakte indruk op hem. Toen ging de baas op een hoge kruk zitten, en plotseling dansten zijn vingers over de toetsen, en vulde muziek de lucht.

Het leek alsof die muziek de diepste snaren van Ezeltjes ziel raakte. En als de pluchen Ezeltje had kunnen huilen, dan had hij zeker een traan gelaten. Nu kriebelde het alleen in zijn neus, en er kwam een klein draadje uit zijn vacht, zodat hij moest snuiten om het weer naar binnen te krijgen.

Toen de baas klaar was met spelen, wilde Ezeltje zeggen: «Nog, nog, nog eens, alsjeblieft!» Maar hij kon niet zo hard praten dat men hem hoorde. De baas leek hem echter toch te horen, want hij speelde nog een melodie, en daarna nog een en nog een.

Ezeltje kon niet geloven dat die mooie, luchtige melodieën uit zo'n grote piano kwamen die op een tafel leek, en dat je ze niet kon aanraken. Ze zweefden door de lucht en waren onzichtbaar.

«Hoe kan iets wat je niet kunt aanraken zoveel gevoelens oproepen? », dacht Ezeltje, en hij kwam tot een conclusie. ― Niet alles wat je niet kunt aanraken, bestaat ook niet. Er zijn dingen die er eigenlijk niet zijn, maar die toch het hart binnendringen. Zelfs als dat hart niet vierkamerig is, maar pluche. En zelfs als mensen verschillende talen spreken en elkaar niet begrijpen, dan is muziek een gemeenschappelijke taal.»

Zo maakte Ezeltje kennis met muziek.

Hoofdstuk acht. Hoe Ezeltje geopereerd werd

Op een dag, na een badbeurt, toen Ezeltje van het warme balkon werd gehaald, waar hij in de zon had gelegen en de geur van gedroogde abrikozen had ingeademd, bekeek het baasje hem en fronste ze.

Ze draaide hem lang en aandachtig om en bleef aan zijn rechterpoot draaien, en ze zuchtte er zo zwaar over dat Ezeltje zelf ook diep zuchtte en zich zorgen maakte. Wat was er toch gebeurd dat het baasje zo zuchtte?

Meestal, als ze haar Ezeltje knuffelde, werd het baasje juist rustig en hield ze soms zelfs op met huilen. Ezeltje voelde het zout water dat ze soms van haar gezicht veegde op zijn vacht. Maar nu maakte ze zich zorgen om hem. Ezeltje voelde dat.

Al snel kwam er een heus overleg: het baasje en haar moeder. Ze klakten met hun tongen en bespraken iets boven hem. Uiteindelijk zag Ezeltje dat ze een lange, dunne naald met een witte draad pakten en... oei! Ezeltje had gegild als hij luid had kunnen praten. Er prikte iets pijnlijks in zijn rechterpoot.

Daarna nog een prik, en nog een. Ezeltje wilde protesteren, maar het baasje begon zijn poot in een witte, schone verband te wikkelen, dat rook naar medicijnen van het lang liggen in het medicijnkastje, en legde hem op het bed, op haar eigen kussen.

Ezeltje hoorde hen zeggen: «Operatie, operatie» en ze hadden medelijden met hem. En zijn poot deed eigenlijk helemaal geen pijn meer. Nou ja, misschien een klein beetje. Heel eventjes.

Voor het slapengaan kuste het baasje Ezeltje en fluisterde zacht: «Vandaag na de operatie mag je niets eten, maar morgen maak ik je de lekkerste lekkernij voor je moed.» En Ezeltje viel in slaap met de vooruitzicht op een lekker ontbijt. Zo was Ezeltje voor het eerst bij een operatie geweest.

Hoofdstuk negen. Hoe Ezeltje vriendschap sloot met Vosje

In het flatgebouw aan de Schoolstraat is er maar één woning die speciaal is voor Ezeltje. Die waarin hij woont. Samen met het baasje, haar man en de groene plant Pipito.

Pipito is niet altijd groen. Hij laat een paar keer per jaar gele blaadjes vallen, en vlak voor Oud en Nieuw begint zijn top rood te worden. Ezeltje houdt erg van die periode.

In het huis wordt het feestelijk, het ruikt naar dennen, mandarijnen en chocolade (en de geur van chocolade maakt Ezeltje altijd rustig), en zelfs Pipito lijkt met zijn rode blaadjes te zeggen dat de feestdagen eraan komen.

Het is misschien de moeite waard om te vermelden dat Pipito zo heet vanwege zijn grote dorst. Wat drinkt hij graag water! Het baasje schenkt een glas in zijn zilveren pot, en nog geen seconde later is het water uit het glas verdwenen in Pipito. Hoppa! Zo'n goocheltruc. Ezeltje kan zo niet drinken.

Met Pipito kun je ook prima zwijgen. Als het baasje het huis verlaat, zet ze Ezeltje altijd op de vensterbank bij Pipito, zodat ze zich niet vervelen, en ze genieten zwijgend van elkaars gezelschap. Ezeltje raakte snel gewend aan het leven in dit gezellige huis. Hij was zelfs bijna vergeten hoe zijn leven was in het verre Duitsland. Maar sinds die tijd is er bij Ezeltje wel de liefde voor reizen gebleven.

Alleen was het jammer dat er in dit huis, behalve Pipito, geen enkele vriend voor Ezeltje was, met wie hij kon spelen als de baasjes er niet waren, kon fluisteren voor het slapengaan of zijn pluchen gedachten kon delen.

Maar op een dag, na een reis naar een andere stad met Kerstmis, haalden de baasjes zoals gewoonlijk hun spullen uit de koffer en haalden ze onverwacht een rood gebreid vosje tevoorschijn.

Hij was helemaal van rode draden, maar met een witte punt op zijn staart, alsof hij in verf was gedompeld, witte oortjes en een even witte buik. De baas hield hem in zijn hand en hij hing volkomen stil. «Gewoon maar een knuffel», zuchtte Ezeltje.

Hij wist dat sommige knuffels gewoon knuffels blijven. Het vosje werd op de bank gelegd en leek vergeten, maar Ezeltje keek er steeds weer even naar. Voor de mensen leek het alsof er op de bank twee knuffels lagen, maar in werkelijkheid lagen er op de bank een volkomen levende Ezeltje en een volkomen stil vosje.

Ezeltje keek zo lang en strak naar het vosje dat het hem even leek alsof er iets in zijn ogen oplichtte. Ezeltje knipperde twee keer met zijn ogen, en het vosje knipperde twee keer terug. Ezeltje bewoog zijn poot, en het vosje wiebelde nauwelijks merkbaar met zijn staart.

Ezeltje begon vrolijk, snel en wat warrig in zijn pluche taal te praten, en het vosje antwoordde nog sneller.

En de mensen dachten nog steeds dat er op de bank twee pluchen knuffels lagen.

Vanaf die dag begon de vriendschap tussen Ezeltje en Vosje, een vriendschap voor het hele leven. Of misschien is een leven daarvoor nog te kort.

Het sprookje Een goed verhaal over het pluchen ezeltje. Hoofdstuk 7-9 is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 907 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 407 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑