In een zeer grote speelgoedwinkel woonde een grote gemeenschap van allerlei speelgoed. Ze droomden allemaal maar van één ding: dat ze gekocht zouden worden en dat kinderen met hen zouden spelen. Want het speelgoed was erg verdrietig in de winkel. Ze waren ongelooflijk blij met elke bezoeker van de winkel. Natuurlijk mocht het speelgoed absoluut niet aan mensen laten zien dat het levend was en kon bewegen en praten. Maar onderling communiceerden de speelgoedjes, en deden dit meestal wanneer de winkel al sloot.
Op een van de planken in de winkel woonden een prinses, een ridder en een draak. En op een dag begonnen ze te ruziën over wie van hen het beste was.
Waar is er iets over te discussiëren, natuurlijk zul je hier geen betere pop dan ik vinden.
Zei de prinses opschepperig.
Je vergist je. Ik ben veel beter dan jij. Kijk eens naar mijn glanzende harnas. Niemand anders heeft zoiets.
Onderbrak de ridder ongeduldig de prinses.
Dat klopt niet. Ik ben het beste speelgoed in deze winkel. Kijk eens hoeveel verschillende knoppen ik heb. Ik kan zingen en spreken.
Zei de draak stellig.
Hoe kunnen we dan begrijpen wie van ons het beste is?
Vroeg de prinses.
Het is eenvoudig. Degene van ons die het eerst gekocht wordt, is het beste speelgoed.
Stelde de draak plotseling voor.
En het speelgoed begon te wachten tot ze gekocht zouden worden. Maar een week verstreek, toen nog een, en niemand kocht hen. Toen besloten de speelgoedjes een list toe te passen en hun uiterlijk te verbeteren. De prinses vond veel linten in de winkel en deed ze allemaal om zich heen. Ze zag er uit als een kerstboom.
Alle bezoekers van de winkel lachten openlijk om de popprinses. Want versierd met veel linten was ze een schande voor iedereen.
De ridder zag dat veel jongens transformerauto's kochten en besloot voor te geven dat hij een transformator was. Hij probeerde onhandig en ongepast enig voertuig uit te beelden, maar zag er eerder uit als een hoop afval dan als een auto. De bezoekers van de winkel konden niet begrijpen wat voor ijzeren substantie voor hen stond.
En de draak merkte op dat kinderen van sprekende poppen houden en begon constant op knoppen te drukken en te spreken. Maar mensen hielden niet van zoveel lawaai en veel speelgoedjes maakten ruzie met hem.
Al het speelgoed op andere planken werd graag gekocht, maar niet de prinses, de draak en de ridder. Ze wilden zo graag gekocht worden dat ze juist te veel moeite deden en zichzelf in afschuwelijke creaties veranderden waar niemand van hield.
Maar ze konden niet eens bedenken dat het precies hun 'modernisering' was. Het leek hen dat ze zichzelf niet goed hadden versierd, dus bleven ze zichzelf wanhopig verminken.
Op een dag kwam een gezin met drie kinderen naar de speelgoedwinkel: twee jongens en een klein meisje. Toen ze naar de plank liepen waar onze ruziemakers woonden, schrokken ze.
Wat zijn dit voor monsters?
Vroeg een van de jongens.
Vreemd, op deze plank stonden een prachtige prinses, een draak en een prins. Maar wat is dit voor horror, ik weet het niet eens.
Antwoordde de verkoper en haastte zich om het speelgoed van de plank te halen.
Toen begon de prinses voorzichtig de linten van zich af te gooien.
Wacht, wacht, ik wil dit speelgoed.
Zei het meisje toen ze het speelgoed zonder veel linten in de handen van de verkoper zag.
De draak hield op met constant lawaai maken. En de ridder stond weer rechtop.
En wij nemen de draak en de prachtige ridder.
Begonnen de jongens door elkaar te roepen.
De verkoper keek naar het speelgoed dat hij weg wilde gooien en herkende het niet. Voor hem stonden weer de prinses, de draak en de ridder, die hij ooit op dezelfde plank had gezet.
Hij bracht het speelgoed naar de kassa en verkocht het aan de klanten. De kinderen brachten het speelgoed naar huis en speelden er constant mee. Toen het avond werd, namen de kinderen elk hun speelgoed mee naar bed om ermee te slapen.
Zodra de kinderen in slaap vielen, verzamelden de speelgoedjes zich in het midden van de kamer.
Hoe dom waren we.
Zei de prinses.
Je hebt gelijk. We hadden onszelf niet moeten verminken. We hadden gewoon moeten wachten tot iemand in de winkel zou komen die ons aardig zou vinden.
Voegde de ridder eraan toe.
Dus begrepen de speelgoedjes dat je nooit moet doen alsof je iemand bent die je niet bent. Je moet altijd jezelf blijven en dan gaat het goed met iedereen - met kinderen en speelgoed!
