Hallo! Ik ben een Druppel. Ik ben nog klein, maar binnenkort word ik groot! Je zult het zien!
Ik ben net geboren, in april. In de Oeral, hoewel… Nee, in de Kaukasus. Of nee… Ik weet het niet. Hoe dan ook, hoog in de bergen. Het was 's ochtends. De zon verwarmde mijn rug en zijkanten, en het was zo fijn om vrij te zijn na gevangen te zijn geweest in een ijsblok! Ik had hier zo lang op gewacht, een hele eeuwigheid!
En toen rolde ik in een klein, smal beekje.
Hallo-hallo! — zeiden mijn zusje-druppels meteen.
Ze leken zo op mij! Of ik op hen. Wat? Ah, we zijn allemaal hetzelfde, waarom zeg ik dat ineens? Hoe dan ook, we spraken over het leven van mijn zusters. Zij kwamen ook uit het ijs op het moment dat de Zon, vrolijk glitterend met heldere, levendige stralen, ons één voor één smolt. We werden opgepikt door zijn vrienden — de Noord-, Zuid-, Oost- en Westwind. Naar de laatste is zelfs een stroming genoemd! Kijk eens hoe machtig ze zijn!
Maar alles ging, tegen de verwachtingen in, op een heel vreemd pad. Ik zou natuurlijk door de wind tegen de rotsen kunnen worden geblazen en uitdrogen als een woestijn, maar ik had geluk. De Noord- en Oostenwind kregen ruzie en dwongen me eerst boven de afgrond te hangen, dan gooiden ze me hoog in de lucht. Uiteindelijk gooiden ze me in het beekje en huilde in de hoogte als wolven. Vraag me niet hoe ik weet wie het zijn. Ik heb ze gezien. Ik was toen nog niet bevroren met mijn zusters, maar ik leefde in een bergmeer. En toen kwamen ze.
Het waren enorme grijze dieren met grote slagtanden. Ze begonnen te drinken en slokten gulzig elke druppel water op. En toen kwamen er anderen. Ze waren nog groter, tot aan de hemel, of misschien nog hoger, en bedekt met bruine vacht. Uit hun mond staken gladde witte afgeronde takken, en hun neuzen waren erg lang! Daarmee maakten ze vreemde geluiden en daarmee verdreven ze de wolven.
Maar nu zwem ik al met de stroom van het beekje, dat ik mijn eerste huis kan noemen. En toen werden er veel beekjes, en dit is al geen beek meer, maar een klein rivierje. Nog steeds geen rivier, maar groter dan een beek, maar dat is al iets. Later werd het rivierje geleidelijk breder, en nu is het al een rivier, een bergrivier, en daarom vol water en snel. Alles eromheen smolt samen tot één grote gekleurde vlek. Iedereen hield zijn adem in. We vlogen recht naar de waterval!
En nu hangen we allemaal in de lucht. Wit zuiver licht flikkerde en glinsterde op onze zijkanten. En plotseling flitsten rode, oranje, gele, groene, blauwe, indigo en violette stralen in de lucht op als vlammen van gekleurde vuur.
Dit heet een regenboog. Het betoverde en betoverde mensen met zijn schoonheid. Het is niet voor niets dat de oude Grieken een regenbooggoddin hadden — Iris, en in het Oude Testament verscheen een regenboog voor Noach na afloop van de Zondvloed! Mensen zeggen zelfs: "Om een regenboog te zien, moet je eerst een regenbui meemaken". Dus voor mensen, sinds het begin van hun bestaan, is een regenboog iets positiefs, goeds en lichts.
Ze zelf verraste en verrast velen met haar mysterie degenen die niet weten hoe ze ontstaat. Maar ik ben slim, ik weet het!
Mijn mama-druppel vertelde me waarom dit gebeurt. Ze leefde een tijdje in het laboratorium van wetenschappers en hoorde alles. Mama vertelde dat een witte lichtstraal, wanneer hij door een druppel gaat, in veel stralen uiteenvalt. Wetenschappers noemden het… Hoe noemden ze het? Ik ben het vergeten. Ah! Precies! Spectrum.
Het is interessant dat een witte lichtstraal, wanneer hij door een druppel gaat, breekt en uiteenvalt in alle kleuren van de regenboog. De ene kant van de druppel werkt als een convergerende lens, de andere kant als een divergerende lens. Zo krijg je het spectrum. En er zijn veel druppels, dus je krijgt een regenboog!
Dit is wat ik denk: als zelfs één druppel zo'n wonder kan creëren, wat zal er gebeuren als alle druppels eraan meedoen? En als één mens de ecologie kan helpen, hoe zal de wereld veranderen als iedereen eraan meedoet?! Je kent het antwoord zelf prima.
Dus laten we de natuur als geheel en elke afzonderlijke druppel beschermen, die zo'n wonder kan verrichten! Want het kan de wereld ten goede veranderen en ons beter maken. Het belangrijkste is om je hart niet te sluiten
