Ze zeggen: "Met Nieuwjaar kun je alles wensen wat je wilt en het komt altijd uit, het gaat altijd in vervulling". Ik weet dit zeker, omdat me in mijn leven zo'n verhaal is overkomen...
Dit gebeurde heel lang geleden, nog in mijn kindertijd. Ik had een innige vriend genaamd Vova. We woonden in hetzelfde huis en waren wat je noemt "onafscheidelijk".
En op Nieuwjaar nodigde Vova me uit om bij hem op bezoek te komen. Maar toen ik aankwam, zag ik dat hij ook andere jongens uit onze klas had uitgenodigd. Ik was erg beledigd en boos: "Ben ik soms niet zijn enige vriend?" - en ik ging weg zonder hem met het feest te feliciteren.
Ik zat maar in mijn kamer, ik ging niet eens naar de feesttafel - mijn stemming was helemaal bedorven.
En toen hoorde ik:
Hallo. Wat zit je hier alleen? Het is feest.
Nou en? Het is feest. Maar ik heb misschien verdriet.
Zei ik zonder me om te draaien.
Wat voor verdriet?
Het ritselde iets naast me.
En toen zag ik voor me een heel klein mannetje. Hij was dun en glitterig, als een sneeuwvlokje. En achter zijn rug zag ik twee doorzichtige vleugeltjes.
Wie ben jij?
Vroeg ik verbaasd.
Ik ben de sneeuwengel. Wij dalen op aarde af alleen in de nacht van Nieuwjaar.
Waarom? En waarvoor?
Vroeg ik geïnteresseerd.
Omdat mensen juist in de nacht van Nieuwjaar hun meest geheime wensen doen. En wij zijn die engelen die die wensen vervullen. Dus je mag jezelf gelukkig prijzen. Doe een wens!
Nee, ik heb geen wens... Ik wilde Nieuwjaar met Vova doorbrengen, maar hij heeft alle jongens uit de klas uitgenodigd. Dus hij is mijn vriend niet.
Wie is die Vova?
Vroeg de engel.
Vova... Nou, hoe zal ik het zeggen... Nou, we zijn altijd samen. Eens gebeurde er...
Ik dacht na en begon verschillende verhalen over Vova en mij op te halen. Ik vertelde, en de engel keek me aan met zijn grote vriendelijke ogen en glimlachte peinzend.
En hoe langer ik vertelde, hoe duidelijker ik begreep hoe gelukkig ik was dat ik zo'n vriend als Vova had. En dat Vova zo'n vriend als ik had. Hoe geweldig dat we elkaar hebben.
Ik herinner me niet hoe ik in slaap viel en waar de sneeuwengel naartoe ging. Ik herinner me alleen dat ik dacht hoe fijn het zou zijn als Vova en ik veel zulke vrienden als hij en ik zouden hebben.
Ik werd wakker van een klop op het raam - we deden dit zo vaak met Vova: we gooiden een sneeuwbal tegen het raam. Ik liep naar buiten, en voor mijn veranda in de sneeuw zag ik de afdruk van een "sneeuwengel", en daar stonden Vova en de jongens uit de klas:
Gelukkig Nieuwjaar, slaapkop! We gaan naar de ijsbaan. Kom je mee!
Gelukkig Nieuwjaar, Vova. Ik kom eraan!
Riep ik en, mijn schaatsen pakkend, rende ik naar buiten.
