In een dorp, in een huisje vlakbij een kabbelende beek, woonden op het erf twee hanen. Elke dag was het in het kippenhok, waar ook legkippen en kleine kuikens woonden, erg rumoerig omdat deze twee hanen voortdurend ruzie maakten en met elkaar kibbelden.
En ze maakten ruzie en kibbeldenelke keer om onbenulligheden en onbelangrijke kleinigheden: die keek scheef en onvriendelijk, deze kraaide en kakelde op het verkeerde moment.
Nou, waarom zitten jullie elkaar de hele tijd dwars te zitten? Zo'n prachtige zonnige dag, en jullie beginnen weer...
Vroeg het biggetje, terwijl het zijn snoetje uit de modderpoel stak waarin het sinds de vroege ochtend lag te genieten.
Niet ver weg stond in de stal een koe rustig haar gras te kauwen.
Ze hief langzaam haar hoofd op en zei, haar woorden rekkend:
Moe-oe-oe, Moe-oe-oe! Wat een vechtersbazen, wat een raddraaiers! En waarom kunnen ze niet rustig en vreedzaam leven?
En ze ging weer gelijkmatig door met het herkauwen van haar gras.
Op een dag maakten de hanen zo lang en zo luid ruzie dat alle bewoners van het erf op het lawaai af moesten komen.
Kukeleku! Kukeleku! Kom allemaal, oordeel alsjeblieft over ons. Zelf kunnen we er nooit uitkomen!
Kraaide de hanen uit alle macht.
En zo verzamelden zich de deftige ganzen, de onrustige kippen, de logge varkens verlieten ook hun geliefde modderpoelen en kwamen naar het midden van het erf. Alle dieren lieten hun bezigheden voor wat ze waren en omringden de drukke hanen.
De rivalen stopten even, deden een stapje achteruit, zetten hun vleugels in hun zij en vroegen aan de erfbewoners:
Oordeel! Wie van ons is de mooiste en de knapste? Zeg het, maar vertel alleen de waarheid, zonder iets achter te houden of mooier te maken. Wie heeft de felste veertjes? Wie heeft de langste en pluizigste staart? Wie heeft het helderste stemmetje?
De dieren en vogels zwegen en dachten na over hoe ze de vragen van de hanen goed konden beantwoorden, hoe ze hen moesten beoordelen. Beide waren prachtige exemplaren, beide zongen vrolijk en helder... De een was nog mooier dan de ander, ja - het was moeilijk te kiezen. Lang dachten de dieren na, overlegden, discussieerden en stuurden uiteindelijk een onderhandelaar naar de ruziënde hanen.
In het midden van het erf stapte de kat naar voren.
De kater zette zijn staart op, streek zijn snor glad, waar hij in het geheim erg trots op was, miauwde zachtjes en sprak:
We hebben hier nagedacht en nagedacht, en dit hebben we besloten... Jullie zijn allebei, hanen, prachtige schoonheden. Iedereen in de buurt weet dat er betere hanen dan de onze in geen enkel erf in het hele dorp, zelfs in de hele streek te vinden zijn.
Hoe kan dat nou?! Betekent dat dat mijn veertjes net zo fel, lang en mooi zijn als die van mijn rivaal?
Zette een van de hanen zijn veren op.
Toen liet de tweede vechtersbaas-opschepper zijn sporen rinkelen, krabde met zijn klauwen in de grond en zei:
En kraait hij dan net zo luid, helder en mooi als ik? Pas maar op!!
En beide hanen begonnen weer te vechten. Het stof stond in wolken, mooie veren vlogen alle kanten op, het hele erf was vol geschreeuw.
En toen de enorme stofwolk was neergedaald en op de grond was neergestreken, wreven alle bewoners van het erf hun ogen uit, schudden de dikke laag stof en vuil van zich af die na het gevecht van de hanen was ontstaan, en zagen een treurig schouwspel.
Beide rivalen stonden er vies bij, met rommel in hun vleugels, met uitgetrokken veren en verwarde staarten. Hun gescheurde kammen hingen naar één kant, hun poten waren tot bloedens toe opengeschrabd, de adem van de vechters kwam maar niet tot rust.
Van uitputting ploften beide hanen in een plas, uitgeput konden ze niet eens meer praten, laat staan schreeuwen en hun gelijk halen. Hun stemmen waren hees van het luide gekraai, uit hun snavels kwam alleen nog maar pijnlijk gesis.
Toen stapte de deftige gans naar voren en zei:
Wat hebben jullie gedaan, mislukte vechters? Ach jullie, vechtersbazen, verwaande opscheppers... Kijk nu eens naar jezelf, en dan naar elkaar. En wie van jullie is nu beter, mooier, feller en beter van stem?
Niets konden de ruziënde hanen ter verdediging zeggen.
Sinds die tijd werd het rustiger en kalmer op het erf, en in het hele dorp. De hanen maakten geen ruzie meer, schepten niet meer op tegen elkaar, maar leefden vriendschappelijk en vreedzaam.
En 's ochtends, om de beurt, poetsten ze hun felgekleurde veertjes en lieten hun heldere en luide kraaien horen:
Kukeleku!
Kukeleku!
Kukeleku!
