Afrika! Wonderbaarlijk, mysterieus en zo ver weg. Hoeveel ongewone en zeldzame dieren en planten bewonen het. Giraffen met lange halzen, bedekt met grappige vlekken, speelse apen met vrolijke gekrulde staartjes, majestueuze en gevaarlijke leeuwen, die zo graag slapen dat het soms de hele dag duurt, en natuurlijk grote Afrikaanse olifanten.
Het is moeilijk voor te stellen hoe groot ze kunnen zijn! En als een olifant zijn poot optilt en stampt, kunnen anderen zich nauwelijks op hun benen houden. Olifanten zijn de grootste dieren op aarde, en kleine olifantjes zijn de gehoorzaamste kinderen in Afrika. Met hun slurf haken kleine olifantjes zich vast aan de staart van een ouder, zodat ze niet verdwalen en niet achterblijven.
Wist je dat er in het verre en hete Afrika een echte school voor dieren is? Ja, ja, een heel normale school waar alle kleine dieren naartoe gaan - van jonge leeuwen tot ongehoorzame apen. Deze school ligt naast een klein meer. Het meer is bijzonder omdat er in plaats van water inkt in zit. Met deze inkt schrijven de dieren tijdens de lessen.
Vroeg in de ochtend verzamelen ze zich op het zand naast het meer en leren. De directeur van de school - een oude wijze leeuw - houdt toezicht op de leerlingen, en de giraffe, die alles van grote hoogte kan zien, is de leraar.
Het is tijd om onze kleine olifant te leren kennen. Hij heet Eli. Olifanten zijn enkele van de slimste dieren op de planeet. Eli studeert erg hard om aan deze titel recht te doen. Hij beheerst zijn lange slurf zo handig dat hij al mooie schilderijen op het zand kan tekenen met inktwater. Eli's mama en papa zijn trots op hem. Ze helpen Eli altijd met zijn huiswerk en beantwoorden graag al zijn vragen. En de nieuwsgierige kleine jongen heeft veel vragen.
Normaal gesproken gaat Eli graag naar school. Het is niet moeilijk voor hem om vroeg op te staan. Hij wast zich vrolijk, spuit water uit zijn slurf, en vastgrijpend aan mama's staart haast hij zich naar school. Maar op een dag veranderde alles.
Op een dag merkte mama op dat het olifantje heel erg verdrietig uit school thuiskwam. Ze vroeg hem voorzichtig:
Mijn lieve jongen Eli, wat is er gebeurd? Waarom kijken je oogjes zo ongelukkig?
Mama maakte zich erg zorgen om haar zoontje.
Alles is goed, — antwoordde Eli, zonder naar mama te kijken.
Weet je het zeker, zonnetje? Je kunt me alles vertellen, — mama begreep dat Eli iets verborgen hield.
Alles is goed, — herhaalde hij en ging naar zijn kamer om uit te rusten.
De volgende dag gedroeg Eli zich vanaf de ochtend vreemd. Hij had geen haast om naar school te gaan, maar waste zich juist erg langzaam en lang. En toen het tijd was om te gaan, zei hij tegen mama:
Mama, zou je me niet naar school kunnen brengen? Ik wil niet meer aan je staart vasthouden, ik ga zelf.
Zonnetje, ben je niet bang om verdwaald te raken in het zand? Je kunt je nog niet alleen in de woestijn oriënteren, — mama was verdrietig om Eli's woorden.
Breng me dan alsjeblieft naar het meer, en dan ga ik zelf naar school. Ik wil niet dat andere dieren zien dat ik aan jou vasthoud.
Eli's mama begreep alles. Ze vermoedde dat een van de leerlingen haar jongen had gekwetst. Maar hij vroeg niet om hulp, dus stemde ze ermee in hem naar het meer te brengen en zei:
Eli, mijn zoon, als iets je zorgen baart, kun je het me altijd zeggen.
Alles is goed, — zei het olifantje koppig. Hij zei niets meer tot aan school.
Dit herhaalde zich dag na dag. Elke avond kwam Eli uit school thuis en ging meteen naar zijn kamer om met niemand te praten. Mama en papa maakten zich erg zorgen om hem. Dit was helemaal niet zoals hun kleine gelukkige Eli, die altijd blij het laatste nieuws uit school met hen deelde. Na enige tijd ontdekten de ouders dat het kleine olifantje slechter was gaan presteren op school. Papa olifant zei:
Eli, vertel me wat er is gebeurd. Je bent helemaal gestopt met je huiswerk. Als je wilt, kan ik je helpen: wat begrijp je niet in de opdrachten? Laten we het samen uitzoeken, — zijn stem was ernstig, maar hij schreeuwde niet tegen Eli, hij bood hulp aan.
Papa, mag ik niet meer naar school? — vroeg de zoon hoopvol.
Hoe kan dat nou? Je bent zo slim en nieuwsgierig, waarom wil je niet meer leren? Is er iets in de klas gebeurd? — papa olifant herinnerde zich dat mama zei dat ze dacht dat het olifantje door andere dieren werd gepest. — Als je het me vertelt, zal ik je zeker helpen.
Alles is goed, — zei het olifantje opnieuw verdrietig.
Na dit gesprek ging hij aarzelend aan zijn huiswerk zitten en kon lange tijd niet zijn gedachten verzamelen. Mama en papa hadden gelijk. Sinds enige tijd hadden de dieren in de klas hem gaan pesten. Eerst lachten ze erom dat het olifantje mama's staart vasthield. Toen vroeg hij mama hem niet meer te brengen.
Toen begonnen ze te lachen om zijn schilderijen op het zand, en een bijzonder vervelende aap gooide er zand overheen zodra het olifantje klaar was met tekenen. Hij wist niet wat hij moest doen en tot wie hij zich moest wenden. En vandaag, toen het olifantje net naar huis wilde gaan, begonnen enkele apen zand naar hem te gooien en te zeggen:
Kleine Eli rent naar mama! De aarde trilt ervan! Ha-ha-ha!
Eli vroeg hen te stoppen, maar dat maakte hen alleen maar harder lachen:
Kleine Eli wil het zijn ouders vertellen, hij is een klikspaan! Ha-ha-ha!
Toen wat zand in het oogje van het olifantje terechtkwam, begon hij te huilen en rende naar huis zonder op mama te wachten. Als papa hem maar niet meer naar school hoefde te gaan... Maar Eli begreep dat hij toch door moest leren, hoewel hij nu niet eens meer zijn best deed om netjes te schrijven als hij zijn huiswerk maakte.
Mama en papa zeiden steeds dat ze bereid waren naar hem te luisteren. Eli zag hoe ze zich zorgen maakten, maar durfde niet te vertellen. Het leek hem dat hij iets verkeerd deed en dat de apen hem daarom plaagden. Toen het olifantje opnieuw thuiskwam, nauwelijks zijn tranen inhoudend, konden de ouders zich niet meer inhouden en zeiden:
Eli, we moeten praten en alles uitzoeken.
Alles is goed, — loog hij opnieuw.
Schatje, ik zie dat het niet zo is. Je bent de laatste tijd niet jezelf meer, — zei mama.
Vriend, je hoeft niet te liegen en te zeggen dat alles in orde is. We kunnen je helpen, vertel ons gewoon wat er aan de hand is, — voegde papa eraan toe.
Dan word ik een klikspaan, — een klein traan rolde over de wang van het olifantje.
Wat een onzin! — riep mama uit. — Als iemand je kwetst, heb je het volste recht om hulp te vragen.
Echt waar? — het olifantje keek mama met verwonderde ogen aan.
Daarom heb je zo lang gezwegen? Omdat je dacht dat je een klikspaan zou worden? — papa olifant werd boos.
Ja, daarom. Papa, ben je boos op mij? — de stem van het olifantje trilde.
Natuurlijk niet, zoon. Ik ben boos op degenen die het durfden aan zo'n wonderbaarlijk, slim en begaafd olifantje aan te doen.
Na papa's woorden voelde het olifantje zich veel beter. Eli vertelde zijn ouders over de apen en hoe ze hem op school pesten. Hij was bang om het probleem aan de giraffe-leraar te vertellen, omdat hij dacht dat die hem zou uitschelden.
Zoon, luister goed: jij bent het meest sprookjesachtige olifantje op de hele wereld, en geen enkele aap kan met jou vergeleken worden! — zei mama.
Het olifantje luisterde aandachtig naar haar en begreep dat ze gelijk had. De apen die hem hadden gepest, hadden altijd slecht op school gepresteerd. Blijkbaar hadden ze alleen genoeg verstand om anderen uit te lachen.
Morgen gaan we met je naar school en praten we met de directeur. Wees niet bang, mama en papa zullen je nooit laten kwetsen, — steunde papa zijn zoon.
Toen de olifantenfamilie de school naderde, keken de dieren met ingehouden adem naar hen. Papa olifant liep belangrijk over het zand met zijn enorme poten, mama olifant liep erachter, maar haar stappen deden ook stof opwaaien. Achter hen, vastgrijpend aan mama's staart met zijn slurf, liep het olifantje Eli zelf.
De apen keken met grote ogen. Ze waren bang dat de olifanten waren gekomen om hen uit te schelden voor hun streken. Maar papa olifant keek ze alleen heel streng en aandachtig aan met een dreigend blik, en ze renden meteen weg in de struiken.
De directeur was erg verrast door het verhaal, maar wat hem het meest verbaasd was dat Eli - de beste leerling van de school - het doelwit van pesterijen was geworden. Wat een opschudding ontstond er toen. De strenge leeuw sprak met de giraffe-leraar, die beloofde alles uit te zoeken.
Na enige tijd begrepen de apen dat ze ongelijk hadden en hielden op met het pesten van het olifantje. En Eli begon opnieuw goed te presteren en ging met plezier naar school.
Kinderen, onthoud: als je op school wordt gepest, is het belangrijkste om niet stil te blijven. Je kunt altijd hulp vragen aan volwassenen. Weet dat je niet schuldig bent dat je het doelwit van pesterijen bent geworden, en er is altijd een uitweg uit elke situatie.