December is aangebroken, en deze nacht viel er veel sneeuw, als herinnering aan het naderende Nieuwjaar. Mama ging zoals altijd 's ochtends de kinderkamer in, haalde met een vertrouwd gebaar het volgende blaadje van de kalender aan de muur bij de ingang en begon haar zusjes Lisa en Dasha wakker te maken.
Meisjes!
Zei mama.
Wakker worden, anders komen jullie te laat op school.
Lisa, de oudste zus, die al in de derde klas zat, sprong uit bed en rende naar het raam.
Dasha, opstaan! Kijk hoeveel sneeuw er is gevallen!
Mama, komt het Nieuwjaar al snel?
Vroeg eerste-klasser Dasha.
Op de kalender staat al 10 december, en er zijn nog maar weinig dagen tot de nieuwjaarsvakanties.
Antwoordde mama, en ging naar de keuken om het ontbijt klaar te maken.
De meisjes wasten zich, aten ontbijt en kleedden zich aan. Mama bracht Lisa en Dasha naar school en ging zelf ook naar haar werk. En 's avonds zat de hele familie zoals altijd samen aan tafel.
Mama, kun je je voorstellen! Vandaag vertelde Olga Nikolajevna ons in het vak Omgevingskunde dat bomen levend zijn, en dat zelfs kleine beschadigingen voor hen pijnlijk zijn!
Zei kleine Dasha.
Wat betekent dit dan? Lijdt zelfs de kerstboom die we elk jaar versieren hieronder?
Ja, inderdaad, bomen zijn levend
Antwoordde mama Ira.
Ze ademen, drinken water, kunnen zelfs ziek worden zoals mensen.
Wat moeten we nu doen! Ik wil niet dat iemand verdrietig is en lijdt terwijl wij plezier hebben!
Mengde Lisa zich in het gesprek.
Maar als we geen kerstboom hebben, komt het feest niet en komt Opa Vorst niet naar ons toe.
Huilde de jongste zus.
En Lisa begon ook verdrietig te worden.
Dasha en ik begonnen speeltjes voor de boom te maken, we wilden dat deze jaar de mooiste zou zijn. En dat Opa Vorst ons de beste cadeaus zou brengen.
Zuchtte de oudste zusje.
Toen komt papa Kostya de keuken in.
Waarom zijn mijn meisjes zo verdrietig?
Vroeg hij.
Zo'n prachtige dag, zoveel sneeuw! Misschien gaan we dit weekend allemaal samen naar de slee-heuvel?
Mama vertelde alles aan papa Kostya, en hij zei bemoedigend.
Weet je, mij doen die levende kerstbomen elk jaar ook pijn. Ze hebben zoveel kracht en tijd nodig om te groeien, en mensen kappen ze in een paar dagen om. Morgen gaan we naar de winkel, ik zag vandaag dat ze veel kunstmatige sparren hebben binnengekregen, en we kiezen de mooiste en volle, die in niets van een echte zal verschillen! En Opa Vorst zal blij zijn dat er één kerstboom meer in het bos zal blijven. En hij zal jullie de allerbeste cadeaus brengen.
Dat deden ze, ze kochten een boom tot aan het plafond, versierden hem met zelfgemaakte speeltjes, hingen er slingers op, en de nieuwjaarsschoonheid schitterde met gekleurde lampjes. Niemand merkte zelfs dat het kunstmatig was.
