Op een van de zonnigste en warmste zomerdagen liep ik alleen door de stad. Waarom alleen? Omdat al mijn vrienden waren vertrokken: de een naar het platteland, de ander naar het kamp, kortom, iedereen was weg.
Ik dwaalde door de binnenplaatsen en straten, en toen belandde ik in een oud park. Enkele jaren geleden was het verlaten en nu groeit het park dicht. Banken, lantaarnpalen en tegels waren overgroeid met klimop. Het gras was hoger dan mijn knieën. De takken van de bomen waren dicht verstrengeld en lieten helemaal geen zonnestralen door op de smalle paadjes.
Vreemde plek. En waarom ben ik hier eerder nooit geweest?
Dacht ik en deed een stap dieper het park in.
Toen ik wat verder liep, zag ik een klein bankje waarop een kale, magere en oude kat zoet sliep. Ik weet niet waarom ik dit deed, maar ik sloop op mijn tenen naar de slapende kat en schreeuwde - WOOF!
Het arme dier sprong op, zijn vacht stond overeind en met een wild gehuil rende hij weg.
Ik lachte me dood. Ik lachte zo lang, terwijl ik dit moment steeds opnieuw in mijn hoofd afspeel, dat mijn buik pijn deed. Na genoeg gelachen te hebben, ging ik op dezelfde plek zitten waar de kat enkele minuten eerder sliep en keek omhoog.
Hoest-hoest.
Ik hoorde een zacht hoestje en draaide mijn hoofd om.
Jongeman, zou je een oude zwerver niet wat plaats willen afstaan?
Ik keek naar het lege bankje waarop alleen ik zat en waar veel plaats was, en antwoordde onwillekeurig:
Nee, ik zal mijn plaats niet afstaan.
Ach, wat onbeleefd! En wat leren de leraren tegenwoordig de kinderen!
Bromde de oude man terwijl hij naast me stond.
Wiskunde, Nederlands, literatuur, biologie en andere vakken!
Riep ik uit, zonder goed te weten waarom.
Ja, ja... tegenwoordig leren ze wetenschappen, maar leren ze je niet over etiquette, vriendelijkheid en gewone beleefdheid?
Vroeg de oude man.
Ze leren het, maar het interesseert me niet!
Dus als je aardig bent, waarom heb je dan de oude kat weggejaagd? Als je beleefd bent, waarom weigerde je dan je plaats af te staan aan een oude zwerver?
Ik joeg de kat weg omdat ik daar zin in had, en ik stond mijn plaats niet af omdat hier veel vrije plaatsen zijn en ik geen reden zie om op te staan.
Ja... precies.
Met deze woorden likte de oude man zijn hand, streek ermee over zijn grijze haren en gladde ze, en liep toen heel zachtjes, bijna geruisloos naar het bankje en ging zitten.
Mijn mond viel open van verbazing.
Meneer, waarom likte u zojuist uw hand?
Vroeg ik nauwelijks hoorbaar.
Helaas blijven kattengewoonten in menselijke vorm bestaan.
Waarom kattengewoonten?
Omdat ik een kat ben!
Dat kan niet waar zijn! Zoiets gebeurt niet! U liegt!
Schreeuwde ik en sprong meteen van het bankje af.
Alles is mogelijk en alles gebeurt. Je hoeft alleen maar naar je leraren te luisteren. Ik ben een leraar die je les wil geven over voorzichtige toon, goede manieren en correct gedrag.
Zei de zwerver en op datzelfde moment begonnen zijn ogen groen op te gloeien! Dit waren echte kattenogen!
U bent helemaal geen leraar...
Mompelde ik.
Deze oude man maakte indruk op me. Hij maakte me bang, want ik geloofde niet in wonderen, maar dit was een echt wonder.
Weet jij wie leraren zijn en hoe ze ontstonden?
Nee...
Zei ik onzeker.
Ga zitten, ik zal je het verhaal vertellen.
Ik ging naast hem zitten en luisterde.
Lang geleden, toen mensen niet eens wisten wie leraren waren, werd in een klein mandje van stro een kitten geboren. De kitten was slim.
Hij liep overal rond en voedde zich met verschillende informatie. Deze kitten werd door veel gezinnen meegenomen. Vooral gezinnen met kleine kinderen.
Soms, wanneer kinderen huilden en lang niet konden slapen, liep de kitten, en later de kat, naar hen toe en begon verschillende verhalen te spinnen over het verleden en de toekomst, over het oneindige en het eeuwige.
In verschillende gezinnen leerde hij veel nieuwe informatie en kreeg hij nieuwe kennis.
Eens, nadat hij bij een astroloog had gewoond, kwam hij in het gezin van een melkmeisje terecht, dat een klein meisje van ongeveer zes jaar had.
En op een keer, toen iedereen al sliep, maar het kleine kind niet kon slapen en zonder te knipperen naar het donkere raam keek, naar de sterren en de enorme maan, liep de kat naar haar toe en wilde haar vertellen wat die nachtelijke lichten aan de hemel waren. Hij wilde vertellen hoe de wereld ontstond, maar hij kon het niet doen, want hij was een kat, en katten spreken niet!
Toen, gefrustreerd, rende hij naar buiten, ging midden op de weg zitten en begon zichzelf te verwijten dat hij niets kon helpen. Maar hij wist zoveel!
De volle maan verlichte zijn donkere vacht met haar zwakke stralen en verdween achter een wolk, en op dat moment gebeurde het wonder!
Het kleine dier veranderde in een mens.
Geschrokken van zijn verandering verstopte de kat zich in een hoek tussen twee grote stenen en zat daar enkele minuten. Toen, na alles in zijn hoofd te hebben overwogen en te begrijpen wat er was gebeurd, kroop hij eruit en liep naar het huis.
Hij klopte op de oude, licht scheefhangende deur en wachtte op antwoord. Een huilende vrouw deed de deur open. Ze was erg bleek en praktisch uitgeput.
Ik weet wat er met u is gebeurd en ik wil u helpen! Zet dit in en geef het elke dag aan uw kind. Het zal beter worden, geloof me. Met deze woorden vertrok hij.
Zei de kat-mens en gaf de vrouw een bundel kruiden.
Na dit gebeurde veranderde de kat vaak in een mens om degenen die zijn hulp nodig hadden te helpen. Hij onderwees jongeren zodat er meer slimme en ervaren mensen zouden zijn die anderen konden helpen. De leerlingen groeiden op en begonnen anderen te onderwijzen. Zo ging jaar na jaar voorbij, en eeuw na eeuw. Veel verschillende leraren wisselden elkaar af, veel jonge leerlingen werden oude wijzen.
Zo ontstond het dat volwassenen jongeren onderwijzen, zodat zij hen kunnen vervangen wanneer hun tijd komt.
Alles veranderde. Mensen veranderden, wetenschap, wereld, maar alleen de kat bleef onveranderd. Hij bleef verschillende wetenschappen bestuderen door anderen te observeren, en gaf dan lessen aan kleine kinderen en mensen van middelbare leeftijd in menselijke gedaante.
Op deze manier hielp een klein schepsel, een stofje in de hele wereld, dat één kind wilde helpen, iedereen.
Wat is er nu met de kat gebeurd?
Onderbrak ik de oude man en vroeg.
Wat ben je ongeduldig!
Zei de oude zwerver met lichte verwijt.
Waar is hij nu?
Bleef ik aandringen op antwoord.
Wacht even en je zult alles weten.
Goed, sorry, ik zal het niet meer doen.
Zei ik schuldig.
Prima! Dus... waar was ik gebleven...
Zo dwaalde de kat eeuwenlang door de wereld. Hij onderwees velen en maakte hen tot zijn leerlingen, die later leraren voor anderen minder geleerdde mensen werden.
Waarom leefde hij zo lang?
Kon ik me niet inhouden en vroeg, en beet meteen op mijn lip.
Goed, op die vraag zal ik antwoorden. Het feit is dat katten veel levens hebben en daarom leeft hij zo lang.
Aaah, nu begrijp ik het! Wacht, maar waarom "leeft"? Is hij dan nog niet dood?
Hij dwaalde en dwaalde, maar kon geen persoon vinden die waardig was om al zijn kennis over te nemen en hetzelfde te worden als hij. De wijste zwerver - een oude man die graag zijn kennis met anderen zou delen.
Zonder acht te slaan op mijn vraag vervolgde de oude man zijn verhaal.
De tijd verstreek, jaren namen hun tol en zo veranderde hij van een jonge en levendige kat in een oude en kale kat. Van een jonge en knappe man veranderde hij in een oude en zwakke oude man.
De ene generatie werd vervangen door de andere, en toen de derde, nu is de kat erg oud. Hij loopt bijna niet meer. Hij is erg verzwakt, maar hij blijft verschillende ontwikkelingen van de wereld, mensen en technologie observeren. Hij blijft voor kinderen zorgen en gelooft niet op te houden dat alle kinderen dankbaar zullen zijn dat ze de kans hebben om te leren en geleerden te worden.
Met deze woorden knipoogde de oude man naar me en veranderde recht voor mijn ogen in dezelfde oude en kale kat die ik eerder zo erg had bang gemaakt. Voordat ik kon bijkomen, was het spoor van de kat al verdwenen. Ik probeerde hem te zoeken. Ik rende door het park, keek in de struiken, zocht op de open plek, maar kon hem niet vinden.
Dank je... voor het verhaal... nu begrijp ik veel.
Zei ik zachtjes en ging naar huis.
Veel jaren zijn sindsdien verstreken, maar ik herinner me die kat nog steeds en soms, wanneer een kat langs de straat loopt, probeer ik onwillekeurig te zien of het niet die kale kat is, niet die oude man.
Maar helaas zijn het gewone katten, hoewel, wie weet, misschien zijn ze helemaal niet gewoon, maar dezelfde leraren of professoren.
Ik ben erg dankbaar voor dat verhaal. Ik ben volledig veranderd en nu heb ik een prachtig leven!
Wees dankbaar voor je leraren, want zij leggen in ons de kennis die we in deze wereld zo nodig hebben!!
