Ik ben een gewone jongen, ik hou van computerspelletjes, ik hou ervan om met vrienden voetbal te spelen⚽️, ik hou ervan om met papa te gaan vissen. Maar wat ik helemaal niet leuk vind, is mijn tanden poetsen, en dan nog twee keer per dag, mama scheldt me daar altijd voor uit, en ik beweer tegen haar dat het nutteloos werk is, dat alleen maar tijd verspilt! Mijn tanden zijn wit, gezond en zonder poetsen! En toen gebeurde het ineens…
Ik word 's ochtends wakker, zoals altijd, maar ik lig niet in bed, maar op een weiland, naast een sneeuwwit kasteel. Natuurlijk begreep ik niets, maar ik had niets beters te doen dan het pad naar het kasteel in te slaan. Niemand hield me tegen bij de deur, ik ging naar binnen, en plotseling sloeg de deur achter me dicht, en recht voor me verscheen een eng klein, helemaal krom kabouter, helemaal in het zwart.
Ik knijp mijn ogen dicht in de hoop dat dit alles verdwijnt en ik thuis ben, maar toen begon de kabouter te spreken. Zijn stem was zo walgelijk, zoekend, piepend, als van papa's boor wanneer hij iets aan het boren is:
Nou, hallo. Ik ben blij je te zien! Eindelijk heb ik een helper!
En ik dacht: "Nou, ik zal dit schrikwekkend wezen nog moeten helpen!"
Eigenlijk wil ik heel graag naar huis, kan ik je een beetje helpen en laat je me naar huis gaan?
Natuurlijk, mijn jonge vriend, dit zal niet veel van je tijd kosten, slechts drie dagen, en het werk zal je naar mijn mening leuk vinden!
En de kabouter vertelde dat ik stiekem tandenborsels van tien van mijn beste vrienden moest stelen en in ruil daarvoor twee chocolaatjes moest achterlaten. Ik zou van flat naar flat verhuizen met behulp van een magische muts, die gedachten kan lezen en me naar het juiste adres brengt.
Eerst was ik erg blij, want het werk was inderdaad niet moeilijk en ook nog interessant, zelfs magisch. Ik herinnerde me snel de adressen van mijn vrienden in mijn hoofd, zodat ik meteen aan het werk kon beginnen. En de eerste borstel die ik meebracht, was van mij, daarvoor at ik eerlijk twee snoepjes?.
De eerste vijf borstels bracht ik snel, en de kabouter ontmoette me elke keer bij de deur en lachte erg hard en walgelijk. Maar toen ontmoette hij me ineens niet, raakte in paniek en ging hem zoeken. Ik liep van kamer naar kamer en dacht: "Vreemd, alles is hier mooi, wit, schoon, maar zo'n afschuwelijk schrikwekkend wezen woont hier!"
En plotseling kwam ik een kamer tegen waarvan de deur op slot zat, ik keek door het sleutelgat en zag een klein feetje. Ik begreep meteen dat het een fee was, omdat ze kleine vleugels op haar rug en een kroon op haar hoofd had. Ze hoorde mijn voetstappen en liep naar de deur.
Wie ben jij?
Vroeg ik.
Ik ben de tandenfee, ik woon in een prachtig land dat Hygiëne heet, en hier heeft me de boze kabouter Cariës opgesloten, hij heeft mijn kasteel veroverd en is erin gaan wonen. En wie ben jij, hoe ben je hier gekomen?
Ik ben Kolia, ik weet niet hoe ik hier ben gekomen, maar deze kabouter beloofde me vrij te laten als ik hem tien tandenborsels zou brengen.
En de fee begon plotseling bitter te huilen.
Wat verschrikkelijk, je hebt je beste vrienden veroordeeld tot verschrikkelijke tandenpijn, die Cariës over hen zal brengen.
En toen herinnerde ik me mama's woorden dat als ik mijn tanden niet elke dag zou poetsen en veel snoep zou eten, ik tandenpijn zou krijgen en zou ontdekken wat cariës is.
Oké, oké, alleen niet huilen, wat moet ik doen? Hoe kan ik mijn vrienden helpen en jou uit gevangenschap bevrijden? Als een van de kinderen zijn tandenborstel kan terugkrijgen en er mee tegen mijn deur aanraakt, zal de betovering breken en ik…
Ik hoorde niet verder, herinnerde me mijn borstel, die ik als eerste had meegebracht, en rende er met volle snelheid naartoe. En ik had geluk! In de grote kamer lagen alle borstels die ik had meegebracht op een zichtbare plaats. Ik vond de mijne zonder moeite en rende terug. Zodra ik de borstel tegen de deur aanraakte, klonk er een krak en een helder licht, zo helder dat ik mijn ogen dicht moest doen…
En plotseling klonk er iets in mijn oor en hoorde ik mama's stem:
Opstaan, luiwammes, het is tijd om je tanden te poetsen!
Ik sprong op, niet gelovend mijn ogen, en rende naar de badkamer?. Zoals altijd stond mijn tandenborstel in mijn bekertje op de vertrouwde plaats. En pas toen begreep ik dat dit maar een droom was!
Nu poets ik mijn tanden erg zorgvuldig en altijd twee keer per dag, omdat ik uit eigen ervaring weet hoe Cariës eruitziet!
