Tijdens een wandeling met zijn grootvader langs de zeekust staarde de jongen Vitya in de verte, naar het punt waar de hemel de watervlakte raakte en oneindig leek. Vitya's grootvader — Nikolai Gavrilovich — was een voormalige zeeman en had de hoogste rang van kapitein op een groot vrachtschip bekleed. Natuurlijk droomde de jongen ervan dat hij, als hij groot zou zijn, zeker zeeman zou worden.
Grootvader, wat is daar in de verte?
Vroeg de jongen Nikolai Gavrilovich vol belangstelling.
Ik zou alles geven om maar even te zien wat daar gebeurt, achter die lijn waar de zee met de hemel samenkomt!
Als je daar zo nieuwsgierig naar bent,
Antwoordde grootvader.
Voor zover ik weet, organiseren ze in onze jachtclub cursussen voor jonge zeelieden en bieden ze een vierdaagse zeiltochtaan op een zeilboot. Ik kan regelen dat wij beiden in de bemanning worden opgenomen?
Je bent de beste grootvader ter wereld!
Riep de jongen enthousiast uit.
De volgende dag, toen Vitya nog in zijn bed lag, betrad zijn grootvader de kamer. Hij droeg zijn kapiteinsuniformen.
Nikolai Gavrilovich was al lang met pensioen, maar maakte nog steeds de indruk van een sterke en gezonde man die veel in het leven had meegemaakt. Vitya was erg trots op zijn grootvader.
Jij, zeeman!
Zei Nikolai Gavrilovich in een commandotoon.
Je hebt vijftien minuten: je wassen, ontbijten en je spullen pakken, anders gaan ze zonder ons naar zee!
Vitya was zelf verbaasd hoe snel hij zich kon aankleden. Nog voordat de tijd om was, stormde hij naar buiten in volledige uitrusting en met een rugzak vol alles wat nodig was voor een meermaandse zeereis.
En eindelijk was de droom van de jongen werkelijkheid geworden. Hij betrad het schip genaamd "De Snelle", waar hij eerst de enorme zeilen zag die door de wind werden geteeld. Alle matrozen gedroegen zich verrassend kalm, zonder enige haast of drukte die de voorbereiding op het uitvaren uit de baai zou moeten aankondigen.
Toen ze grootvader zagen, sprongen de zeelieden op en groetten de oude kapitein en de jonge matroos eerbiedwaardig. De jongen begon zijn grootvader uit te vragen over hoe het schip was ingericht en waarvoor alles diende.
De rust die Vitya en zijn grootvader aantroffen, bleek bedrieglijk. Zodra de kapitein van het schip naar de brug klom en het bevel "Zeil op!" gaf, begon alles te bruisen. Elk lid van de scheepsbemanning kende zijn taak en begon zonder elkaar in de weg te zitten de zeilen voor het uitvaren in te stellen.
Het duurde niet lang voordat "De Snelle" op open zee was. Het geluid van golven die tegen de scheepsromp sloegen, een zacht briesje dat over het dek waaide, alles veroorzaakte bij Vitya veel positieve emoties.
Grootvader!
Wendde de jongen zich tot Nikolai Gavrilovich.
Eindelijk zal ik zien wat er achter die magische lijn gebeurt die ik voor me uit zie!
Nikolai Gavrilovich was een gereserveerde man, dus legde hij zijn kleinkind niets uit, maar wilde dat Vitya het zelf zou begrijpen: dat achter de horizon dezelfde rustige zee zou zijn met de hemel erin weerspiegeld. Hoe lang het schip ook vooruit zou varen, het was onmogelijk om die plek te bereiken waar de blauwe zee de hemel ontmoet.
De horizon bleef steeds verder weg en bleef even verleidelijk en mysterieus.
