Eindelijk zijn de langverwachte wintervakantie aangebroken. En over twee dagen het belangrijkste wintergebeurtenis — Nieuwjaar. Hoe lang hebben we daar allemaal op gewacht.
De stad is erg veranderd voor het feest, in bijna elke tuin staan versierde kerstbomen. Talrijke lichtslingers schitteren met gekleurde lampjes. Wat je ook zegt, Nieuwjaar is voor ieder van ons het meest spannende feest. Want zelfs volwassenen geloven dat in deze magische nieuwjaarsnacht al onze diepste dromen uit kunnen komen.
In onze tuin is een klein heuveltje waar altijd veel kinderen op spelen: sommigen op sleeën, anderen op ijs-glijders. En sommigen bouwen sneeuwpoppen, gooien sneeuwballen, kortom — vakantie!
In het weekend of in mijn vrije tijd na het huiswerk, speel ik erg graag computerspelletjes. De virtuele wereld trekt me aan, zo erg dat alles om me heen volkomen oninteressant wordt. Mijn ouders zijn boos, dwingen me boeken te lezen, maar wat kunnen boeken nu — we leven in de 21e eeuw?
De nieuwjaarsavond naderde, mama versierde de kerstboom en bereidde lekkernijen voor de feesttafel. En ik was, zoals altijd, verdiept in het volgende computerspel. Er werd aan de deur gebeld.
Papa riep zijn zoon om de deur open te doen, maar de jongen was zo verdiept in het spel dat hij niet eens meteen reageerde.
Andrej maakte zich ongaarne los van de computer en liep naar de gang. De jongen was erg verrast, want in de deuropening stond een echte Kerstman met een volle zak cadeaus. Normaal verkleedde papa zich zelf als Kerstman en gaf de cadeaus.
De Kerstman was lang en zijn baard leek echt. Wat had hij een mooie kaftan, helemaal versierd met echte sneeuwvlokken die niet eens smolten, en op zijn schouder zat een eekhoorn.
Na de Kerstman gegroet te hebben, keek Andrej met interesse naar zijn grote zak.
De Kerstman verklaarde met luide stem dat hij voor Nieuwjaar hem een ongewoon cadeau wilde geven — drie magische walnoten die elk gewenst wens zouden vervullen. Je moet één walnoot op de grond gooien en je wens hardop uitspreken en drie keer in je handen klappen!
Terwijl Andrej de geschonken walnoten voelde en bekeek, verdween de Kerstman onopgemerkt.
Na het cadeau onderzocht te hebben, was de jongen ervan overtuigd dat dit gewone boswaloten waren en niets geheimzinnigs of ongewoons erin zat. Behalve dat je er misschien eekhoorns mee kon voeren.
Omdat hij interesse verloor in het cadeau, haastte Andrej zich terug naar zijn favoriete bezigheid. Maar even later haalde hij één walnoot uit zijn zak en legde die op tafel. Op dat moment vroeg mama streng om het spel te stoppen, gasten zouden snel komen en ze had hulp nodig om de tafel te dekken.
Maar hoe graag wilde de jongen niet van het spel afblijven, niets interesseerde hem behalve hoe hij het laatste niveau kon bereiken en de baas kon verslaan.
Andrej pakte de walnoot, gooide hem op de grond en wenste het belangrijkste op dat moment in zijn leven — oneindig lang spelen en dat niemand hem zou storen!
Het enige wat nog nodig was, was drie keer in zijn handen klappen.
Eén! Twee! Drie!
Plotseling verdwenen alle lichten om hem heen, hij bevond zich in het scherm en werd één van de spelkarakters.
De vreugde van de jongen kende geen grenzen, hij was nu deel van het spel, nu zou niemand hem hinderen om tot het einde te gaan. Het spel had hem volledig in zijn greep. Het eerste niveau was voorbij, het tweede, het derde. Zelfs als iets fout ging, begon het spel opnieuw.
Maar geleidelijk werd Andrej moe, want er was helemaal geen tijd om uit te rusten. Alles werd echte marteling.
In de virtuele wereld was hij alleen, er was niemand om mee te praten, de tijd leek stil te staan, en het spel ging maar door. Wat moest hij doen? Hoe kon hij hier weg? De jongen zat in de val van het spel. Wanhoop overmande hem volledig.
En toen herinnerde hij zich dat de overgebleven magische walnoten in zijn zak lagen, dus kon hij nog twee wensen doen.
Andrej had nu slechts één wens — snel naar huis teruggaan en alles als een nachtmerrie vergeten. Hij haalde de tweede walnoot eruit en gooide hem met volle kracht op het virtuele oppervlak en schreeuwde dat hij naar huis wilde, met vrienden en ouders wilde praten".
En hij klapte hard drie keer in zijn handen.
Eén! Twee! Drie!
Onmiddellijk zat hij op zijn stoel voor het scherm, en uit de naburige kamer hoorde hij de stemmen van zijn ouders.
Hoe blij was Andrej hierover! De jongen schakelde snel de computer uit en besloot voor zichzelf dat hij de virtuele wereld voorgoed vaarwel zei.
Hij riep luid mama en bood zelf aan haar te helpen, want ze was moe van de voorbereiding op het feest.
Mama was erg blij hierover
Andrej realiseerde zich volledig dat spelen — erg schadelijk is.
Hij vroeg of hij, nadat hij had geholpen, met vrienden buiten mocht spelen. Wat mama natuurlijk toestond.
Gasten kwamen, iedereen verzamelde zich aan de feesttafel. Ze maakten grappen, praatten, herinnerden zich interessante gebeurtenissen van voorbije jaren. En Andrej besloot voor zichzelf dat hij de computer niet zou benaderen gedurende alle vakantie. Beter met vrienden wandelen en boekjes lezen.
De laatste walnoot legde de jongen op de plank. De volgende keer zou hij zeker een weloverwogen wens doen, die zeker uit zou komen…
