این داستان در جزیره افسانهای به نام تاریکی رخ داد، جایی که حیوانات عجیبی با تواناییهای باورنکردنی زندگی میکردند. دقیقتر بگوییم، در روستای شکمپفیها، جانوران کوچک، مهربان و پشمالویی که از دیرباز از جنگلهای پفی در برابر انواع تهدیدها محافظت میکردند.
در میدان اصلی روستا غوغایی برپا بود. روز مسابقات بزرگ با قبیله همسایه، لپشینیها، فرا رسیده بود. همه منتظر رویدادی باشکوه بودند!
هر سال در تابستان، دوستان لپشینیها به جنگل شکمپفیها میآمدند و با هم انواع مسابقات را برگزار میکردند. صاحبان جنگل با بیصبری منتظر رقبای خود بودند و میز بزرگ جشن را چیده بودند. اما در زمان تعیینشده هیچکس نیامد. این موضوع ساکنان روستا را بسیار نگران کرد. در طول سالهای زیاد، لپشینیها هرگز مسابقات را از دست نداده بودند.
پس از دو روز انتظار و نگرانی، ریشسفیدان روستا تصمیم گرفتند به مزارع طلایی، جایی که دوستانشان زندگی میکردند، بروند تا از ماجرا باخبر شوند. آنها گروهی از ده دلاور را جمع کردند و راهی شدند. از دره دریاچهها گذشتند و نزدیک غروب به مقصد رسیدند. منظرهای که پیش رویشان ظاهر شد، حتی شکمپفیهای باتجربه را به لرزه انداخت، چه برسد به جوانترین آنها، فو.

مسافران لاکپشتی غولپیکر را دیدند که شهری تیره روی پوستهاش قرار داشت. از شهر صدای بلند کوبیدن فلز به گوش میرسید. دود سیاه از دودکشها بیرون میزد و بوی سوختگی در فضا پخش بود. میان خانههای زیادی، خرچنگهای پشمالو با شتاب اینسو و آنسو میدویدند. در تمام آن منطقه حتی یک لپشینی هم دیده نمیشد، در حالی که قرنها در این سرزمین زندگی کرده بودند.
هوا داشت تاریک میشد. شکمپفیها تصمیم گرفتند در نزدیکترین بیشه پنهان شوند و درباره کار بعدی فکر کنند. جرئت نکردند آتش روشن کنند. زیر نور ماه، کاشفان کوچک از پشت پناهگاه، لاکپشت عجیب را زیر نظر گرفتند.

پس از مدتی، یکی از ریشسفیدان آهسته گفت:
باید برای کمک برویم. ما به تنهایی از پس این مهمانهای ناخوانده برنمیآییم. درباره خرچنگهای پشمالو شنیدهام. آنها بسیار قوی هستند و پوستههایی شکستناپذیر دارند.
اما لپشینیها چه؟! ـ فو فریاد زد. ـ حتماً در آن شهر ترسناک اسیر شدهاند.
الان نمیتوانیم به آنها کمک کنیم، کوچولو، ـ پیرترین شکمپفی زمزمه کرد، اما نتوانست حرفش را تمام کند، چون صدای خرد شدن مهیبی که به سرعت به پناهگاه نزدیک میشد، مانعش شد.
فو سرش را از میان بوتهها بیرون آورد تا ببیند چه خبر است. ناگهان او و بقیه همراه با درختان، با زبان زبر لاکپشت غولپیکر از جایشان کنده شدند. شکمپفیها مستقیم به دهان هیولا پرتاب شدند.
در تاریکی مطلق، بیچارگان با سر و ته به جایی در پایین سقوط کردند. شاخهها و سنگها خراششان دادند و ضربههایشان زد. در واقع سقوط زیاد طول نکشید، اما همان لحظات به نظرشان ابدی آمد.
وقتی روی کفی سفت قرار گرفتند، هنوز در تاریکی، کثیف و زخمی، با صدا یکدیگر را جستجو کردند. وقتی ریشسفید همه را شمرد، یکی کم بود: فو گم شده بود!
در همین حال، فو به سر لاکپشت آویزان بود و با یک دست به فلسهایش چسبیده بود. به طریقی معجزهآسا توانست خود را از زبان لاکپشت جدا کند و به صورت هیولا بچسبد. وقتی فهمید تنهاست، با وجود ترس، شکمپفی به بالا خزید. وقتی به چشم رسید، بسیار متعجب شد. چشم شیشهای بود.
با دقت نگاه کرد و دید درون آن پر از آب است و در وسط، پشت فرمان، اختاپوسی خشمگین نشسته است. شکمپفی فهمید که این لاکپشت بزرگ ماشینی است و باید با کاپیتانی که درون آن است مبارزه کرد، نه با خود لاکپشت.

هدف روشن شد. فو سعی کرد بفهمد چگونه به داخل برود. شکمپفی تصمیم گرفت به شهر پرسروصدای روی پوسته برسد. یک ساعت تمام بالا رفت. کار بسیار سختی بود، چون لاکپشت مدام سرش را تکان میداد. اما دوستانش در خطر بودند و فو نمیتوانست اجازه بدهد ضعف نشان دهد.
وقتی به شهر رسید، شکمپفی خانههای زیادی از صدف و شن دید که با دودکشهای بزرگی بودند که دود سیاه از آنها بیرون میزد. در هر خانه خرچنگهایی با پتکهای بزرگ مشغول کوبیدن آهن و ساختن چرخدندههای عجیب بودند. صدای کوبیدن لحظهای قطع نمیشد.
فو کمکم به سروصدا عادت کرد و متوجه شد که لپشینیهایی با سبدهای بزرگ پر از زغال، زیر نگهبانی میان خانهها رفتوآمد میکنند. دیدنشان بسیار غمانگیز بود، اما قهرمان ما میدانست که به تنهایی از عهده دهها خرچنگ پشمالو برنمیآید. او باید به کاپیتان اختاپوس میرسید، اما چگونه؟

سرانجام فو فهمید چگونه به داخل لاکپشت برود. هر ساعت، خرچنگهای آهنگر همزمان کارشان را متوقف میکردند و چرخدندههای ساختهشده را به خیابان و به سمت دریچه گرد بزرگی در مرکز میدان میبردند.
خرچنگها با کمک زنجیر دریچه را باز کردند و چرخدندهها را داخل انداختند. درون آن آب میجوشید و قطرات پاشیده میشدند. این ورودی ماشین بود. اما شکمپفی چگونه زیر آب نفس بکشد؟
در زندان، جایی که بقیه شکمپفیها بودند، ناگهان نوری ظاهر شد. نوار درخشانی تاریکی حاکم بر آنجا را شکافت. دروازهها باز شده بودند و خرچنگ بزرگی وارد شد و پشت سرش پنج خرچنگ دیگر، کوچکتر. نُه شکمپفی خود را به گوشهای دورافتاده کشیدند که نور به آن نمیرسید. اما خرچنگها دنبال کسی نمیگشتند؛ آنها فقط با گازانبرهایشان درختان را میبریدند و چوبها را از دروازه بیرون میکشیدند. گامبهگام به سمت پنهانشدگان نزدیک میشدند.
ناگهان آژیری گوشخراش به صدا درآمد و خرچنگها سریع از پشت دری ناپدید شدند. شکمپفیها جرئتشان را جمع کردند و به دنبالشان رفتند.
وقتی از زندان بیرون آمدند، اسیران زبانشان بند آمد: اطراف ترسناک و در عین حال زیبا بود. در لولهای شفاف بودند و دور تا دورشان آب بود، گویی تکهای از اقیانوس را گاز زده و اینجا گذاشتهاند. اختاپوسهای زیادی دور ماشینهای غولپیکر میچرخیدند و صدها medusa عمق را مانند چراغ روشن میکردند. آژیر بیوقفه به صدا درمیآمد. ناگهان یکی از شکمپفیها فریاد زد:
نگاه کنید، این که فوست!
کوچکترین شکمپفی در میان آب با اختاپوس هیولایی میجنگید: به هشتپا چنگ انداخته بود و چشمانش را خراش میداد.

وقتی فو در بالا بود، نمیتوانست فکر کند چگونه زیر آب نفس بکشد. تقریباً از این ایده منصرف شده بود که به کاپیتان لاکپشت مکانیکی برسد، که ناگهان نگاهش به لپشینی بیچاره با سبد بزرگ زغال روی پشتش افتاد.
فو شروع کرد به یادآوری اینکه چگونه در جنگلهای پفی نرم با هم مسابقه داده بودند. یکی از مسابقات، نگه داشتن نفس به مدت زمان بود ـ هرکس طولانیتر. پس تصمیم گرفت: «نمیشود زیر آب نفس کشید، پس نفس نمیکشم!»
با این کلمات به سمت یکی از دریچهها رفت و منتظر ماند تا خرچنگها آن را باز کنند، سپس صدف سنگینی برداشت و با یک حرکت به آب پرید. صدف شکمپفی را به ته دریا کشید، پیش کاپیتان بیخبر.
وقتی نزدیک شد، فو به اختاپوس چنگ زد و با تمام توان شروع به خراشیدن او کرد. کاپیتان از غافلگیری تمام بازوهایش را تکان داد و فرمان را چرخاند. لاکپشت شروع کرد دور خودش بچرخد، پاهایش را بالا برد و سرانجام به پهلو غلتید.
آب از دریچهها بیرون ریخت. لپشینیها سبدهایشان را رها کردند و در مزارع طلایی پراکنده شدند، و خرچنگها اربابهایشان، اختاپوسها را برداشتند و درمانده آنها را به نزدیکترین دریاچه بردند. شکمپفیها روی علف طلایی نرم پرت شدند.
وقتی به خود آمدند، فوراً به جستجوی فو پرداختند. چند دقیقه بعد، قهرمان بیهوش کنار سر لاکپشت پیدا شد. لپشینیها او را معاینه میکردند. همه نفسها را حبس کرده بودند و منتظر بودند به هوش بیاید. پیرترین شکمپفی به سمت فو که افتاده بود دوید و شروع به تکان دادنش کرد.
بلند شو! بلند شو! ـ ریشسفید فریاد میزد. ـ بلند شو فو، دیگر هرگز تو را کوچولو صدا نمیزنم. تو بزرگترین دلاور هستی، میشنوی؟
سکوتی سنگین مثل سنگ فشار میآورد. ناگهان فو لبهایش را تکان داد و آهسته گفت:
بزرگترین؟
همه آسوده نفس کشیدند و ریشسفید دست از فریاد زدن برنداشت:
بزرگ! بزرگ! بزرگترین، بزرگتر از این لاکپشت!
یک هفته بعد، مسابقات سالانه با لپشینیها در جنگلهای پفی برگزار شد که در آن مشهورترین شکمپفی نیز شرکت داشت. از آن پس همه او را فوی بزرگ صدا میزدند.
