پیانوی جادویی

مادر ویتالینا، دختر سه‌ساله، از کودکی رویای یادگیری نواختن پیانو را داشت. اما وقتی خود کودک بود، خانواده‌اش در تنگدستی زندگی می‌کرد: درآمد پدر و مادرش فقط برای ضروریات زندگی کافی بود و بنابراین والدینش نمی‌توانستند خود را متحمل خریدن پیانو برای دختر شان کنند، چیزی که بسیار گران بود.

و بنابراین، در کودکی خود، مادر آینده ویتالینا به خود قسم خورد که وقتی بزرگ شود، حتماً برای خود پیانو خریده و نواختن آن را یاد بگیرد.

و اینک این لحظه‌ی انتظار‌شده فرا رسید: در آپارتمانی که با شوهر و دخترش زندگی می‌کرد، یک پیانوی الکتریکی که در بسته‌بندی مخصوص کارتنی از فروشگاه «موسیقی» آورده شده بود، ظاهر شد.

پدر ویتالینا جعبه را باز کرد، با احتیاط این ابزار موسیقی ظریف و کوچک را از آن بیرون آورد و روی میز جلو نشین گذاشت. پیانو می‌درخشید و تمام حاضران را مجذوب می‌کرد. ویتالینا نتوانست تحمل کند: به سمت میز دوید و تنها می‌خواست انگشتانش را بر کلیدهای پیانو بگذارد که مادر به شدت فریاد زد:

نه! این کار ممنوع است!

و آنها هنوز برای مدتی کنار این ابزار موسیقی شگفت‌انگیز ایستادند و خاموشانه به آن نگاه کردند. سرانجام، پدر ویتالینا گفت:

خوب، بس! دیدیم و کافی است.

سپس پیانو را برداشت و دوباره در جعبه گذاشت، جعبه را به کمد لباس برد و در کمد را قفل کرد و کلید را به همسرش، مادر ویتالینا، داد.

روزها می‌گذشتند. مادر ویتالینا هر روز یک ساعت روی پیانو تمرین می‌کرد. او قطعات ساده پیانویی را از نت یاد می‌گرفت که دوست نزدیکش، معلم موسیقی و پیانیست، که در شهر دیگری زندگی می‌کرد، برای او از طریق ایمیل می‌فرستاد.

چند ماه پیش، وقتی مادر ویتالینا با دوست پیانیستش در مورد نقشه‌های آینده‌اش برای خریدن پیانوی الکتریکی و یادگیری نواختن آن صحبت کرد، دوستش گفت:

من به شدت توصیه می‌کنم، دوست عزیزم، دختر خود را به ابزار موسیقی نزدیک نکنی و حتی اجازه ندهی که آن را لمس کند تا زمانی که دختر شما حداقل پنج سال داشته باشد. آیا شما و شوهرتان نمی‌خواهید دختر خود را با استعداد ببینید؟!

مادر ویتالینا معنای این توصیه عجیب را نفهمید، اما سؤالی برای روشن کردن آن نپرسید. او با دوستش خداحافظی کرد و تماس را قطع کرد. اما بعداً دائماً بر سخنان دوستش فکر می‌کرد و سعی می‌کرد معنای پنهان آن را بفهمد.

ویتالینا، هر بار که در این جلسات موسیقی مادرش حاضر بود، با لذت به این ملودی‌های زیبای آهنگ‌ها و رقص‌هایی که مادرش با انگشتان ماهرش نواخت، گوش می‌داد.

خود ویتالینا جرات نزدیک شدن به این ابزار موسیقی شگفت‌انگیز را نداشت: مادر به شدت این کار را ممنوع کرده بود. مادر به دختر خود توضیح می‌داد:

ویتالینا، تو هنوز خیلی کوچک هستی، هنوز مهارت‌های لازم برای فشار دادن صحیح و درست کلیدهای پیانو را ندارد. اگر شروع کنی به ضربه‌زدن بی‌نظم روی کلیدها، پیانو ممکن است ناراحت شود و حتی برای مدتی «بیمار» شود. و آنگاه تمرین‌های من متوقف می‌شود و موسیقی دیگر در این اتاق نخواهد شنید. تو این را نمی‌خواهی، درست است؟!

و ویتالینا مجبور شد با دل شکسته با مادر موافقت کند. او همچنان تنها و وفادارترین شنونده مادرش باقی ماند. و این امر مادر را بسیار الهام‌بخش می‌کرد و او سعی می‌کرد قطعات پیانویی را تا حد ممکن بهتر و بدون خطا اجرا کند تا این اجرا هر بار تحسین و شادی دخترش را برانگیزد.

در مورد پدر ویتالینا، او با تردید و سردی به این سرگرمی جدید همسرش نگاه می‌کرد. او آن را یک سرگرمی معمولی، یک خواهش زنانه می‌دانست و با تحمل و تساهل به تمرین‌های پیانویی همسرش نگاه می‌کرد. به خصوص که بیشتر وقت روز را در کار می‌گذراند.

شب‌ها، خسته، به خانه برمی‌گشت. ویتالینا، که همیشه منتظر آمدنش بود، هر بار با شادی و هیجان به سمتش می‌دوید، اما پدر، او را در آغوش می‌گرفت و نرمی‌بخش می‌کرد، سپس او را روی زمین می‌گذاشت و به اتاق خود می‌رفت تا استراحت کند.

مادر، در طول تمرین‌های موسیقی‌اش، باز هم وقت می‌یافت تا با ویتالینا در مورد نحوه تربیت و توسعه انگشتان صحبت کند تا هنگام فشار دادن کلیدهای پیانو، صداهای زیبا و پرطنین تولید شود. او می‌گفت:

باید انگشتان خود را یاد داد تا با نوک‌های نرم خود به آرامی و قطع‌شده کلیدها را لمس کنند، گویی می‌دوند، بازی می‌کنند، رقص می‌کنند. تمام ده انگشت، پنج در دست راست و پنج در دست چپ، باید به یک اندازه ماهر، فرمانبردار و قوی باشند، سپس پیانیست می‌تواند آنها را به مهارت کنترل کند و بر آنها افتخار کند.

بله، مامان، تو درست می‌گویی که مرا به پیانو نزدیک نمی‌کنی. زیرا کنترل کردن تمام ده انگشت، که باید به ترتیب و ترتیب‌های مختلف کلیدها را فشار دهند، بسیار دشوار است. من هرگز این را یاد نخواهم گرفت! — ویتالینا با تأسف گفت.

آه، ناامید نشو! وقتی بزرگ‌تر شوی، همه چیز درست می‌شود. برای مثال، سوسک‌های چهل‌پایی، که شبیه کرم‌های ابریشم به نظر می‌رسند، این پاها چهل نیست، بلکه بسیار بیشتر است، و آنها به راحتی با تمام پاهای خود کنترل می‌کنند. تو هوشمندتر و توانمندتر از این سوسک‌ها هستی، درست است؟!

ویتالینا، پس از شنیدن سخنان مادرش، با تفکر از پیانو دور شد، به صندلی‌اش که کنار دیوار ایستاده بود نزدیک شد و روی آن نشست.

وقتی مادر برای خریداری به فروشگاه می‌رفت و ویتالینا را برای مدتی تنها در خانه می‌گذاشت، و ابزار موسیقی در کمد قفل‌شده بود، او به کمد نزدیک می‌شد و از پشت درِ کمد با پیانو صحبت می‌کرد:

پیانوی شگفت‌انگیز عزیز، از تو برای موسیقی زیبایی که به ما می‌بخشی تشکر می‌کنم. من تو را بسیار دوست دارم و همیشه دوست خواهم داشت.

چند ماه گذشت. اخیراً، مادر ویتالینا دیگر پیانوی الکتریکی را در کمد پنهان نمی‌کرد و آن روی میز جلو نشین خاموش می‌ماند.

یک روز، ویتالینا، وقتی مادر در خانه نبود، نتوانست در برابر وسوسه مقاومت کند: به سمت ابزار موسیقی رفت تا حداقل دستش را بر آن بگذارد و آن را نرمی‌بخش کند. صندلی مادرش را، که برای او خیلی بلند بود، کنار زد و جلوی پیانو ایستاد، با تحسین و محبت به آن نگاه کرد.

پیانو به طور غیرمنتظره برای ویتالینا خود روشن شد. ناگاه کلیدی روشن شد و بر روی آن عدد «۱» درخشان بود. ویتالینا، بدون تردید، فوراً این کلید را با انگشت شست دست راست خود فشار داد؛ کلید صدای دلپذیری را «خواند» و نور آن خاموش شد.

سپس کلید مجاور با عدد «۲» روشن شد، که ویتالینا بلافاصله با انگشت اشاره‌اش فشار داد؛ کلید این بار صدایی نرم‌تر از کلید اول «خواند». لحظه‌ای بعد نور این کلید نیز خاموش شد.

به ترتیب، کلیدهای «۳»، «۴»، «۵» روشن شدند، «خواندند» و خاموش شدند. ویتالینا آنها را با انگشتان مناسب دست راست خود فشار می‌داد. ویتالینا این تمرین برای پنج انگشت دست راست خود را چهار بار دیگر با «پیانوی جادویی» انجام داد، سپس خود خاموش شد. ویتالینا با احساس شدید گفت:

تشکر از تو، پیانوی جادویی، برای درس موسیقی‌ای که برای من برگزار کردی! من خواهم بود شاگرد کوشاتر تو. تو از من ناامید نخواهی شد!

و پس از این سخنان به اتاق خود دوید، روی صندلی‌اش که کنار میز نوشتاری کوتاهی ایستاده بود نشست و شروع کرد به ضربه‌زدن با انگشتانش بر روی میز، «تکلیف موسیقی» خود را که از معلمش — پیانوی جادویی — دریافت کرده بود، انجام داد.

دو هفته بعد، تحت راهنمایی و کمک پیانوی جادویی و به لطف انجام بی‌نقص «تکالیف موسیقی»، ویتالینا قبلاً یاد گرفته بود که حدود ده قطعه ساده را به خوبی روی ابزار موسیقی اجرا کند: آهنگ‌ها، رقص‌ها، و مطالعات کوچک.

یک روز، وقتی مادر ویتالینا برای خریداری به فروشگاه رفت و ویتالینا، از غیبت او بهره برداری کرده، قطعات جدیدی را که معلمش — پیانوی جادویی — برایش تعیین کرده بود روی پیانو یاد می‌گرفت، پدرش به طور غیرمنتظره به خانه برگشت. او موسیقی زیبایی را که از اتاق مجاور می‌آمد شنید، وارد آن شد و از شگفتی مات رفت: دختر کوچکش با انگشتان کوچک خود به مهارت روی پیانو نواخت و موسیقی شگفت‌انگیزی را تولید می‌کرد.

او با اشک در چشم به سمت دختر دوید، او را در آغوش گرفت، بغل کرد، نرمی‌بخش کرد و با صدای مضطرب گفت:

دختر عزیز، تو چقدر با استعداد هستی! چگونه توانستی به تنهایی هنر نواختن چنین ابزار موسیقی پیچیده‌ای را یاد بگیری؟! من چقدر بر تو افتخار می‌کنم و تحسین می‌کنم! ببخشید که من کم‌توجهی به تو کردم. از این پس متفاوت رفتار خواهم کرد، قول می‌دهم!

ویتالینا با ترس و عجله گفت:

پدر عزیز، لطفاً به مادر نگو که بدون اجازه‌اش روی پیانو نواختم، او خیلی ناراحت می‌شود و از رفتار من ناخشنود خواهد بود.

خوب، — پدر پاسخ داد، — من راز تو را فاش نخواهم کرد. اما این را پیشنهاد می‌دهم: به زودی روز جهانی زنان، روز ۸ مارس است؛ بیایید در این روز برای مادر و مادربزرگ‌ات کنسرتی برگزار کنیم — این برای آنها یک هدیه شگفت‌انگیز و غیرمنتظره خواهد بود! موافق هستی؟

بله، — ویتالینا با اشتیاق پاسخ داد.

روز ۸ مارس فرا رسید. ویتالینا از صبح زود از مادرش خواست که او را مثل یک شاهزاده‌خانم بپوشاند.

این روز برای من هم جشن است، — ویتالینا توضیح داد و افزود، — و شب‌ها، وقتی تمام مهمان‌ها جمع شوند، تو و مادربزرگ را تبریک خواهم گفت.

شب‌ها، وقتی تمام مهمان‌های دعوت‌شده رسیدند، مادر ویتالینا هنوز در آشپزخانه مشغول تهیه‌ی غذاهای جشن برای مهمان‌ها بود.

مهمان‌ها خسته شده بودند و پدر ویتالینا اعلام کرد:

دوستان عزیز، به مناسبت این جشن، دختر من برای ما کنسرتی کوچک تهیه کرده است و اکنون آن را اجرا خواهد کرد.

او به سمت پیانوی الکتریکی رفت، آن را روشن کرد، صندلی کوتاهی را به پیانو نزدیک کرد، ویتالینا را صدا کرد و او را روی آن نشاند.

ویتالینا شروع کرد به نواختن. یک‌یک قطعات را، مثل یک پیانیست حرفه‌ای، با هر دو دست اجرا کرد. بعد از اجرای هر قطعه‌ی زیبا، تصفیق‌های بلند، آواز‌های تشویق و فریادهای «آفرین» و «بیس» شنیده می‌شد. مادر ویتالینا، ایستاده در درگاه آشپزخانه، در حالت نیمه‌هوشیاری این معجزه‌ی غیرقابل‌تصور را تماشا می‌کرد.

او حدس زد که ویتالینا البته از دستور مادر سرپیچی کرده و پیانو را لمس کرده است، اما در این لحظه بسیار خوشحال بود. اکنون معنای سخنان دوست پیانیستش را فهمید، کسی که توصیه کرده بود عجله نکنند در آموزش دختر، زیرا هر چیزی که ممنوع است و علاقه‌ی مسلسل و رو‌به‌رشد کودک را برانگیزد، به تدریج برای او بیشتر و بیشتر مطلوب می‌شود.

به این ترتیب، استعداد واقعی و بزرگ در کودک بیدار می‌شود.