Κότε η Ελατούλα ήταν πολύ μικρή, την ενδιέφερα όλα. Όπου κι αν κοιτούσε, όλα της φαίνονταν ενδιαφέροντα. Το πιο εκπληκτικό γι' αυτήν ήταν οι αλλαγές στη φύση.
Το καλοκαίρι όλα τα δέντρα ήταν ίδια. Και εκείνη ήταν σαν όλα. Και όλα ήταν σαν μια μεγάλη, αγαπημένη οικογένεια.
Όμως ξαφνικά, όταν η ζέστη υποχώρησε, άρχισαν οι βροχές και ήρθε το κρύο, με τους φίλους της συνέβαιναν κάτι περίεργα. Τα φύλλα τους άλλαζαν χρώμα και γίνονταν πολύχρωμα. Η Ελατούλα δεν μπορούσε να τα χορτάσει με το βλέμμα: τι όμορφα που ήταν! Και περίμενε πότε τα δικά της αγκάθια θα γίνουν κι αυτά τόσο λαμπερά.
Κίτρινα ή κόκκινα, ή ίσως πορτοκαλί; έτσι κάθε βράδυ, καθώς αποκοιμιόταν, ονειρευόταν ότι το ντύσιμό της θα άλλαζε. Όμως ερχόταν το πρωί και τίποτα δεν συνέβαινε.
Αχ!― αναστέναζε λυπημένη η Ελατούλα. Και τόσο λυπόταν τον εαυτό της, και τόσο θύμωνε με τα αγκάθια της, που δεν ήθελαν να αλλάξουν. Αντίθετα, γίνονταν σκληρά και τεντωμένα, και τα κλαδιά της πυκνά και απλωμένα.
Έτσι λυπόταν η Ελατούλα, μέχρι που φύσηξαν δυνατοί άνεμοι. Ένα πρωί ξύπνησε και σκέφτηκε ότι είχε μπει σε παραμύθι. Η γη έμοιαζε σαν ζωγραφισμένη με χρώματα: κίτρινα, κόκκινα, πορτοκαλί, όλα όπως τα αγαπούσε.
Αχ, τι όμορφα! Κοιτάξτε!― φώναξε, απευθυνόμενη στα φίλα της δέντρα.
Ναι, ναι,― είπαν αργά, σαν να αποκοιμιούνταν, ― το ξέρουμε. Συμβαίνει κάθε φθινόπωρο.
Φθινόπωρο! Έτσι λέγεται λοιπόν. Φθιιινόπωρο,― τραγούδησε η Ελατούλα, θαυμάζοντας το πολύχρωμο χαλί από φύλλα. Και τότε πρόσεξε ότι αυτά τα όμορφα φύλλα ξέκοβαν από τα κλαδιά των φίλων της και έπεφταν, κι εκείνα τα δέντρα έμεναν γυμνά, ανυπεράσπιστα, εκθέτοντας στους ανέμους και στις βροχές τα κλαριά και τους κορμούς τους.
Τώρα λυπήθηκε τα δέντρα. Τότε η Ελατούλα αγάπησε τα αγκάθια της, που μόλις πριν λίγο τα είχε κατακρίνει. Γιατί ακριβώς τα αγκάθια, μένοντας πράσινα, την προστάτευαν και έσωζαν το λεπτό κορμάκι της από τον άνεμο και το κρύο.
Αν και τα αγκάθια μου δεν μπορούν να αλλάξουν χρώμα και δεν έχω τέτοια ομορφιά, τουλάχιστον τώρα είμαι καλά και ήρεμη,― σκεφτόταν η Ελατούλα,― ναι, είμαι πάντα ίδια, αλλά αυτό μου αρέσει ακόμα περισσότερο: ας μείνει έτσι για πάντα!
Η Ελατούλα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τα πράσινα κλαδάκια της άρεσαν πολύ και σε άλλους, γιατί τον χειμώνα θυμίζουν το καλοκαίρι και τη ζέστη. Και μάλιστα μυρίζουν εκπληκτικά με ρητίνη και πεύκη.
