Αγαπημένα μου κορίτσια και αγόρια! Ίσως απορείτε τι είναι αυτό το Γλυκό Δάσος; Το θέμα είναι ότι σε αυτό το δάσος, δίπλα στα συνηθισμένα δέντρα, φυτρώνουν ζαχαρένιες σημύδες με φύλλα από μαρμελάδα, λουλούδια που αντί για γύρη έχουν γλυκό του κουταλιού, κουλουράδεντρα και πολλά άλλα που δεν τελειώνουν. Και οι κάτοικοι αυτού του δάσους είναι κι αυτοί ασυνήθιστοι: μιλούν, εφευρίσκουν και, βέβαια, κάνουν παρέα. Λοιπόν, ας τους γνωρίσουμε καλύτερα. Καλώς ήρθατε στο Γλυκό Δάσος!
Οι αδελφές λαγουδίτσες ήταν γνωστές για το χαρούμενο χαρακτήρα τους σε όλο το δάσος. Αυτά τα κοριτσάκια δεν ήθελαν τίποτε άλλο παρά να πλέκουν στεφανάκια από λουλούδια και να τρώνε φύλλα μαρμελάδας. Στο σχολείο του δάσους επινοούσαν διάφορες υπέροχες ιστορίες και τις διηγούνταν στους φίλους τους με δυνατά γέλια.
Μια μέρα στο διάλειμμα, ενώ έπαιζαν σε κύκλο με τους φίλους τους, μία από τις αδελφές παρατήρησε ότι ο Σκαντζοχοιράκος στεκόταν μόνος του και μόνο κατά διαστήματα τους κοίταζε αναστενάζοντας.
Ο Σκαντζοχοιράκος είχε μετακομίσει πρόσφατα στο Γλυκό Δάσος, και τα παιδιά ήξεραν λίγα πράγματα γι' αυτόν. Διάβαζε πολύ καλά και πάντα περπατούσε με ένα βιβλίο στα χέρια. Τα παιδιά αποφάσισαν ότι ήταν τρομερά έξυπνος και πεινασμένος για γνώση, και τον αποκαλούσαν μεταξύ τους καμαρωτό.
Κοιτάξτε, κοιτάξτε πώς μας κοιτάζει ο καμαρωτός! Δυσαρεστημένος, νομίζει ότι είναι πιο έξυπνος από εμάς!
Δεν είναι καθόλου καμαρωτός, ― παρατήρησε η σκιουρίτσα, ― είναι ο αγκαθωτός γκρινιάρης!
Ναι, ναι, ναι, ― φώναξαν όλοι μαζί, ― αυτό το όνομα του ταιριάζει καλύτερα!
Πέρασαν οι μέρες, και τα μικρά συνέχιζαν να αποφεύγουν τον «αγκαθωτό γκρινιάρη». Κι εκείνος δεν πλησίαζε ποτέ, μόνο κοιτούσε για πολλή ώρα προς το μέρος τους.
Μια φορά η Λαγουδίτσα γύριζε από το σχολείο. Η αδελφή της είχε αρρωστήσει, και η μαμά τη φρόντιζε στο σπίτι. Η Λαγουδίτσα τραγουδούσε χαμογελώντας με το ροζ μουσάκι της, όταν άκουσε ένα πικρό λυγμό. Γύρισε και είδε τον σκαντζόχοιρο.
Αγκαθωτέ γκρινιάρη… Ωχ, δηλαδή Σκαντζοχοιράκο, τι συμβαίνει;
Ο σκαντζόχοιρος την κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.
Γιατί δεν θέλετε να κάνουμε παρέα;
Εμείς; ― Η Λαγουδίτσα αμήχανη. ― Μα εσύ θέλεις να παίζεις μαζί μας; Εσύ ποτέ δεν ήρθες κοντά μας.
Ντρέπομαι, ― είπε ο Σκαντζοχοιράκος, και σκεπάζοντας το μουσάκι του με τα μπροστινά του ποδαράκια, έφυγε γρήγορα.
Η Λαγουδίτσα σκέφτηκε. Δεν τον ακολούθησε, και όταν γύρισε σπίτι, ρώτησε τη μαμά της:
Μα υπάρχει περίπτωση κάποιος να θέλει να μιλήσει με τους άλλους, αλλά να μην μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα επειδή ντρέπεται;
Βεβαίως, ― γέλασε η μαμά, ― εσείς είστε τα δικά μου κοριτσάκια που πάντα τολμάτε: πλησιάζετε και ξεκινάτε κουβέντα αμέσως. Αλλά υπάρχουν και άλλοι για τους οποίους το πρώτο βήμα είναι πολύ δύσκολο! Γιατί τη ρωτάς;
Η Λαγουδίτσα διηγήθηκε στη μαμά της για τον «αγκαθωτό γκρινιάρη» και για τη συνάντησή τους με τον κλαμένο σκαντζόχοιρο. Η μαμά μόνο κούνησε το κεφάλι της:
Ώστε δεν φανταζόμουν ότι τα κορίτσια μου μοιράζουν άσχημα παρατσούκλια αριστερά και δεξιά!
Συγγνώμη, μαμά, ― η Λαγουδίτσα ένιωσε ντροπή.
Δεν πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη από μένα, αλλά από τον Σκαντζοχοιράκο. Εκείνος σας κοίταζε όχι επειδή είναι γκρινιάρης ή ξερόλας. Δεν ήξερε πώς να ξεκινήσει την κουβέντα, γιατί είναι πολύ ντροπαλό αγόρι!
Την επόμενη μέρα ο σκαντζόχοιρος δεν ήρθε στο σχολείο. Η δασκάλα είπε ότι είχε κρυώσει. Όμως η Λαγουδίτσα ήξερε ήδη τι θα έκαναν μετά το μάθημα. Είπε στους φίλους της για τη συζήτηση με τη μαμά της, και όλα τα παιδιά ένιωσαν πολύ άσχημα που αποκαλούσαν τον σκαντζόχοιρο αγκαθωτό γκρινιάρη.
Ο Σκαντζοχοιράκος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και σκεφτόταν: «Ποτέ πια δεν θα πάω στο σχολείο, ποτέ!»
Η μαμά μπήκε στο δωμάτιο:
Γιε μου, σε ζητούν!
Ποιος να έρθει σε μένα, μαμά, ― είπε θλιμμένα ο σκαντζόχοιρος.
Εμείς! ― ακούστηκαν χαρούμενες φωνές, και ο σκαντζόχοιρος με έκπληξη είδε τους συμμαθητές του.
Μπροστά βγήκε η Λαγουδίτσα:
Αποφασίσαμε να σε επισκεφτούμε, μην μας κρατάς κακία και γίνε καλά! Σε περιμένουμε, γιατί έχουμε ακόμα τόσα παιχνίδια να παίξουμε! Αυτό είναι για σένα!
Τα παιδιά άρχισαν να βάζουν πάνω στο τραπέζι γλυκές λιχουδιές για τον σκαντζόχοιρο: φύλλα μαρμελάδας, μούρα, μανιτάρια-ζαχαρωτά και πολλές άλλες νοστιμιές.
Ευχαριστώ, ― χαμογέλασε ο σκαντζόχοιρος.
Ναι, αγαπημένα μου παιδιά, έτσι γίνεται. Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί: κάποιος είναι πολύ τολμηρός, ενώ κάποιος άλλος, σαν τον σκαντζόχοιρο, φοβάται να κάνει το πρώτο βήμα. Μπορεί να μας φανεί ότι μας θυμώνει, ενώ στην πραγματικότητα απλώς ντρέπεται.
