Αυτή η ιστορία συνέβη στο νησί που λέγεται Έκλειψη. Με την πρώτη ματιά είναι ένα συνηθισμένο νησί, αλλά αν το εξετάσεις προσεκτικά, θα αποκαλυφθούν πολλά εκπληκτικά πράγματα.
Το κομμάτι αυτής της γης κατοικούσαν χιλιάδες ζώα με απίστευτες ικανότητες, και η φύση έβριθε από εντυπωσιακά χρώματα! Στα δέντρα αντί για φύλλα ανέμιζε χνούδι, και το γρασίδι στα χωράφια ήταν τόσο μαλακό και ελαστικό που, αν πηδούσες, μπορούσες να φτάσεις δύο μέτρα ψηλά. Και το νερό που κατέβαινε ορμητικά από τα βουνά χυνόταν σε κρυστάλλινα ποτάμια και λίμνες.
Στην όχθη ενός τέτοιου ποταμού ζούσαν οι ήρωες αυτής της ιστορίας ― τα υποβρύχια χάμστερ, που μπορούσαν να αναπνέουν κάτω από το νερό.
Ένας από αυτούς ονομαζόταν Νίκος, ήταν γιος του αρχηγού και του άρεσε πολύ να καυχιέται για τα πλούτη του μπροστά στους άλλους. Φορούσε πάντα ακριβά μαργαριταρένια κολιέ και δεν έχανε ευκαιρία να κοροϊδεύει τους λιγότερο εύπορους κατοίκους του χωριού.
Κοντά στο χωριό, πάνω στα δέντρα, ζούσε ένας μεγάλος κόρακας. Δεν είχε ούτε φωλιά ούτε μαγικές ικανότητες. Εξαιτίας αυτού ζήλευε τους πάντες, και η ζήλια του ήταν μαύρη και κακιά.
Τη μέρα που τα νεαρά χάμστερ μαζεύτηκαν στην κεντρική πλατεία, για να διαλέξουν οι νύφες τον σύντροφό τους, ο κόρακας καθόταν πάνω στη στέγη ενός σπιτιού. Αυτός είδε πώς ο Νίκος, καυχώμενος, εξευτέλισε μπροστά σε όλους τον συμπατριώτη του, το χάμστερ Γιώργο.
Τα χάμστερ παρουσιάζονταν με τη σειρά. Ο καθένας επέδειχνε τη στολή του και προσπαθούσε να δείξει τις πιο ασυνήθιστες ικανότητές του. Κάθε παρουσίαση συνοδευόταν από δυνατά σχόλια του γιου του αρχηγού, ο οποίος δεν έπαυε να επαναλαμβάνει ότι θα έκανε καλύτερα οποιαδήποτε παρουσίαση.
Στον Γιώργο άρχισε να φωνάζει μπροστά σε όλους «κουρέλι», και μετά είπε ότι δεν έπρεπε καθόλου να έρθει στη γιορτή. Ο Γιώργος ντράπηκε πολύ. Στεναχωρήθηκε και έφυγε τρέχοντας, με το κεφάλι σκυμμένο.
Όταν το βράδυ ο Γιώργος καθόταν θλιμμένος δίπλα στη φωτιά, κοντά στην μικρή του καλύβα, ένας μαύρος κόρακας πέταξε σιωπηλά κοντά του.
Για μερικά λεπτά κοίταζε σιωπηλά τη φλόγα μαζί με το χάμστερ, και μετά άρχισε να μιλάει σιγά, για να μην τον ακούσει κανείς:
Τα είδα όλα. Δεν πρέπει να το αφήσεις έτσι. Αν δεν δώσεις το μάθημά σου σε αυτόν τον καυχησιάρη, θα μείνεις μόνος για πάντα. Τις νύφες δεν τις προσελκύουν οι δειλοί. Πρέπει να εκδικηθείς!
Τα λόγια του κόρακα, σαν δηλητήριο, διαπέρασαν τη σκέψη του Γιώργου. Δεν ένιωθε πια ντροπή, αυτό το συναίσθημα το είχε σκεπάσει ο θυμός.
Ο κόρακας έκανε τη δουλειά του και χαμογελούσε πονηρά. Δεν το έκανε από δικαιοσύνη. Τον βασάνιζε η ζήλια για τον γιο του αρχηγού, που είχε τα πάντα. Ενώ ο κόρακας δεν είχε τίποτα.
Ο Γιώργος σηκώθηκε γρήγορα και άρχισε να περπατάει πάνω-κάτω δίπλα στη φωτιά.
Μα τι να κάνω; ― ρώτησε το χάμστερ, κοιτάζοντας τον κόρακα.
Κάψε το σπίτι του, και θα χάσει τον πλούτο του ― ψιθύρισε ο κόρακας, με τρέλα στα μαύρα μικρά του μάτια.
Ο χάμστερ, χωρίς να σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο, άρπαξε ένα αναμμένο ξύλο και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του Νίκου. Ξαφνικά μπροστά του εμφανίστηκε μία από τις νύφες, που ήταν στη γιορτή. Την έλεγαν Ελένη, και του άρεσε πολύ ο Γιώργος.
Κοίταζε με ντροπαλότητα τον πολεμοχαρή χάμστερ με το αναμμένο ξύλο στο χέρι, ο οποίος είχε μείνει άγαλμα από την έκπληξη. Και σε μία στιγμή μίλησε με απαλή βελούδινη φωνή:
Διαλέγω εσένα για σύζυγό μου, Γιώργο.
Ο χάμστερ πήδηξε από τη χαρά και όρμησε να την αγκαλιάσει με το ξύλο ακόμα στο χέρι.
Μην μου κάψεις τα μαλλιά! ― φώναξε γελώντας η Ελένη.
Συνήλθε ο Γιώργος, πέταξε το ξύλο, και αγκαλιάστηκαν και χόρευαν.
Κανείς δεν πρόσεξε πώς ο κόρακας χάθηκε στο σκοτάδι. Έμεινε μόνος με τη ζήλια του, η οποία τώρα έγινε ακόμα μεγαλύτερη.
Μοναξιά εκείνο το βράδυ δεν ένιωθε μόνο ο κόρακας, αλλά και ο γιος του αρχηγού. Καθισμένος σε ένα τεράστιο και άδειο σπίτι, με τους τοίχους γεμάτους από τα πορτρέτα του, δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να καταλάβει γιατί δεν ήρθε σε αυτόν καμία νύφη.
Μερικές μέρες αργότερα, στον γάμο του Γιώργου και της Ελένης, ο αρχηγός, που έκανε την τελετή, έμαθε πώς ο κόρακας είχε παρακινήσει τον Γιώργο να κάψει το σπίτι του Νίκου.
Ο αρχηγός έδωσε αμέσως εντολή στους φρουρούς να φέρουν τον κόρακα, και σε μία ώρα ο φθονερός στεκόταν μπροστά στον αρχηγό με φόβο στα μάτια. Ο αρχηγός ήταν πολύ σοφός. Δεν τιμώρησε το πουλί, αλλά το διόρισε πρέσβη στις γειτονικές φυλές, και έτσι σκότωσε τη ζήλια.
Και όλοι διασκέδαζαν στον γάμο. Μετά τη γιορτή, ο αρχηγός έσκυψε στο αυτί του γιου του και του είπε σιγά:
Η καυχησιά τραβάει τη ζήλια, και από μια τέτοια ένωση γεννιέται ο θυμός. Κι εκεί που ζουν αυτά, δεν υπάρχει θέση για την ευτυχία.
Ο γιος κοίταξε σοβαρά τον πατέρα του και έγνεψε καταφατικά.
