Και ήρθε σε μας το όμορφο φθινόπωρο. Ζωγράφισε τα δέντρα με ζωηρά χρώματα, στέγνωσε τα φύλλα κάτω από τα πόδια μας, χάρισε σε όλους μια πλούσια συγκομιδή. Και δεν ξέχασε, φυσικά, τα αθλητικά παιδιά. Τους χάρισε όμως ζεστό, ήσυχο, ηλιόλουστο καιρό.
Στο αθλητικό στάδιο προετοιμάζονται για έναν αγώνα, για έναν αθλητικό μαραθώνιο. Ο προπονητής στίβου παρακολουθεί ώστε τα παιδιά να τρέχουν σωστά:
Βασίλη, κοίτα μπροστά, το πηγούνι ψηλότερα! Πέτρε, η πλάτη ευθεία, μην σκύβεις μπροστά! Μαρία, καλύτερα να αναπηδάς με τα πόδια, μην κάνεις μεγάλα βήματα! Ειρήνη, βοήθησε τον εαυτό σου, κάνε μεγαλύτερες κινήσεις με τα χέρια!
Τα παιδιά τρέχουν στην κυκλική διαδρομή, προσπαθούν. Αναπτύσσουν έναν δυνατό χαρακτήρα, αποκτούν θέληση.
Και δίπλα σε ένα παγκάκι κάθεται η Κακομοιρούλα και παρακολουθεί:
Με ποιον να φιληθώ; Με ποιον να κάνω δυσκολίες; Θα πάω στην Ειρήνη, που ήρθε τελευταία στο φινάλε.
Γεια σας, Ειρήνη! Σας πληγώνει που είστε τελευταία; Τι σημασία έχει, πόσο γρήγοροι είναι! Μην κάνεις φιλίες μαζί τους, ας πάμε και να θυμωθούμε με όλους.
Είπε η Κακομοιρούλα, αγκάλιασε τρυφερά την Ειρήνη και την τράβηξε προς το παγκάκι. Αλλά ξαφνικά η Ειρήνη απώθησε το χέρι της:
Σήμερα τελευταία, αύριο θα ήμουν πρώτη! Θα προσπαθήσω πολύ.
Δήλωσε επίμονα.
Το φθινόπωρο χαίρηκε που η Ειρήνη απάντησε έτσι, και της χάρισε ένα ροζ ρουζ στα μάγουλα, ώστε η Ειρήνη να ήταν ακόμη πιο όμορφη.
Η Κακομοιρούλα αναστέναξε βαριά και πήγε στο παγκάκι της:
Είναι βαρετό να κάθομαι μόνη, χωρίς να κάνω τίποτα.
Βλέπει, ο Βασίλης σκόνταψε και έπεσε στη διαδρομή.
Α, τώρα θα φιληθώ μαζί του.
Σκέφτηκε η Κακομοιρούλα και πήγε προς τον Βασίλη και τον ρώτησε:
Γιατί δεν κλαίς, δεν φωνάζεις; Ή δεν σας πονάει;
Πονάει πολύ, αλλά ξέρω να ανέχομαι.
Γιατί να ανέχεσαι, ηλίθιε, φώναξε δυνατά, χτύπησε τα πόδια. Τότε θα σε λυπηθούν και θα σου δώσουν μετάλλιο.
Όχι, οι αθλητές δεν κλαίνε, και τα μετάλλια δίνονται για επιτεύγματα. Φύγε Κακομοιρούλα, δεν θα κάνω φιλία μαζί σου.
Λοιπόν, δεν χρειάζομαι πολύ!
Απάντησε η Κακομοιρούλα και φύγε.
Το φθινόπωρο φύσηξε ένα ζεστό αεράκι στο τραύμα του Βασίλη, και οι ακτίνες του ήλιου το εξομάλυναν. Ο πόνος υποχώρησε.
Κάθεται πάλι η Κακομοιρούλα στο παγκάκι και παρακολουθεί τα παιδιά να προπονούνται, ο Πέτρος προσπερνά τη Μαρία. Και ωρίμασε στην ψυχή της ένα δόλιο σχέδιο.
Πλησίασε η Κακομοιρούλα τη Μαρία και της ψιθυρίζει στο αυτί:
Σπρώξε τον Πέτρο στο πλάι, και θα ήσουν πρώτη.
Η Μαρία έκανε ακριβώς αυτό, σπρώξε τον Πέτρο. Ο Πέτρος δεν κράτησε, στρίβλωσε το πόδι του και έπεσε.
Η Μαρία ήρθε πρώτη και περιμένει επαίνους και ανταμοιβή. Αλλά ο προπονητής, για κάποιο λόγο, την κοιτάζει θυμωμένα. Και το φθινόπωρο σκούπισε. Σκοτεινά σύννεφα κάλυψαν τον ουρανό, σκοτείνιασε γύρω.
Μόνο η Κακομοιρούλα επαινεί τη Μαρία:
Μπράβο, έξυπνη, έτσι πρέπει, κερδίστε τη νίκη με κάθε κόστος.
Γύρισε η Μαρία και είδε τον Πέτρο να κάθεται στο έδαφος, δεν μπορεί να σηκωθεί.
Και η Κακομοιρούλα ψιθυρίζει:
Είναι ο ίδιος ένοχος, δεν κράτησε, αδύναμος!
Η Μαρία λυπήθηκε τον Πέτρο, πλησίασε τολμηρά και τον ρώτησε:
Πονάει πολύ; Άσε με να σε βοηθήσω.
Η Μαρία πρότεινε το χέρι της στον φίλο. Ο Πέτρος το πήρε, προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά δεν κράτησε, έπεσε και στέναξε από τον πόνο.
Δεν μπορώ να πατήσω το αριστερό πόδι.
Συγγνώμη, Πέτρε! Συγγνώμη, δεν σκέφτηκα ότι θα συνέβαινε έτσι.
Πλησίασε ο προπονητής, πήρε τον Πέτρο στο χέρι του και τον έφερε στο ιατρικό κέντρο. Η Μαρία ήταν σε σύγχυση και στεκόταν ακίνητη: «Τι έκανα;;;» — περιστρεφόταν στο κεφάλι της.
Δεν χρειάζεται να ανησυχείς τόσο! Το κύριο πράγμα είναι ότι ήσουν πρώτη, χαίρου!
Προσπάθησε να την ενθαρρύνει η νέα φίλη.
Αλλά στην ψυχή της Μαρίας δεν υπήρχε χαρά, αντίθετα, μόνο πικρία και βαρύτητα από τη δική της πράξη.
Δεν χρειάζομαι νίκη με τέτοιο κόστος! Φύγε Κακομοιρούλα, από σένα μόνο δυστυχίες!!!
Έκλαιγε η Μαρία. Κανείς δεν ήθελε να κάνει φιλία με την Κακομοιρούλα, έτσι και ταλαιπωρείται, ψάχνει νέους φίλους. Και όταν βρίσκει, το φθινόπωρο κλαίει, πλημμυρίζοντας τη γη με βροχή.
