สูงลิ่วอยู่บนท้องฟ้า บนก้อนเมฆสีขาวนุ่มฟูที่หวานเหมือนน้ำตาล มียูนิคอร์นตัวน้อยสีฟ้าอาศัยอยู่ เขาคิดว่าก้อนเมฆของตัวเองนุ่มสบายและอร่อยที่สุดในโลก มันเป็นทั้งบ้านและอาหารของเขา ก็แหงสิ เมฆก้อนนี้เป็นสายไหมน้ำตาลนี่นา ทุกวันยูนิคอร์นน้อยจะแทะเมฆไปทีละนิดสำหรับมื้อเช้า มื้อกลางวัน และมื้อเย็น อิ่มท้องดีจริงๆ
ยูนิคอร์นมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ทั้งกระโดดจากก้อนเมฆหนึ่งไปอีกก้อน จับเม็ดฝนน้ำตาลที่ร่วงลงมา และร้องเพลงสนุกหรือเพลงเศร้าตามอารมณ์ของตัวเอง ชีวิตดำเนินไปตามปกติ และยูนิคอร์นสีฟ้าตัวน้อยก็มีความสุขดี
วันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาด้วยแรงสะเทือนเบาๆ ยูนิคอร์นลุกพรวดขึ้นแล้วเห็นว่ามีเกาะเมฆอีกเกาะหนึ่งมาแปะอยู่ข้างก้อนเมฆของเขา บนเกาะนั้นมียูนิคอร์นอีกตัว แต่เป็นสีชมพู และเธอก็ตัดสินใจจะตั้งรกรากตรงนั้นเลย ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!
ทั้งวันยูนิคอร์นสีฟ้าเดินหน้าบึ้งตึง ความสงบสุขของเขาจบสิ้นแล้ว ก็จะกระโดดเล่นให้สบายใจได้ยังไง จะร้องเพลงก็ไม่ได้ มีพยานเงียบๆ คอยจ้องอยู่ตลอดเวลา ยังต้องทนกับนิสัยแปลกๆ ของเพื่อนบ้านอีก
ยูนิคอร์นสีชมพูชอบเล่นเครื่องดนตรีมาก และก้อนเมฆของเธอก็ช่วยสร้างเครื่องดนตรีให้ได้ดี บางทีก็ได้แตรน้ำตาล บางทีก็ได้ไวโอลินน้ำตาล แต่สิ่งเดียวที่เพื่อนบ้านเล่นได้ดีจริงๆ คือเปียโนน้ำตาล เครื่องดนตรีอื่นเธอเล่นได้อย่างทุลักทุเล โดยรวมแล้วเรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายสิ้นดี!
และแล้วในหัวของยูนิคอร์นสีฟ้าก็ผุดแผนขึ้นมา เขาเริ่มกวนใจเพื่อนบ้านอย่างจริงจัง ส่งเสียงดังตอนกลางคืน กินข้าวเสียงดังเอิกเกริก และยังเป่าลมแรงๆ จนเครื่องดนตรีน้ำตาลของเธอปลิวกระจัดกระจาย ยูนิคอร์นสีชมพูทนไม่ไหวอีกต่อไป
วันหนึ่งตอนเช้า ยูนิคอร์นสีฟ้าตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และความคิดแกล้งเพื่อนบ้านแผนใหม่ๆ แต่พอมองไป ก็พบว่าก้อนเมฆของเพื่อนบ้านหายไปแล้ว เขาไม่ได้ดีใจเลย แต่กลับรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ที่แท้การมีเพื่อนบ้านก็มีข้อดีของมัน จะได้คุยเล่นกัน หรือได้เห็นวิธีกระโดดขึ้นก้อนเมฆแบบใหม่ๆ พอถึงวันที่สาม ยูนิคอร์นสีฟ้าก็เบื่ออาหาร และถึงขั้นไม่อยากกระโดดเล่นอีกเลย
โชคดีที่ยูนิคอร์นสีชมพูไม่ได้ไปไหนไกล เธอซ่อนตัวอยู่หลังภูเขาเมฆที่อยู่ไม่ไกลนั้นตลอดเวลา ตกกลางคืนเธอก็กลับมา เธอรู้สึกสงสารเพื่อนบ้านขี้เกียจที่ดูไม่สบายใจ จึงตัดสินใจให้โอกาสเขาอีกครั้ง และเธอไม่ได้คิดผิดเลย!
ยูนิคอร์นสีฟ้าตอบรับการกลับมาของยูนิคอร์นสีชมพูอย่างเก็บอาการ แต่ก็เริ่มใจดีและเป็นมิตรขึ้นมาก ผ่านไปไม่กี่เดือน เพื่อนบ้านทั้งสองก็เริ่มไปเยี่ยมเยียนกันและกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างแท้จริง
