แฮมมี่แฮมสเตอร์ตัวน้อยชอบใบเยลลี่อ่อนๆ ของต้นเบิร์ชมาก ฤดูใบไม้ผลิยังมีใบอ่อนไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อแฮมมี่พบทุ่งเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยใบเยลลี่ที่มันรัก มันจึงดีใจมาก ตามปฏิทินนั้นใบเยลลี่ควรจะออกมาอีกสองสัปดาห์ แฮมมี่จึงยิ่งมีความสุข
นี่จะเป็นความลับของฉัน! ― แฮมมี่คิด ― คลังขนมหวานของฉัน!
แฮมมี่กินใบเยลลี่อยู่สามวันโดยไม่บอกใครเรื่องที่พบ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างกระรอกน้อยมิ้นท์ก็ไม่รู้
แฮม ช่วงนี้เธอดูครุ่นคิดจังนะ ทำไมรีบไปไหนตลอดเลย ― วันหนึ่งมิ้นท์ถาม
ฉันช่วยแม่ทำงานบ้านน่ะ ― แฮมมี่โกหก ― ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว
งั้นแล้วเจอกันนะ!
ถึงวันที่สี่ที่แฮมมี่กินจนอิ่มเกินไป มันปวดท้องมาก ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเลย ก็กินของหวานมากขนาดนั้น! แม่ให้ยาน้ำมา เมื่อหายปวดท้องแล้ว แฮมมี่จึงออกไปเดินเล่น แต่อารมณ์ไม่ดีเลย ไม่นานนักมันก็เจอมิ้นท์
หวัดดี! ทำไมดูเศร้าจังล่ะ? ― เพื่อนถาม
ก็... ไม่ค่อยมีอารมณ์น่ะ
แฮมมี่ ― มิ้นท์ยิ้ม ― ฉันรู้วิธีทำให้เธอร่าเริงขึ้นนะ! ฉันเพิ่งเจอ... เอาเถอะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวเธอก็เห็นเอง
แฮมมี่ตกใจและงุนงงเมื่อเพื่อนพาไปที่ทุ่งลูกอมของมัน มันอยู่ที่นี่มาสามวันโดยไม่บอกใครเลย แต่มิ้นท์กลับพบทุ่งนี้ตั้งแต่วันแรกและบอกมันเป็นคนแรก!
เธอแบ่งความลับแบบนี้ให้ฉันจริงๆ เหรอ? ― แฮมมี่ถามด้วยความประหลาดใจ
แน่นอน ― มิ้นท์ตอบอย่างจริงใจ ― เธอเป็นเพื่อนฉันนี่นา และเพื่อนก็ต้องแบ่งปันกันสิ!
แฮมมี่รู้สึกละอายใจมาก
มิ้นท์ ขอโทษนะ ฉันเจอทุ่งนี้ก่อนแต่ไม่ได้บอกใคร เพราะฉันโลภและไม่อยากแบ่งให้ใคร...
โธ่ แฮมมี่เอ๊ย ― มิ้นท์ส่ายหัว ― เธอก็รู้ว่าความโลภไม่นำไปสู่สิ่งดีๆ
ใช่ ฉันรู้แล้ว ― แฮมมี่ถอนหายใจ ― ความโลภทำให้ท้องฉันปวดมากเลย! งั้นมาบอกเพื่อนๆ ทุกคนเรื่องทุ่งนี้กันเถอะ มันกว้างมาก ขนมหวานมีให้ทุกคนแน่นอน!
ได้เลย ― มิ้นท์ยิ้ม ― นี่เป็นความคิดที่ดีมากจริงๆ!
ใช่แล้วจ้ะ หนูน้อยทั้งหลาย ความโลภไม่นำไปสู่สิ่งดี และการกินขนมหวานกับเพื่อนๆ นั้นสนุกกว่ามาก รักษาฟันและท้องของตัวเองให้ดี และอย่าโลภนะ เพื่อนตัวน้อยของฉัน!
