ต้นฤดูใบไม้ผลิ นกอินทรีบินอยู่บนท้องฟ้า แล้วมองเห็นจากที่สูงว่ามีนกตัวใหญ่สง่างามยืนอยู่ในน้ำ บนขาที่ยาวเรียว
มันบินลงไปยังบริเวณน้ำตื้น เกาะลงบนกิ่งของต้นไม้ใหญ่ที่โน้มลงสู่น้ำ แล้วถามว่า
เจ้าเป็นใคร เป็นนกชนิดไหน ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพบเจ้าเลย
ข้าคือนกกระเรียน ตอบนกตัวนั้น กลับมาจากดินแดนที่อบอุ่นเพื่อกลับถิ่นเกิด
เจ้าช่างสง่างาม คล้ายข้า ตัวใหญ่และเพรียวบาง มาเป็นเพื่อนกันเถอะ เจ้าจะเป็นเพื่อนของข้าไหม
แล้วทำไมข้าต้องเป็นเพื่อนกับเจ้าด้วยล่ะ นกกระเรียนถาม
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นกอินทรีแปลกใจ เจ้ามีเพื่อนในถิ่นเกิดของเจ้าไหม
มี! เพื่อนของข้าคือนกกระเรียนด้วยกัน
อย่างนั้นก็ไม่ใช่เพื่อนหรอก เป็นญาติต่างหาก แล้วเจ้ามีเพื่อนคนอื่นอีกไหม
ไม่มี
มานั่งข้างๆ ข้าบนกิ่งไม้นี่สิ ยืนอยู่ในน้ำนานพอแล้ว มาคุยกันว่าทำไมเราจึงต้องมีเพื่อน…
ข้าทำไม่ได้ พวกเรานกกระเรียนไม่เคยเกาะอยู่บนกิ่งไม้เลย
ทำไมล่ะ นกอินทรีแปลกใจ
เป็นธรรมเนียมมาตั้งแต่โบราณ ผู้อาวุโสบอกว่านิ้วเท้าของพวกเราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนั้น
เจ้าเคยลองหรือยัง
ยังไม่เคย แล้วจะลองไปทำไม ในเมื่อทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องทำ พวกเราเดินบนผิวน้ำได้ แล้วเจ้า นกอินทรี เดินบนน้ำได้ไหม
ข้าแค่แตะผิวน้ำตอนบินผ่านเท่านั้น มาคุยเรื่องเพื่อนกันดีกว่า เจ้าถามว่าทำไมต้องมีเพื่อน ก็เพื่อจะได้พูดคุยกันจากใจ เล่าเรื่องราวที่เราพบเจอ หรือช่วยเหลือกันยามจำเป็นนั่นแหละ
ถ้าเจ้าอยากให้เป็นอย่างนั้น ก็มาเป็นเพื่อนกันเถอะ นกกระเรียนตกลง
บอกข้าหน่อยว่าเพื่อนร่วมเผ่าของเจ้าอยู่ที่ไหน ของข้าอยู่บนภูเขาลูกโน้น นกอินทรีกล่าวพลางกระพือปีกไปทางไกล
ของข้าอยู่แถวนี้ไม่ไกล กำลังหาอาหาร นกกระเรียนตอบ
เพื่อนเอ๋ย นกอินทรีพูดอย่างเจ้าเล่ห์ ข้าหิวมาก ไล่ล่าหนูแต่ก็จับไม่ได้ กระต่ายก็หลอกข้า วิ่งหนีลงรูไปเสียก่อน เจ้าช่วยแบ่งอาหารที่จับได้ให้ข้าหน่อยได้ไหม
ได้สิ นกกระเรียนเดินเข้าไปหาเพื่อนใหม่ และใช้ปากยาวคาบกบส่งให้ ลองกินดูสิ
ข้าไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ความหิวไม่ใช่เรื่องเล่น ต้องกินให้อิ่มไม่อย่างนั้นจะไม่มีแรงบินกลับไปหาพวกพ้อง
นกอินทรีกินกบตัวแรก ตามด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม!
ขอบใจเพื่อน ครั้งหน้าข้าจะหาของขวัญมาให้!
นกอินทรีกระพือปีกแล้วพุ่งขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว หายลับไปบนท้องฟ้าสูง ส่วนนกกระเรียนก็ไปหาอาหารต่อ มันต้องกินให้อิ่มและสะสมกำลัง เพราะพรุ่งนี้มันต้องเลือกคู่ และในฝูงนกมีงานฉลองกำลังจะจัดขึ้นเพราะเรื่องนี้
ผ่านไปหลายวัน นกกระเรียนเห็นนกอินทรีบินกลับมาหา มันถือบางอย่างไว้ในกรงเล็บ
เพื่อน เพื่อน! นกอินทรีร้อง ข้าเอาของขวัญมาให้เจ้า!
นกอินทรีลงเกาะบนกิ่งไม้ แล้วโยนกระต่ายลงไปในน้ำ
ครั้งก่อนเจ้าเลี้ยงข้า คราวนี้ถึงตาข้าแล้ว
ขอบใจ แต่พวกเราไม่กินกระต่ายหรอก มันกลืนไม่ลงคอ พวกเรากินหนูตัวเล็กๆ
ลองดูสิ! นกอินทรีคะยั้นคะยอ
เจ้าอยากให้ข้าตายหรือ
ก็ได้ เจ้าช่างเลือกมากจริงๆ!
นกอินทรีกินกระต่ายจนหมด แล้วถามว่า
เป็นไงบ้าง เมื่อกี้ทำอะไรอยู่
ข้ากำลังเลือกคู่ เพิ่งมีงานฉลองของเราไป ตอนนี้เรากำลังสร้างรังใหม่
ยินดีด้วย!
แล้วเจ้าเมื่อไรจะมีครอบครัวบ้าง
ยังเร็วไป ข้าขออิสระบินอีกสักปีก่อน
ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไป ผ่านไปไม่กี่วัน นกอินทรีบินมาเยี่ยมเพื่อนนกกระเรียนอีกครั้ง
มันเห็นนกกระเรียนยืนอยู่ในน้ำอีกแล้ว กำลังใช้ปากยาวค้นหาอะไรบางอย่าง
เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ นกอินทรีถาม
ข้ากำลังเก็บสาหร่าย หอย และกุ้งตัวเล็กๆ ใส่ไหแล้วนำกลับไปที่รัง เมียข้ากำลังฟักไข่อยู่ที่นั่น ซึ่งเป็นลูกหลานในอนาคต
เลี้ยงข้าบ้างสิ อาหารที่เจ้าให้เมียกิน นกอินทรีขอร้อง
บินมาสิ นกกระเรียนตกลง นี่ ไหนั่น กินเลย
นกอินทรีวนรอบไหอยู่นาน ปากไหยาวและแคบ ส่วนปากของมันไม่ยาวพอ จึงคาบอาหารไม่ได้ วนไปวนมาอยู่รอบไห แต่ก็ไม่ได้กินอะไรเลย
เจ้าหากบให้ข้าหน่อย อร่อยดีที่เมื่อคราวก่อน นกอินทรีขอร้อง
ไม่มีกบแล้ว นกกระเรียนตอบ หมดไปหมดแล้ว
นกอินทรีโกรธนกกระเรียน
เจ้าไม่ใช่เพื่อนของข้า แค่อาหารนิดเดียวก็หวงแหนเพื่อนไม่ได้เลยหรือ!
นกอินทรีกระพือปีกแล้วบินจากไป นี่เองที่ทำให้มิตรภาพของนกอินทรีผู้เจ้าเล่ห์กับนกกระเรียนสิ้นสุดลง
