ฤดูหนาวเป็นช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์ เมื่อหิมะขาวนุ่มนวลตกลงมาบนพื้นดิน และลมพัดเล่นกับเกล็ดหิมะที่สวยงาม ความมหัศจรรย์ที่แท้จริงก็เกิดขึ้น
มีคนไม่กี่คนที่รู้ว่าทุกปีปู่ม็อบบี้จะเลือกผู้ช่วยใหม่ให้ตัวเอง คุณอาจคิดว่านั่นคือใครบางคนจากเอลฟ์ แต่ไม่ใช่ ปู่ม็อบบี้เลือกจากเด็กๆ คนหนึ่งที่เขียนจดหมายถึงเขา
และจำนวนใบสมัครสำหรับตำแหน่งนี้เพิ่มขึ้นมากขึ้นทุกปี ใครไม่อยากใช้คืนปีใหม่กับปู่ม็อบบี้ที่แท้จริง แทนที่จะเป็นพ่อหรือปู่ที่แต่งตัวแบบนั้น แต่ปู่ม็อบบี้ต้องการคนที่มีความรับผิดชอบ ความจำของปู่ม็อบบี้แย่มากเลย หากไม่มีผู้ช่วย เขาอาจส่งของขวัญไปยังบ้านเดียวกันสองครั้ง หรือแย่กว่านั้น เขาอาจลืมส่งของขวัญให้เด็กน้อยคนใดคนหนึ่งในรายชื่อ
และในการตกแต่งกระจกหน้าต่างบ้านด้วยลวดลายหิมะ ปู่ม็อบบี้ต้องการความช่วยเหลือ เพียงลำพังเขาไม่สามารถวาดหน้าต่างทั้งหมดได้ และงานนี้เริ่มต้นนานก่อนปีใหม่มาก
"ฉันอ่านจดหมายทุกฉบับที่เด็กๆ ส่งมาให้ฉัน แต่ฉันก็ไม่สามารถหาผู้ช่วยที่เหมาะสมได้ ฉันจะทำอย่างไร ฉันคนเดียวไม่ไหว" ปู่ม็อบบี้คิดในขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือไม้โอ๊คขนาดใหญ่ บนจมูกของเขามีแว่นตาสีฟ้าที่มีเลนส์ขนาดใหญ่ เพื่อให้เขาสามารถแยกแยะได้ว่าใครเขียนความจริงเกี่ยวกับพฤติกรรมของตนในปีนี้ และใครโกหก หากเด็กเขียนเรื่องไม่จริง แว่นตาจะไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเกล็ดหิมะที่สวยงาม
ปู่ม็อบบี้คิดครุ่นคิด ขยี้หัว และตัดสินใจเดินทางไปค้นหาผู้ช่วยด้วยตัวเอง แต่จะปรากฏตัวบนถนนในชุดปีใหม่ได้อย่างไร ทุกคนจะรู้จักเขา และก่อนปีใหม่ เด็กๆ ไม่ควรเห็นปู่ม็อบบี้ มิฉะนั้นปาฏิหาริย์ปีใหม่จะไม่เกิดขึ้น ไม่มีทางออก เขาต้องสวมเสื้อขนสัตว์ธรรมดา และรองเท้าบูตขนสัตว์ที่อบอุ่น เพื่อไม่ให้เด็กๆ คนใดรู้จักเขาบนถนน
"ฉันจะหาเขาที่ไหน ผู้ช่วยที่ดี ใจดี มีความรับผิดชอบ และกล้าหาญ" ปู่ม็อบบี้คิดในขณะที่ยืนอยู่ที่จัตุรัสที่ตกแต่งอย่างสวยงามใกล้ต้นสน สายตาของเขาเบลอไปตามเด็กๆ ที่เดินผ่าน แต่ไม่มีเด็กคนใดที่ตรงกับข้อกำหนดสูงของปู่ม็อบบี้ เด็กหญิงคนหนึ่งดึงแขนแม่ของเธอขอไอศกรีม เด็กชายอีกคนปฏิเสธที่จะลากเลื่อนด้วยตัวเอง และใกล้กับร้านขายของเล่นปีใหม่ เด็กซนคนหนึ่งจัดคอนเสิร์ตจริงๆ ขอให้ซื้อลูกอมปีใหม่ให้เขา
อย่างไม่คาดคิด สายตาของปู่ม็อบบี้จับเห็นเด็กชายตัวเล็กผอมบางท่ามกลางเด็กๆ คนอื่นๆ ที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตบาง ๆ และรองเท้าที่ไม่ใช่รองเท้าฤดูหนาว ในอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ เด็กชายคงจะต้องหนาวเหน็บจากหัวถึงเท้า แต่เด็กชายไม่ร้องเรียนและไม่ร้องไห้ เขาถือลูกบอลปีใหม่สีสันสดใสที่ทำด้วยมือ และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังเสนอให้คนที่เดินผ่านซื้อจากเขา
ปู่ม็อบบี้รีบเดินไปหาเด็กชายผ่านฝูงชน เพื่อค้นหาว่าอะไรที่ทำให้เขายืนอยู่ในอากาศหนาวเย็นเช่นนี้คนเดียว ทันทีที่เขาเข้าใกล้เด็กชาย เด็กชายก็ตะโกน:
ลูกบอลตกแต่งต้นสนทำด้วยมือ ราคาไม่แพง!
สวัสดีเด็กชาย ลูกบอลปีใหม่สวยงามเหล่านี้มาจากไหน
มาจากโรงงานของปู่ม็อบบี้โดยตรง ลูกบอลตกแต่งต้นสนคุณภาพสูง คุณต้องการซื้อหรือไม่ ฉันจะขายให้ราคาไม่แพง
ปู่ม็อบบี้มองเข้าไปในสายตาของเด็กชายอย่างตั้งใจ และสังเกตเห็นการสะท้อนของคุณสมบัติที่เขาค้นหามานานในเด็กๆ คนอื่นๆ แต่ไม่ควรรีบตัดสินใจ เขาต้องตรวจสอบทุกอย่างอย่างดี และเขาจึงกล่าวว่า:
คุณพูดว่ามาจากโรงงานของปู่ม็อบบี้ใช่หรือไม่ น่าสนใจ ให้ฉันดูสิ ปู่ม็อบบี้เอาลูกบอลสีแดงหนึ่งลูกมาในมือ บนนั้นมีลวดลายวิถีวิเวกที่วาดอย่างระมัดระวังด้วยแปรงสีขาวเล็กน้อย ซึ่งเหมือนกับเกล็ดหิมะ
คุณชอบลูกบอลของฉันหรือไม่ โดยปกติทุกคนเดินผ่านไป เด็กชายกล่าวและสายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความเศร้า
คุณรู้ไหม ฉันเคยไปที่โรงงานปีใหม่ของพ่อมดมาก่อน และลูกบอลที่เอลฟ์ทำที่นั่นนั้นสีสันน้อยกว่าของคุณมาก
แล้วคุณจะซื้อลูกบอลนี้จากฉันหรือไม่ สายตาของเด็กชายเป็นประกายจากน้ำตาที่กำลังจะไหล
ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อนของฉัน ฉันจะซื้อทั้งหมดและอีกมากมาย แต่คุณต้องตอบคำถามสำคัญหนึ่งข้อให้ฉัน และตอบอย่างซื่อสัตย์
ทุกอย่างที่คุณต้องการรู้ เด็กชายพร้อมจะทำอะไรก็ได้ เพียงแต่ขายลูกบอลที่เขาวาดอย่างขยันขันแข็งมาหลายคืน
บอกฉันสิ อะไรที่ทำให้คุณใช้ความสามารถศิลปินของคุณที่ยิ่งใหญ่เพื่อขายลูกบอลตกแต่งต้นสนบนจัตุรัสในช่วงเย็นวันปีใหม่ และยังสวมเสื้อแจ็คเก็ตที่แทบจะไม่ปกป้องคุณจากลม
เด็กชายไม่ตอบมานาน เขาก้มหน้าลงและรู้สึกอายต่อผู้ใหญ่ที่ใจดีคนนี้ที่พร้อมจะซื้อลูกบอลตกแต่งต้นสนทั้งหมดของเขา เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม แต่ก็ไม่สามารถพูดความจริงได้
ฉันเห็นว่ามีบางสิ่งที่ทำให้คุณกังวล แต่คุณสามารถไว้วางใจฉันได้ เชื่อฉันสิ ฉันรู้วิธีเก็บความลับที่สำคัญที่สุด แต่ถ้าคุณไม่อยากตอบ คุณไม่ต้องตอบ ฉันจะซื้อลูกบอลปีใหม่จากคุณอยู่ดี เพียงแต่บอกราคาของคุณ
ไม่ นี่จะไม่ยุติธรรม ฉันสัญญาว่าจะบอก
ฉันชื่นชมความซื่อสัตย์ของคุณ และฉันต้องการขอบคุณคุณ
คำพูดของปู่ม็อบบี้ทำให้เด็กชายรู้สึกเศร้าโศกมากจนเขาหายใจเข้าลึกๆ ด้วยอากาศหนาวเย็น และพูดว่า:
ฉันขายลูกบอลบนจัตุรัสเพราะฉันต้องการเงินเพื่อซื้ออาหาร ฉันสวมเสื้อแจ็คเก็ตเก่านี้เพราะนอกจากนี้ฉันไม่มีเสื้อผ้าอื่น ฉันสูญเสียความสามารถของฉันเพราะฉันไม่สามารถพัฒนามันได้ ฉันไม่มีบ้าน โปรดอย่าสงสารฉัน เพียงแต่ซื้อลูกบอล
คุณเป็นเด็กชายที่กล้าหาญมาก ขอโทษที่ฉันไม่ได้ถามชื่อของคุณ
ชื่อของฉันคือเทมา ฉันทำตามข้อตกลงของฉันแล้ว
แล้วถ้าฉันเสนอให้คุณมากกว่าแค่ซื้อลูกบอลล่ะ ฉันพร้อมที่จะเสนอความช่วยเหลือให้คุณ เสนอให้คุณทำงานและที่พักแรม เพียงแต่อย่าคิดว่าฉันสงสารคุณ
แต่ทำไมถึงเป็นฉัน
คุณเข้าใจไหม ฉันต้องการผู้ช่วย คนเช่นคุณ เด็กชายที่กล้าหาญ ใจดี มีความรับผิดชอบ
คุณทำงานอะไร
ฉัน... ฉันจะบอกคุณอย่างไรดี... ฉันคือปู่ม็อบบี้
เด็กชายหัวเราะ แต่ปู่ม็อบบี้ไม่รีบหยุดเขา
คุณล้อเล่นใช่หรือไม่ นี่ไม่อาจเป็นไปได้
คุณไม่เชื่อในปู่ม็อบบี้หรือ
ฉันเชื่อ แต่... ปาฏิหาริย์ปีใหม่ไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันมานาน
แล้วถึงเวลาที่จะแก้ไขสิ่งนี้
ปู่ม็อบบี้ตัดนิ้ว และหิมะตกหนักขึ้นมา เทมาไม่สามารถเชื่อว่าเขาได้เห็นความมหัศจรรย์เช่นนี้
ตอนนี้คุณเชื่อว่าฉันคือปู่ม็อบบี้หรือไม่
ใช่ ฉันเชื่อคุณ
แล้วคุณจะยอมรับข้อเสนอของฉันหรือไม่
แน่นอน ฉันยอมรับ
แล้วเอาลูกบอลปีใหม่ของคุณมา และเราจะเดินทางไปทางเหนือ เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันหยุด จะมีงานมากมาย แต่เราจะสำเร็จได้ด้วยกัน
แต่คุณต้องการลูกบอลตกแต่งต้นสนของฉันหรือ คุณเป็นพ่อมด และเอลฟ์ของคุณคงจะ...
ฉันไม่เคยเห็นลูกบอลตกแต่งต้นสนที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน เชื่อฉันสิ ฉันเห็นมากมาย... และลูกบอลเหล่านี้ ฉันสัญญาว่าจะซื้อ ดังนั้นพวกมันจึงเป็นของฉันอย่างชอบธรรม และฉันจะแขวนมันบนต้นสนปีใหม่ของฉัน
ขอบคุณ เด็กชายกล่าวเพียงเท่านั้น และกอดปู่ม็อบบี้ด้วยความยินดี
ไม่ต้องพูดว่าปู่ม็อบบี้ไม่เคยมีผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์และมีความรับผิดชอบเช่นนี้มาก่อน เทมาถูกใจพ่อมดมากจนเขาเสนอให้เขาอยู่ทำงานตลอดไป
