ปั้นตุ๊กตาหิมะนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เหล่านั้น ก่อนอื่นเราต้องคำนวณทุกอย่างให้ดี ตัดสินใจว่าตุ๊กตาหิมะจะประกอบด้วยลูกบอลกี่ลูก และจะตั้งมันไว้ที่ไหนเพื่อให้ทุกคนในลานบ้านเมื่อผ่านไปข้างๆ ก็จะชื่นชมและพูดว่า "เด็กชายเหล่านี้ดีจริงๆ! ตุ๊กตาหิมะที่สวยงามเช่นนี้ ตาเราติดใจเลย!"
เราใช้เวลานานในการตัดสินใจเลือกสถานที่ สมชายต้องการตั้งตุ๊กตาหิมะไว้ที่สนามเด็กเล่น แต่ฉันรู้ว่าสิ่งสวยงามเช่นตุ๊กตาหิมะของเราจะไม่อยู่ที่นั่นนานนัก ฉันจึงบอกเขาว่า:
สมชาย อย่าคิดมากเลย เราจะตั้งมันไว้ที่สนามเด็กเล่นตรงไหน? ข้างกล่องทราย? เด็กๆ จะมาพร้อมกับพลั่วและถังน้ำ แล้วพวกเขาจะแยกมันออกเป็นชิ้นส่วนอย่างรวดเร็ว แม้แต่แครอทก็จะไม่เหลือ!
เห็นด้วย อีวาน คุณพูดถูก แล้วตามความคิดของคุณ เราควรตั้งตุ๊กตาหิมะสวยงามของเราไว้ที่ไหน?
มันง่ายมากเลย — ไว้ข้างประตูทางเข้าของเรา เราจะให้มันถือพลั่วด้วย มันจะเหมือนกับคุณป้ายน้อยคนทำความสะอาดลานบ้านของเรา
ว้าว! เราจะตั้งตุ๊กตาหิมะไว้ข้างประตูทางเข้าได้ไง มันจะขวางทางทุกคน ไม่มีใครจะขอบคุณเราแน่นอน!
ในเรื่องนี้ สมชายและฉันโต้เถียงกันนานมาก แต่ในที่สุดเราก็ตกลงกัน: ในลานบ้านของเราเพิ่งตั้งต้นสน ใหญ่ไว้ สามารถมองเห็นได้จากหน้าต่างใดๆ เราจึงตัดสินใจตั้งตุ๊กตาหิมะไว้ที่นั่น และใครก็ตามที่ต้องการชมต้นสนจะสังเกตเห็นผลงานของเรา
คุณรู้ไหมว่าส่วนที่ยากที่สุดในการปั้นตุ๊กตาหิมะคืออะไร? คิดว่าการกลิ้งลูกบอลหิมะขนาดใหญ่หรือการยกมันขึ้นไปด้านบนนั้นยากใช่ไหม? ไม่เลย ส่วนที่ยากที่สุดคือการทำงานร่วมกัน สมชายและฉันเริ่มแรกไม่ได้ทำงานได้ดี
ฉันบอกเขาว่า: "สมชาย คุณกลิ้งลูกบอลแรกสิ ส่วนฉันจะกลิ้งลูกที่สอง และลูกที่สามเราจะกลิ้งด้วยกัน เพื่อให้ยุติธรรม" แต่เขาไม่ยอม เขาพูดไปเรื่อยๆ ว่าลูกบอลแรกยากที่สุดในการกลิ้ง และว่ามันใหญ่ที่สุดในสามลูก เราจึงตกลงกันว่าฉันจะกลิ้งลูกแรก ส่วนสมชายจะกลิ้งลูกที่เหลือ
แต่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำงานได้ดี ลูกบอลหิมะลูกที่สองของสมชายใหญ่กว่าลูกแรกของฉัน! ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล เราจึงเข้าใจกันและเริ่มช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เราได้กลิ้งลูกบอลแรกที่ใหญ่มากขึ้นมา เท่ากับความกว้างของต้นสนเลย!
หลังจากนั้น สมชายก็ยกฉันขึ้นบ่า และฉันก็ยกลูกบอลที่เหลือขึ้นไปด้านบน ฉันค่อนข้างใหญ่กว่าสมชาย ฉันจึงไม่ยากที่จะยกลูกบอลเหล่านี้ ฉันไปออกกำลังกายในวันหยุด ฉันจึงฝึกตัว แต่สมชายสูงกว่าฉันสองหัว เราจึงตัดสินใจให้เขายกฉันขึ้นบ่า ส่วนฉันจะวางลูกบอลหิมะ
จริงๆ แล้ว มีครั้งหนึ่งที่โครงสร้างทั้งหมดของเราเกือบจะพังลงมา! ตอนนั้นฉันกลัวมาก ฉันจึงตะโกนใส่สมชาย:
ตกลงมา! ระวัง! เตรียมตัวให้พร้อม!
ถือไว้ ถือไว้ อย่าปล่อย เดี๋ยวเราจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาตะโกนกลับมาหาฉัน
ที่นี่ ฉันต้องยอมรับว่าเราต้องการความช่วยเหลือจากภายนอก และใครจะคิดได้ว่านาตาชา เพื่อนบ้านของฉันจากชั้นหนึ่ง จะมีความชำนาญเช่นนี้ เมื่อเธอเห็นว่าลูกบอลกำลังตกลงมา เธอก็วิ่งมาหาเรา ช่วยเหลือและสนับสนุน ทุกอย่างจึงเป็นไปได้ดี! และนาตาชาอายุน้อยกว่าฉันสองปี
ไม่มีทางเลือก เราต้องรับเธอเข้าทีมก่อสร้างของเรา เธอกำลังเดินเล่นกับสุนัขตัวเล็ก ชื่อแดง เขาช่วยเราได้มากเหมือนกัน ยกระดับอารมณ์ของเรา!
นาตาชา เด็กสาวที่ดี ไม่ตกใจ เธอพูดว่า:
ดู! ตุ๊กตาหิมะของคุณไม่มีถังน้ำบนหัวเลย?
แล้วเราจะหาถังน้ำได้จากไหน? แม่ของฉันจะไม่ให้ถังน้ำแน่นอน ฉันพูดความจริง ฉันขอถังน้ำจากแม่ตอนออกจากบ้าน แต่เธอไม่ยอม
ฉันรู้ว่าจะหาถังน้ำได้จากไหน! รอที่นี่! สมชายพูดและวิ่งไปในทิศทางที่ไม่รู้
นาตาชา แดง และฉันไม่ได้เสียเวลา เราตั้งแครอทแทนจมูก ฉันนำมันมาจากบ้าน นาตาชาหยิบกระดุมขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ไม่เหมือนกันแน่นอน แต่ไม่เป็นไร! ตาออกมาสวยงาม เราได้กลิ้งลูกบอลเล็กๆ อีกสองลูกสำหรับแขนและขา ตั้งมันไว้และเข้าใจว่าหากไม่มีถังน้ำ ตุ๊กตาหิมะก็ดูไม่เสร็จสมบูรณ์ แดงยืนยันสิ่งนี้ด้วยการเห่าดังๆ ว่า "หมาหมา"
เราโชคดีที่สมชายจัดการได้อย่างรวดเร็ว เขาหาถังน้ำพลาสติกสีแดงขนาดใหญ่มาได้ เราตั้งมันบนหัวตุ๊กตาหิมะและยืนมองผลงานของเราเป็นเวลานาน
น่าเสียดายถ้าเขาละลาย นาตาชากล่าวอย่างเศร้า
ตอนนี้ฤดูหนาวอบอุ่นแม้ว่าหิมะจะอยู่นานแต่ก็ไม่ควรละลายอย่างรวดเร็ว สมชายตอบเธอ
ฉันมองตุ๊กตาหิมะสวยงามของเราเป็นเวลานาน มันเหมือนมาจากการ์ดวันปีใหม่เลย ขณะที่เราทำงาน ท้องฟ้ากลับมืด ในฤดูหนาวมืดเร็ว และเราหมกมุ่นกับงานมากจนสังเกตเห็นเมื่อต้นสนข้างๆ ติดไฟสีสันสดใส
เอาล่ะ เราถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกได้ไหม? ฉันเสนอให้เพื่อนๆ
ฉันอยากบันทึกช่วงเวลาแห่งความสุขของวัยเด็กนี้ไว้ ปาฏิหาริย์วันปีใหม่นี้ ไม่ได้สร้างโดยเดดมอรอซ แต่สร้างโดยเรา อีวาน สมชาย นาตาชา และแดง ฉันไม่เสียดายที่จะใช้ฟิล์มสุดท้ายในกล้องถ่ายรูปสำหรับช่วงเวลาเช่นนี้
พ่อให้กล้องถ่ายรูปแก่ฉัน พ่อพูดว่า: "เรียนรู้ที่จะหาความสวยงามรอบตัว แต่อย่าเสียฟิล์ม ฟิล์มมีราคาแพง" แต่ฉันรู้ว่าพ่อจะชอบภาพของฉัน
เพื่อนๆ สนับสนุนความคิดของฉัน แม้ว่าจะมืดแต่เราสามารถยืนตำแหน่งที่เห็นตัวเรา และตุ๊กตาหิมะของเราอยู่ตรงกลาง ใช่ ใช่ แบบนั้นแหละ ด้วยตัวอักษรตัวใหญ่ เราให้กล้องแก่คุณป้ายน้อยคนทำความสะอาดลานบ้าน เขาถ่ายรูปให้เราด้วยความยินดี
หลังจากนั้น เราก็กลับบ้านไป ฉันมองตุ๊กตาหิมะจากหน้าต่างเป็นเวลานาน เมื่อฉันตื่นขึ้นในตอนเช้า ฉันเห็นว่ามันเอียงไปในคืนนั้น และลมพัดถังน้ำไปไหนสักแห่ง แต่แปลกที่ฉันไม่เสียใจเลย มันไม่สำคัญอีกต่อไป ปาฏิหาริย์วันปีใหม่ที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ — เมื่อเราทำงานร่วมกันและสร้างสิ่งที่สวยงาม
