มิตยาเป็นเด็กน้อยที่มีความสุขและอยากรู้อยากเห็นมาก เขาเพิ่งเกิดมาไม่นานและสิ่งของทั้งหมดรอบตัวเขาดูเหมือนใหญ่โตมากและน่าสนใจอย่างยิ่ง เขาไม่เคยพลาดโอกาสที่จะคลานเข้าไปใต้โซฟาและเก็บฝุ่นละอองที่ซ่อนอยู่ที่นั่น
เขาชอบรถของเล่นด้วย แม้ว่าส่วนใหญ่เขาจะไม่ขับรถบนพื้น แต่เขาชอบกัดมันเพื่อรู้จักโลก แต่สิ่งที่เด็กน้อยมิตยาชอบมากที่สุดในโลกคือการเล่นกับแมวตัวน้อยชื่อวาสยา ทันทีที่เห็นหางขนฟูของแมว เขาก็วิ่งตามไปทันที
วาสยา แมวสีส้มขนฟูอายุมากกว่ามิตยามาก เขาชอบอุ่นท้องของเขาใต้แดดและนับแมลงวันที่บินผ่าน เขาไม่สนใจเล่นเกมไล่ตามกัน แต่โชคดีสำหรับวาสยา มิตยาหนีออกจากเขาได้ง่ายมาก เพราะเด็กน้อยยังไม่รู้ที่จะเดิน ทันทีที่วาสยาได้ยินเสียงมิตยาคลาน เขาก็กระโดดขึ้นไปบนตู้เสื้อผ้า และเด็กน้อยจะไม่สามารถจับเขาได้ที่นั่น
พวกเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้ - คนหนึ่งไล่ตาม อีกคนหนึ่งหนี มิตยาคลานได้เร็วมาก เขาเป็นแชมป์ในหมู่เด็กน้อยคนอื่น ๆ ในเรื่องยากๆ นี้ แต่เขายังไม่ได้ลองเดิน ทำไมต้องเดินล่ะ? เขาสามารถเข้าไปในห้องใดก็ได้โดยการคลาน และแม่ก็ไม่ไปไกล มิตยาลองเดินสองสามก้าวครั้งหนึ่งและเขาสามารถรักษาสมดุลได้ แต่เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่านี่เป็นเรื่องยากและเขาก็ล้มลงบนพื้น ตัดสินใจว่าแม้ไม่มีทักษะ "ผู้ใหญ่" นี้เขาก็จะไม่หายไป
เช้าวันหนึ่งที่แจ่มใสเมื่อทุกคนในบ้านนอนหลับ ยกเว้นมิตยาและวาสยา แมวตัดสินใจที่จะสนุกสนานและล้อเล่นมิตยา เขาเดินเบาๆ แทบจะไม่แตะพื้นด้วยเท้าขนฟู เข้าใกล้เด็กน้อยในขณะที่เขากำลังกัดรถของเล่นอย่างจริงจัง และร้องเสียงเหมียวดังขึ้น มิตยาตกใจและพยายามจับหางของแมวตัวซ่อนเร้น แต่แมวเร็วกว่า เขาวิ่งออกไปไกลจากเด็กชายและเริ่มร้องเสียงเหมียวจากระยะที่ปลอดภัย
จากนั้นมิตยาก็ลุกขึ้นยืนอย่างกระทันหัน ซึ่งทำให้แมวตกใจ และเดินไปหลายก้าวไปทางแมวอย่างมั่นใจ จากนั้นก็หยุด วาสยาไม่เชื่อสายตาของเขา เด็กน้อยเดินได้แล้วหรือ? แต่มิตยาล้มลงบนพื้นอีกครั้งและดำเนินการไล่ตามต่อไปบนสี่ขา แมวใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบและออกไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
หลังจากเหตุการณ์นั้น มิตยาเข้าใจว่าเขาจะไม่สามารถจับแมวได้ด้วยการคลาน เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะเดิน ครั้งหนึ่งลองแล้วล้ม ครั้งต่อไปดูเหมือนว่าจะได้ผล - ล้มอีกครั้ง มิตยากลัวที่จะเดินก้าวแรก แม่ไม่ได้ถือมือ ต้องยืนเองทั้งหมด และไม่มีสิทธิ์ที่จะผิดพลาด แต่เขาอยากจับแมวตัวซ่อนเร้นนั้นจริงๆ และวาสยามองมิตยาและประหลาดใจว่าเขาเรียนรู้ได้เร็วแค่ไหน เมื่อวานเขายังกลัวที่จะเดินแม้แต่ก้าวเดียว แต่วันนี้เขาเดินแล้วและแทบจะไม่ล้ม
มิตยาเรียนรู้ได้เร็วจริงๆ แต่มีบางอย่างที่ไม่ให้เขาทำการพยายามครั้งสุดท้าย ในช่วงเวลาสุดท้าย เขาเกาะกลัวเสมอ และเริ่มคลานอีกครั้ง
ทุกอย่างเปลี่ยนไปในคืนหนึ่ง เด็กน้อยนอนหลับสบายๆ ในเตียงข้างแม่ และเขาฝันถึงความฝันที่สวยงามและมีสีสัน ราวกับว่าเขากำลังไล่ตามวาสยาไปทั่วบ้าน แต่เท้าของเขาเพียงแวบวาว และวาสยาเหมือนตัวจำลองและล้อเล่นด้วยเสียงมนุษย์: "คุณจะไม่จับได้ คุณจะไม่จับได้!"
มิตยาวิ่งเร็วขึ้นและจับแมวได้ตรงหางสีส้มขนฟูของมัน! และตื่นขึ้น แต่ไม่ได้อยู่ในเตียง แต่อยู่ตรงกลางห้อง ถือของเล่นขนฟูไว้ในมือ เด็กน้อยตกใจ เริ่มมองหาแม่ด้วยสายตา และแม่นั่งอยู่บนเตียงตื่นอยู่และมองเขาด้วยสายตาที่เปิดกว้าง
มิตยา ลูกรักของแม่ คุณเรียนรู้ที่จะเดินได้แล้ว! และเร็วขึ้นอีก! เด็กที่ยอดเยี่ยม!
เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ มิตยาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฎว่าในขณะที่เขาไล่ตามแมวในความฝัน เขาจริงๆ ก็ลงจากเตียงและเดินไปหาของเล่น และเขายังสามารถจับหนึ่งในนั้นได้ "ว้าว!" - เด็กน้อยคิดและตัดสินใจตรวจสอบว่าแม่พูดถูกหรือไม่ เขาเดินก้าวหนึ่ง ตามด้วยก้าวที่สอง และไม่ล้มลงบนพื้น แต่สามารถรักษาสมดุลได้ จากนั้นเขาเดินไปหาแม่อย่างมีความสุขทีละก้าว และพวกเขาก็นอนหลับอีกครั้ง
หลังจากคืนนั้น ทุกวันในบ้านมีการไล่ตาม บางครั้งมิตยาวิ่งตามแมวและหัวเราะ บางครั้งวาสยา เหนื่อยจากการอุ่นท้อง วิ่งตามมิตยาเอง เชิญให้เล่น
ปรากฎว่าการเดินไม่ยากและไม่น่าเบื่อเลย ต้องการแค่ต้องการ และแม่ก็บอกเพื่อนๆ ทั้งหมดว่าแมววาสยาสอนเด็กน้อยให้เดินได้อย่างไร!
