ใครจะไม่ชอบฟองสบู่ล่ะ ลูกบอลสีรุ้งที่สนุกสนานเหล่านี้ทำให้เด็กๆ หลายคนยิ้มแย้ม แต่เด็กน้อยมิตยาไม่เคยเห็นมันมาก่อน เพราะเขายังเล็กมากและสิ่งต่างๆ ที่เราคุ้นเคยนั้นดูเหมือนจะน่าสนใจและแปลกใจสำหรับเขามาก
วันหนึ่ง ขณะที่มิตยากำลังเดินเล่นในสนามกับแม่ เขาสังเกตเห็นลูกบอลใสขนาดใหญ่ที่ลอยไปในอากาศ อากาศดีมาก ดวงอาทิตย์ส่องแสงสดใส และมีเด็กๆ มากมายในสนาม มิตยาติดตามลูกบอลด้วยสายตาและประหลาดใจมากเมื่อมันหายไปอย่างกะทันหัน เขาเห็นชัดเจน ลูกบอลลอยไป ลอยไป ไม่มีใครแตะต้องมัน แล้วจู่ๆ — ปั๊บ — มันก็หายไป
ถ้าหากเขาสามารถเข้าหาแม่และถามได้ว่า "ลูกบอลวิเศษนั่นคืออะไร" แต่เขาไม่รู้วิธีพูด และการชี้นิ้วไปบอกก็ไม่ได้ เพราะลูกบอลหายไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง
มิตยาสำรวจสนามอย่างระมัดระวัง เขาวิ่งผ่านกองทรายเล่น ปีนขึ้นไปบนสไลเดอร์เพื่อให้มองเห็นได้ดีขึ้น และแม้กระทั่งเลื่อนลงมาเพื่อความปลอดภัย เขาเดินไปที่ชิงช้า ซึ่งเด็กหญิงที่โตกว่าเขาแกว่งสูงมาก ลูกบอลวิเศษไม่อยู่ที่ไหนเลย
จู่ๆ เขาเห็นสิ่งที่เงิงวาวใกล้กับม้านั่ง เขาเดินไปที่นั่นทันที และไม่ผิดหวัง ต่อหน้าเขาเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ มีลูกบอลใสขนาดเล็กและใหญ่มากมายลอยขึ้นไปในท้องฟ้าและหายไป บางลูกบอลตกลงมาบนพื้นแล้วหายไปจากสายตา
แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ เด็กหญิงตัวเล็กที่อายุไม่มากกว่ามิตยามากนักคือผู้สร้างลูกบอลเหล่านี้ เธอปล่อยมันออกมาจากไม้กลมเล็กๆ "เธอต้องเป็นแม่มดแน่นอน" มิตยาคิด
เขาอยากจะเข้าไปและแตะลูกบอลลอยตัวที่แปลกประหลาดเหล่านี้มาก พอดีที่ลูกบอลลูกหนึ่งลอยผ่านเขา มิตยาเดินไปสองสามก้าว และเหยียดมือเล็กๆ ของเขาออกไป และเกือบจะจับลูกบอลได้ แต่มันก็หายไปอีกครั้ง มิตยารู้สึกเพียงแต่เหยื่อน้ำสบู่บนมือของเขา ไม่ว่าเขาจะพยายามจับลูกบอลอย่างไร เมื่อเขาแตะต้องมัน มันก็แตกออกทันที
เด็กหญิงที่ปล่อยฟองสบู่เห็นว่ามิตยากำลังพยายามจับมันด้วยความสนใจ เธอเป่าฟองสบู่ขนาดใหญ่มากและจับมันด้วยไม้สบู่ มิตยาสังเกตการณ์เธอเหมือนหลงใหล "เธอเป็นแม่มดแน่นอน" เขาคิด เด็กหญิงเอาฟองสบู่เข้าใกล้มิตยาเพื่อให้เขามองเห็นได้ชัดเจน
เขาเห็นลูกบอลสะท้อนแสงด้วยสีทั้งหมดของสายรุ้ง ซึ่งมิตยายังไม่รู้ชื่อ ในลูกบอลนี้มีโลกทั้งใบ แต่กลับหัว แต่เมื่อมิตยาเหยียดมือเล็กๆ ของเด็กชายไปที่ฟองสบู่ มันก็แตกออกอีกครั้ง เด็กน้อยร้องไห้เพราะเสียใจ เขาก็อยากจะเรียนรู้เวทมนตร์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้
เมื่อแม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของมิตยา เธอก็วิ่งมาทันที
นี่เธอนี่เอง ลูกน้อย แม่ค้นหาเธออยู่ทั่วสนาม เธอพูดว่า ขณะที่เธอยกลูกน้อยขึ้นมา
มิตยาชี้นิ้วไปที่ฟองสบู่ที่ลอยอยู่รอบๆ
ฟ-อ-ง-ส-บ-ู่ แม่พูดทีละพยางค์ เธอชอบฟองสบู่ไหม
มิตยายิ้มตอบ เขาไม่รู้วิธีบอกแม่ว่าเขาชอบลูกบอลวิเศษลอยตัวเหล่านี้มากเพียงใด
ไปกันเถอะ แม่จะซื้อฟองสบู่ให้เธอ แม่พูดว่า
เมื่อได้ฟองสบู่ของตัวเอง มิตยาก็ยินดีมาก เขายังไม่รู้วิธีปล่อยมัน และทุกครั้งที่เขาอยากจะเห็นลูกบอลที่เงาวาวอีกครั้ง เขาก็เข้าหาแม่และเหยียดขวดให้เธอ แม่จึงจับฟองสบู่บางลูกด้วยไม้และพวกเขาก็มองมันด้วยกัน และบางครั้งแม่ก็สร้างรูปร่างต่างๆ จากฟองสบู่ มิตยาชอบมันมาก
เขามั่นใจว่าเร็วๆ นี้เขาจะสามารถเรียนรู้วิธีปล่อยฟองสบู่ได้ด้วยตัวเอง สิ่งที่ต้องทำคือต้องการมันอย่างแรง — และทุกอย่างจะสำเร็จ
