เด็กๆมาจากไหน?

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และลูกน้อยของเรา มิตยา ที่เพิ่งเรียนรู้ที่จะเดินและพูด ก็เข้าไปในโรงเรียนอนุบาลแล้ว มิตยารักการอยู่ที่โรงเรียน มีเด็กๆที่สนุกสนานและฉลาดมากมาย ที่เขาเล่นด้วยอย่างมีความสุข และยังมีของเล่นที่น่าสนใจและแปลกใหม่มากมายในโรงเรียน

ตัวอย่างเช่น มีหมีตัวใหญ่ชื่อมิขาอิล โปตาโปวิช ที่เด็กๆทั้งหมดชอบกอด หรือรถยนต์ไฟฟ้าขนาดใหญ่จริงๆ ที่เด็กน้อยคนใดก็ได้สามารถรู้สึกตัวเป็นคนขับรถและพาเพื่อนๆไปเที่ยว นอกจากนี้ยังมีสัตว์ต่างๆในโรงเรียน ซึ่งมิตยารักมาก นกแก้วสีแดงใหญ่ชื่อสเตปาน ที่เด็กๆสอนให้พูดว่า "สวัสดี" และปลาสีสันเล็กๆมากมาย ที่อาศัยอยู่ในตู้ปลาแก้ว

มิตยามักจะมองดูปลาเหล่านี้ และบางครั้งเขาสามารถใช้เวลาทั้งวันกับกิจกรรมนี้ได้ เขาตั้งชื่อให้ปลาแต่ละตัว และเขารู้ว่าใครอาศัยอยู่ที่ไหน และกินสาหร่ายชนิดใด

วันหนึ่ง มิตยาเข้าไปที่ตู้ปลาอีกครั้ง และพบว่ามีปลาตัวเล็กๆที่เขายังไม่รู้จัก ว่ายน้ำอยู่ท่ามกลางปลาที่เขารู้จักดี เขาเรียกเพื่อนๆของเขามา คือเด็กชายผมดำม้วนงอนชื่ออเลชา และเด็กหญิงผมแดงตลกชื่อแตนยา

ดูสิ! ครูผู้ดูแลได้นำปลาตัวใหม่มาไว้! — เขากล่าวอย่างตื่นเต้นกับเพื่อนๆ

มันสวยมากเลย... — แตนยากล่าวอย่างครุ่นคิด ขณะมองดูปลาตัวใหม่

แต่มันเล็กนะ — อเลชาเพิ่มเติมอย่างดูเหมือนฉลาด

จากนั้น วิตาลิกก็เข้ามาหากลุ่มเพื่อนๆ เขาเป็นคนที่อายุมากที่สุดในกลุ่ม และชอบจ้องเพื่อนๆ

พวกคุณกำลังมองอะไรอยู่? — วิตาลิกถาม

ครูผู้ดูแลนำปลาตัวใหม่มาให้ — มิตยาตอบ เขาอยากแบ่งปันความสุขกับทุกคน

ฮ่า พวกคุณโง่จริงๆ ไม่ใช่ครูผู้ดูแลที่นำปลามา แต่เป็นลูกของปลาที่อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว — วิตาลิกหัวเราะเยาะเด็กๆ

ลูก? — แตนยาสนใจ — แล้วมันมาจากไหน?

เกิดมา คิดว่างั้น ไม่รู้ — วิตาลิกตอบ และเขาเองก็สนใจคำถามของแตนยา

เราถามครูผู้ดูแลดีไหม? — อเลชาเสนอ

เด็กๆทั้งหมดเดินไปหาครูผู้ดูแล เมื่อพบตามารา อิวานอฟนา อยู่ใกล้นกแก้ว พวกเขาถามเธอ:

ตามารา อิวานอฟนา เด็กๆ มาจากไหน?

ครูผู้ดูแลประหลาดใจกับคำถามที่ไม่คาดคิด แต่เธอรีบตอบ:

เด็กๆเกิดมาจากท้องของแม่ — เธอกล่าวอย่างมั่นใจ

แล้วมันไปถึงท้องได้ยังไง? — แตนยาถามอย่างประหลาดใจ

เพื่อตอบคำถามนี้ ครูผู้ดูแลนำเด็กๆไปที่โต๊ะใหญ่ พวกเขายืนรอบโต๊ะ และเธอเอากล่องจิกซอว์ออกมา แล้วเทลงบนโต๊ะ จากนั้นเธอกล่าว:

ลองนึกภาพดูสิ ว่าคนทั้งหมดที่คุณรู้จัก แม่ พ่อ ยาย 爷爷 และตัวคุณเอง — เป็นจิกซอว์ — เธอเริ่มพูด เด็กๆเอาจิกซอว์ชิ้นหนึ่งไปในมือและส่งเสียงกรี๊ด — แต่ละคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ มีคนอีกคนที่เหมาะสมกับเขา เหมือนจิกซอว์ชิ้นหนึ่งเหมาะสมกับอีกชิ้น แม่และพ่อของคุณ — เป็นจิกซอว์สองชิ้นที่พบกัน เมื่อพวกเขาเชื่อมต่อกัน พวกเขาให้สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขามี และสร้างชีวิตใหม่ แต่ถ้าจิกซอว์เหล่านี้เหมาะสมกัน พวกเขาก็จะสร้างภาพที่สวยงามอย่างน่าประหลาดใจ

ดังนั้นเราคือภาพที่ประกอบขึ้นจากแม่และพ่อ? — มิตยาถาม

อาจจะพูดแบบนั้นได้ — ตามารา อิวานอฟนาตอบ — พ่อแม่ของคุณเชื่อมต่อกัน และคุณก็เกิดมา

ปลาก็เช่นนั้นหรือ? — อเลชาผู้ใส่ใจถาม

ปลา? — ครูผู้ดูแลชี้แจง

ใช่ ปลาในตู้ — วิตาลิกกล่าว

อ่อ นี่คือที่มาของคำถามของคุณ! — ตามารา อิวานอฟนาหัวเราะ — ใช่ ปลาก็เช่นนั้น แต่เมื่อพวกเขาหาคู่ได้ พวกเขาจะมีลูกมากมายมายมาย เพราะแม่ปลาวางไข่ปลาเป็นไข่ขนาดเล็กมากมาย

ว้าว! — เด็กๆกรี๊ด — พี่น้องเยอะแยะเลย!

ทุกคนหัวเราะ และวิ่งกลับไปที่ตู้ปลาอีกครั้ง เด็กๆจึงรู้ว่าเด็กๆมาจากไหน และตามารา อิวานอฟนาก็ตระหนักว่าเด็กๆของเธอเติบโตอย่างรวดเร็ว