ในป่าเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่อันทรงพลัง ฤดูหนาวได้มาถึง ใบไม้ร่วงหลุดจากกิ่งก้าน หญ้าแห้งเหี่ยว และน้ำแข็งปกคลุมทุกสิ่งด้วยผ้าขาวด้วยหิมะ เพียงแต่ต้นสปรูซเท่านั้นที่ยืนหนาแน่นและเขียว ปลายปลูกด้วยหิมะ
ในป่าหนาว มีกฎเกณฑ์ของตัวเอง มีสัตว์ที่นอนหลับในฤดูหนาว เช่น หมีชื่อมิชกาได้นอนหลับอย่างสดชื่นในถ้ำที่อบอุ่นและสะดวกสบายมานานแล้ว เม่นก็นอนหลับอย่างสนิทเช่นกัน ม้วนตัวเป็นลูกบอลในหิมะที่ลึกมาก พวกมันจะนอนหลับนานมาก จนกว่าจะมีแสงแดดฤดูใบไม้ผลิครั้งแรก มีสัตว์ที่เป็นแฟชั่นนิสต้าในฤดูหนาว
ทันทีที่หิมะตกลงมา กระรอกสาวงามจะสวมเสื้อสีเทาอ่อน ซึ่งมีขนหนาแน่นและอบอุ่นกว่าชุดสีแดงอิฐปกติของเธอ กระต่ายเปลี่ยนเสื้อสีเทาเป็นสีขาว ไม่เพียงแต่เพื่อให้อบอุ่นเท่านั้น แต่ยังเพื่อให้ซ่อนตัวได้ง่ายขึ้นจากนักล่าป่าในหิมะสีขาว
นักล่าในฤดูหนาว - จิ้งจอกและหมาป่า ก็เตรียมตัวอย่างดีเมื่อหนาวมาถึง หมาป่ารวมตัวกันเป็นฝูง และไม่เดินเพียงลำพัง ส่วนจิ้งจอกมีขนหนาแน่นมากขึ้น
กระต่ายชื่อชูสตริกรักเสื้อหนาวของเขามาก เขาดีใจมากเมื่อหนาวมาถึง และทันทีที่หิมะตกลงมา เขาเป็นคนแรกที่วิ่งไปเล่นหิมะและปั้นตุ๊กตาหิมะ แต่สำหรับชูสตริก ฤดูหนาวไม่ใช่แค่ความสุขจากหิมะและน้ำแข็งที่แตกเสียงดังเท่านั้น แต่ยังเป็นอันตรายที่ใหญ่หลวง
มันเป็นเรื่องปกติที่จิ้งจอกชอบล่ากระต่าย ทุกวันก็มีการไล่ล่า ชูสตริกเสมอตั้งหูให้ตั้งตรง และมองไปรอบ ๆ - ไม่มีจิ้งจอกฉลาดซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังหิมะหรือ กระต่ายไม่มีบ้านถาวร ในตอนกลางวันเขาวิ่งไปรอบ ๆ ป่า และถ้าเหนื่อย เขาจะนอนพักใต้พุ่มหิมะ
จิ้งจอกชื่อลูเซียไม่ชอบฤดูหนาว เธออาศัยอยู่ในรูที่ต้องอุ่นให้ดีกับพื้นดิน ลูเซียอาศัยอยู่คนเดียวและไม่มีเพื่อน เธอเสมอเหม็ดหมาป่า ซึ่งในฤดูหนาวเดินไปด้วยกัน - มันง่ายกว่าสำหรับพวกมันในการหาอาหาร แต่ลูเซียแม้แต่จะจับกระต่ายตัวเล็ก ๆ ก็ไม่ได้เสมอไป
เมื่อฤดูหนาวหนาวเย็นและมีหิมะมาก ลูเซียจึงลำบากในการวิ่งตามกระต่ายในหิมะ เธอตกลงไปในหิมะบ่อย ๆ และใช้พลังงานมากมายจนมักจะหิวโหย และไม่ง่ายเลยที่จะเห็นกระต่ายตัวเล็ก ๆ ท่ามกลางป่าหิมะสีขาว ในเสื้อหนาวที่สวยงามของเขา
ลูเซียลำบากในการอบอุ่นตัวเองในฤดูหนาว โดยเฉพาะในตอนกลางคืน เมื่อน้ำแข็งแรงขึ้น เธอเข้าไปในรูของเธอ ม้วนตัวเป็นลูกบอล เหมือนเม่นพอดี และปกปิดตัวเองด้วยหางขนหนาแน่นของเธอ และทันทีที่คืนผ่านไป เธอต้องไปป่าอีกครั้ง และหาอาหาร
วันหนึ่ง ในวันหนาวเย็นอย่างยิ่ง ชูสตริกตัดสินใจสร้างที่พักแรมใต้สปรูซสีเขียวขนาดใหญ่ เขาวิ่งไปรอบ ๆ ป่านานและเลือกต้นไม้ที่เหมาะสม ตามหิมะ ที่นี่และที่นั่น มีรอยเท้ากระต่ายเล็ก ๆ มองเห็น
เมื่อพบสปรูซสูงและสวยงาม บนขอบป่า กระต่ายก็เริ่มสร้างที่นอน เขาจัดเรียงกิ่งสปรูซเพื่อให้ดูเหมือนหลังคาจริง ๆ นำหิมะมาเพิ่มเติม และโปรยลงบนสุด เพื่อให้ความอบอุ่นคงอยู่ แต่กระต่ายหูยาวหมกมุ่นจนไม่สังเกตว่าจิ้งจอกลูเซียได้สังเกตการณ์เขามานานแล้วจากต้นไม้ข้างเคียง
ลูเซียไม่อาจเชื่อว่าเธอสามารถติดตามกระต่ายได้ง่ายขนาดนี้ เธอไม่ยินดีที่จะออกจากรูของเธอเพื่อหาอาหาร เพราะน้ำแข็งข้างนอกพยายามจับจมูก แต่ทันใดนั้น เธอก็พบรอยเท้ากระต่าย
มันไม่ได้ทำให้เกิดลูปในหิมะเหมือนปกติ เธอเดินตามมัน สูดกลิ่นอย่างระมัดระวัง และสัญชาตญาณของเธอไม่ได้หลอกเธอ - รอยเท้านำไปตรงไปยังกระต่าย ซึ่งดูเหมือนว่าไม่สังเกตเธอเลย ไม่มีช่วงเวลาที่ดีกว่านี้สำหรับจิ้งจอกที่จะจับหูยาวและกิน แต่ลูเซียไม่รีบ เธอสังเกตการณ์ด้วยความสนใจว่ากระต่ายกำลังจัดเรียงที่อยู่อาศัยและร้องเพลง
โอ้ น้ำแข็งเย็นของฉัน
อย่าหัดจมูกของฉัน!
อย่าหัดหูของฉัน
ฉันจะสร้างกระท่อมเล็ก ๆ
และจิ้งจอกลูเซียตัดสินใจเล่นกับกระต่าย เธอสามารถกินเขาได้ตลอดเวลา แต่เธอไม่ได้พูดคุยกับใครมานาน เธอรอจนกว่ากระต่ายจะหันไปและร้องเพลงจบ ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังต้นไม้ และพูด:
ฉันกินหูของคุณ
คุณออกมาที่ขอบป่าโดยเปล่าประโยชน์
ฉันกินจมูกของคุณ
อย่าเสียใจ กระต่าย ของคุณ!
ชูสตริกตกใจ หันไปมอง มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครเลย หูเหี่ยว และไม่รู้ว่าจะวิ่งไปไหนดี เพื่อไม่ให้ถูกจับ เขารวบรวมความกล้าหาญและตัดสินใจถาม:
เรื่องตลกอะไรในเวลาดึก?
แสดงตัวให้ฉันเห็นตอนนี้!
ฉันไม่กลัวใครเลย
นอกจากสัตว์ตัวหนึ่ง...
และจิ้งจอกลูเซียยืนอยู่เบื้องหลังต้นไม้ ดีใจมากที่เธอหลอกกระต่ายได้อย่างฉลาด แต่ไม่รีบออกจากที่ซ่อน ทันทีที่กระต่ายแสดงตัว เขาจะวิ่งหนี ไล่เขาไปรอบ ๆ ป่า ลูเซียคิดแล้วพูด:
บอกฉันสิ กระต่ายตัวน้อย
ทำไมคุณถึงสั่นเหมือนคนขี้ขลาด?
และในขณะที่คุณซ่อนตัวอยู่ที่นี่
บอกฉันว่าคุณกลัวใคร?
กระต่ายสับสน ชูสตริกไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเสียงที่พูดกับเขามาจากไหน แต่มีบางอย่างในเสียงนั้นที่คุ้นเคยกับเขา เสียงที่ฉลาดนี้ทำให้เขานึกถึงใครบางคน แต่เขาคิดว่า: ถ้าเป็นสัตว์ล่าที่พูดกับเขา ทำไมมันถึงไม่โจมตีทันที ซึ่งหมายความว่าเขาต้องพูดจาให้มันเสียใจ และจากนั้น เมื่อชัดเจนว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ให้วิ่งหนีไปเต็มที่ เขาตอบไม่กล้า:
ฉันกลัวจิ้งจอกสีแดง
ฉลาด ฉลาด และไม่อายอาย!
มันจะเข้ามาใกล้ ๆ และโจมตี
มันจะหลอกฉันไปรอบ ๆ นิ้ว!
ลูเซียได้ยินสิ่งนี้ และอยากหัวเราะมากขึ้นไปอีก เธอชอบวิธีที่กระต่ายพูดถึงเธอ เธอชอบคำชมเชย เธออยากได้ยินเพิ่มเติมเกี่ยวกับจิ้งจอกฉลาดจากกระต่าย เธอจึงพูดกับเขา:
เกี่ยวกับจิ้งจอกน้อยสาว
บอกฉันเพิ่มเติม นกน้อย!
เธอเป็นอย่างไร? ฉลาด สวยงาม?
ซุกซน และเล่นสนุก?
ชูสตริกฟังเสียง และจู่ๆ ก็จำได้! นี่คือจิ้งจอกล่าสัตว์! ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าใครกำลังพูดคุยกับเขา และชูสตริกรู้สึกตลกขบขันที่จิ้งจอกชมตัวเองเอง และเขาคิดแผนว่าจะหนีจากจิ้งจอกได้อย่างไร เขาพูดกับเธอ:
ฉันรู้ว่าจิ้งจอกมี
หางขนหนาแน่นเหมือนราชินี!
ฉันรู้ว่าไม่มีใครน่ารักไปกว่า
ในหมู่สัตว์ป่าทั้งหมด
ลูเซียอ้วนขึ้นจากคำพูดเช่นนี้ แก้มของเธอแดง เธอเริ่มโบกหางขนหนาแน่นไปมา กระต่ายไม่เสียเวลา ทันทีที่เขาเห็นปลายหางสีแดงออกมาจากต้นไม้ เขาก็วิ่งไปในทิศทางตรงข้ามจากจิ้งจอก - และรอยเท้าของเขาก็หายไป และจิ้งจอกลูเซียอับอายมากจนตัดสินใจหยุดการสนทนา และกินกระต่ายให้เร็ว เธอพูดครั้งสุดท้าย:
ฉันไม่สามารถไม่เห็นด้วย!
แต่ถึงเวลาที่จะรับประทาน
เตรียมตัวสำหรับสิ่งมหัศจรรย์
พูดกับคุณ จิ้งจอก!
พูดอย่างนี้ ลูเซียก็โดดออกมาจากที่ซ่อนตัวบนขอบป่า พร้อมที่จะจับกระต่าย แต่เธอเห็นเพียงรอยเท้าที่หายไปไกล ๆ เธอเข้าใจว่ากระต่ายได้หนีไปนานแล้ว และเธอจะไม่สามารถจับเขาได้ในหิมะในฤดูหนาว
ดังนั้นจึงกลายเป็นว่าหูยาวนั้นฉลาดกว่าเธอ หลอกเธอ ทำให้เธอพอใจ และหนีไป ลูเซียเสียใจที่กระต่ายหลอกเธอ แต่ไม่มีอะไรให้ทำ เธอเดินกลับไปยังรูของเธอ และนอนหลับหิวโหย
