กาลครั้งหนึ่งมีถ้วยชาใบหนึ่ง มันอยู่มานานและทำงานอย่างซื่อสัตย์ ใส่นมให้ดื่ม ชงชาให้อุ่นใจ แต่อยู่ๆ มันก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ เวลาวางเรียงกันบนชั้นคว่ำจาน ถ้วยอื่นๆ ก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น และไม่ว่าจะล้างสักกี่ครั้ง มันก็ไม่เคยเงาวับเหมือนเดิม
ถ้วยชาจึงตัดสินใจแอบออกจากบ้านไปเพียงลำพัง อยากเห็นโลกกว้างที่มันเคยได้ยินเรื่องเล่ามามากในยามน้ำชา และที่สำคัญที่สุด มันอยากหาเพื่อนสักคน
มันเดินหลงอยู่บนเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยเป็นเวลานาน ได้พบเห็นสิ่งต่างๆ มากมาย และรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ก็ยังไม่เจอเพื่อนเลยสักคน จนวันหนึ่งมันนั่งเศร้าอยู่ริมลำธาร และรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังร้องไห้
มันมองไปรอบๆ และเห็นหมูน้อยตัวเล็กๆ ที่เลอะโคลนไปทั้งตัว เขาครางเบาๆ และไม่สนใจใครรอบตัว ถ้วยชาจึงส่งแสงแดดดวงน้อยไปหา แสงนั้นวิ่งเล่นบนหลังของน้องหมูปุ๊กอย่างสนุกสนาน แล้วมองไปที่ดวงตาที่เปียกน้ำตาของเขา และซับหยดน้ำตาทุกหยดให้แห้งไป
หมูน้อยร้องดีใจเสียงดังจนถ้วยชาตกใจแทบแตกร้าว จากนั้นถ้วยชาก็เติมน้ำใสสะอาดจากลำธารลงไป แล้วชวนหมูน้อยมาอาบน้ำ แสงแดดช่วยอุ่นน้ำให้ หมูน้อยจึงเล่นน้ำในถ้วยอย่างสนุกสนานเหมือนอยู่ในอ่างอาบน้ำ และเผยให้เห็นว่าตัวเขามีสีชมพูอ่อนนุ่มน่ารัก
สัตว์ทั้งป่ามารวมตัวกันพร้อมหน้า ทุกคนพากันสนุกสนาน แต่แล้วนกเอี้ยงก็บินมาบอกว่า คุณแม่ของหมูน้อยกำลังวิ่งตามหาลูกชายตัวน้อยที่เธอรักไปทั่วป่า สัตว์ต่างๆ จึงช่วยกันถักเชือกเหนียวแข็งแรงจากหญ้า แล้วผูกเข้ากับหูจับของถ้วยชา
หมูน้อยปีนเข้าไปนั่งในถ้วย แล้วนกทั้งหลายก็โผขึ้นฟ้า คาบปลายเชือกอีกด้านไว้ที่ปากเล็กๆ พวกมันยกถ้วยชาขึ้นสูง และบินสูงจนหมูน้อยแทบหายใจไม่ออกด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ทำให้พวกเขาไปถึงบ้านของน้องหมูปุ๊กได้อย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างมีความสุขล้นพ้น คุณแม่ได้พบลูกชายที่หายไป ถ้วยชาได้เพื่อนใหม่ และน้องหมูปุ๊กตัวน้อยก็ดีใจไปกับทุกคน
นิทานเรื่องนี้จบลงแค่นี้ แล้วเธอล่ะ มีถ้วยหรือแก้วโปรดที่รักเป็นพิเศษไหม อยากเล่าความลับของเธอให้มันฟังบ้างไหม
