ลูกไก่จิปาเป็นก้อนนุ่มสีเหลืองสดใส เขาอาศัยอยู่กับแม่ไก่และพ่อไก่บนฟาร์ม จิปามีพี่น้องชายและหญิงจำนวนมาก การอยู่บนฟาร์มนั้นสนุกสนานมาก ไปไหนก็มีสิ่งที่น่าสนใจรอคอย ในโรงเก็บข้างเคียงมีแกะขนดุมมีอยู่ จิปารักที่จะเข้าไปแอบและดึงขนของพวกมัน แกะจึงบ่นและร้องไห้:
เบ้ เบ้ ใครดึงขนของฉัน?
เบ้ เบ้ และของฉันด้วย!
ไม่เห็นใครเลย เบ้ เบ้
วันหนึ่ง จิปาถูกจับได้ เพราะเขาหัวเราะดังเกินไปและไม่ทันหลบ แกะจึงไล่เขาออกไปและร้องทุกข์กับแม่ไก่ แม่ไก่จึงพูดว่า:
กั๊ก กั๊ก ฉันเสียใจมากที่จิปา欺欺欺แกะ กั๊ก กั๊ก ทำไมลูกของฉันถึงไม่ฟังคำพูด!
ฉันแค่สนุกสนาน จิ จิ จิ แต่ฉันจะไม่ไปหาพวกมันอีกแล้ว สัญญาเลย! — ลูกไก่จิปาตอบแม่ไก่
ในคอกม้าบนฟาร์มมีม้าสวยใหญ่โตอยู่ จิปาฝันอยากจะขี่ม้าแม้แต่ครั้งเดียว แต่แม่ไก่เหมือนเคยไม่อนุญาต จิปาคิดว่าแม่เจตนาห้ามเขาทำสิ่งที่น่าสนใจทั้งหมด เลยมักจะไม่ฟังคำห้ามของแม่และทำตรงกันข้าม
วันหนึ่ง จิปาเข้าไปในคอกม้า เขาดูม้าตัวใหญ่ที่วิ่งด้วยความสง่างามอย่างตื่นตาตื่นใจ จิปาชอบม้าสีขาวที่มีขาใหญ่โตมากที่สุด ลูกไก่ตัวเล็กจิปารู้สึกกลัว เพราะเขาดูเล็กมากเมื่อเทียบกับม้าตัวใหญ่และเร็ว หากเขาอยู่บนสนามแข่ง อันตรายจะหลีกเลี่ยงไม่ได้
เขาสั่นไหวจากความคิดต่างๆ ที่เข้ามาในหัว แต่ในขณะเดียวกัน เขาจินตนาการว่าตัวเองขี่ม้าสีขาวและฝันอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร ความปรารถนาที่จะขี่ม้านั้นแรงมากจนเขาเอาชนะความกลัวได้ และเมื่อม้าสีขาวผ่านไปข้างๆ เขา ลูกไก่จิปาก็กระโดดสูงและเกี่ยวปีกไว้ที่หางม้า
แล้วเรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น! ม้าตกใจและเริ่มวิ่งเร็ว จิปาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ตกลงมา เมื่อหางม้าแกว่งขึ้นลงด้วยความเร็วสูง เขาพยายามคลานขึ้นไปตามหางเพื่อขี่ม้า แต่ม้าวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ และลูกไก่ตัวน้อยจิปาก็ลื่นลงมาเรื่อยๆ
ม้าตัวอื่นๆ ก็ตกใจและเริ่มวิ่งตามกัน ม้าสีขาวพยายามเตะเพื่อโ甩ผู้โดยสารที่ไม่คาดคิด ส่วนจิปาร้องขอให้ม้าหยุด หวังว่าม้าจะได้ยินเสียงจิ๋วของเขา:
หยุดเดี๋ยว ช้าลงหน่อย จิ จิ จิ! ฉันจะตกลงมาแล้ว จิ จิ จิ!
แต่ม้าไม่หยุด แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จิปาไม่ทันตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น ม้าลุกขึ้นบนขาหลังและเตะด้วยพลังอันมหาศาล ลูกไก่ตัวเล็กจิปาก็บินไปยังที่ที่ม้าวิ่งด้วยความเร็วสูง เขาเห็นเกือกม้าหนักๆ ผ่านไปข้างหน้าและพยายามหลบเลี่ยง
ทุกอย่างวุ่นวาย จิปารู้สึกกลัวและเศร้า เพราะเขาไม่ฟังแม่และติดขัดในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจึงร้องไห้ และจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงจากข้างบน:
พบเขาแล้ว! อิโฮ! เขาเป็นคนที่เกี่ยวตัวกับฉัน! — ม้าสีขาวตัวแข็งแรงพูดกับม้าสีช็อกโกแลต
นี่เป็นลูกไก่! อิโฮ! น่าสนใจว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร! — ม้าสีช็อกโกแลตตอบกลับ
ฉันคือจิปา! — เสียงจิ๋วของจิปาดังขึ้น แต่เขายังคงร้องไห้อยู่
ทุกตัวหยุด! — ม้าตัวผู้สั่ง และม้าทั้งหมดก็เริ่มชะลอความเร็ว พวกมันค่อยๆ ล้อมรอบจิปา มองดูเขาอย่างตั้งใจ — ทำไมคุณถึงทำให้ฉันตกใจ ลูกไก่ตัวเล็ก?
ฉันแค่อยากขี่ม้า จิ จิ จิ... — จิปาพูดด้วยความอายและละอาย
ม้าร้องเสียงดังๆ ทุกตัวหัวเราะ และลูกไก่สีเหลืองจิปากลายเป็นสีแดงจากความอับอาย
แล้วการขี่ม้าเป็นไงบ้าง? อิโฮ? — ม้าตัวที่มีจุดสีเทาบนหลังพูด
ม้าร้องเสียงดังขึ้นอีก จิปาเห็นม้าสีขาวเข้ามาใกล้ เหยือกสวยยาวของมันเอียงลงมาต่ำจนจิปาสามารถมองเห็นตาม้าตัวใหญ่ได้ แล้วเขาก็ได้ยินเสียงเบาๆ:
อย่าสนใจพวกมัน อิโฮ พวกมันหัวเราะทุกอย่างเสมอ
ฉันโง่มากที่ตัดสินใจไม่ฟังแม่ ฉันอาจจะตายได้! จิ จิ จิ! ฉันเสียใจมาก! จิ จิ จิ! — น้ำตาไหลลงมาจากแก้มของเขาอีกครั้ง
อิโฮ... ลูกไก่โง่ๆ จิปา คุณสามารถขอให้ฉันขี่ให้ได้ โดยไม่ต้องสร้างความวุ่นวายบนสนามแข่งม้า — ม้าพูดด้วยน้ำเสียงสอนใจ
ฉันคิดว่าคุณจะไม่ยอม — จิปาตอบด้วยความเสียดาย
เลยจึงตัดสินใจขี่หางของฉัน นี่เป็นการกระทำที่โง่มากจริงๆ แต่คุณก็ตกใจพอแล้ว ขึ้นมาบนหลังฉัน ฉันจะพาคุณกลับบ้าน
ขอโทษด้วย ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว — ลูกไก่ตัวเล็กจิปาขอโทษอย่างจริงใจ
แน่นอน ม้าสีขาวชื่อจอร์จ ตามที่ปรากฏว่า ได้ให้อภัยลูกไก่ตัวน้อย เขาพาจิปากลับบ้าน ด้วยวิธีนี้เขาจึงทำให้ความฝันของลูกไก่สีเหลืองสำเร็จ แม่ไก่ยังคงบ่นและตำหนิลูกชายของเธอเป็นเวลานาน แต่จอร์จชักชวนให้เธอเชื่อว่าทุกอย่างเป็นไปได้ดีและจิปาได้เข้าใจความผิดของเขาแล้ว
จิปาสัญญาว่าจะฟังแม่ดีขึ้น เพราะแม่ไม่เคยพูดสิ่งใดโดยไม่มีเหตุผล แม่มักจะดูแลเพื่อให้เด็กๆ มีชีวิตที่ดีขึ้น และแม้ว่าจะไม่ได้ทันที แต่จิปาก็เข้าใจเรื่องนี้แล้ว
