รถไฟแห่งความฝัน

มีรถไฟเล็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็นชื่อจู-จูอาศัยอยู่ในโลก ในตอนกลางวันเขาทำงานหนักมาก - ขนส่งผู้คนจากสถานีหนึ่งไปยังสถานีอื่น และในตอนเย็นเขาออกเดินทางในการเดินทางที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ไปตามเส้นทางที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก

จู-จูชอบเร่งความเร็วให้เร็วขึ้นและพูดด้วยเสียงดังว่า "ตู-ตู" จากนั้นฟังว่าเสียงก้องจากเสียงหวูดของเขาแพร่กระจายไปทั่วทุกทิศ

วันหนึ่งรถไฟเล็กน้อยออกเดินทางไปยังแดนที่ไม่ธรรมดา - แดนแห่งความฝัน เส้นทางไปที่นั่นไม่ใกล้เคียง หลังจากเลิกงาน จู-จูออกจากสถานีและเริ่มการเดินทางที่ยากลำบากของเขา จุดหยุดแรกในเส้นทางของเขาคือป่าเขียวหนาแน่น

จู-จูวิ่งไปตามรางรถไฟไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ห่างจากเมืองที่嘈杂 และในไม่นานเขาก็เห็นต้นไม้สูงใหญ่ที่มีลำต้นกว้างและกิ่งก้านแผ่กว้าง รถไฟวิ่งผ่านต้นสน ต้นสน และต้นเบิร์ช และดูเหมือนว่าทันทีที่เขาผ่านไป ต้นไม้ก็ปิดกิ่งก้านไว้หลังเขา ป่ายามค่ำคืนส่องสว่างเพียงดวงดาวจากท้องฟ้าเท่านั้น และดูลึกลับและสวยงาม

จู-จูได้ยินเสียงใบไม้กรอบบนต้นไม้ และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพูดคุยกัน แม้แต่เศษของการสนทนาของพวกเขาก็ลอยมาถึงเขา เขาได้ยินอย่างชัดเจนว่าต้นไม้กำลังทักทายเขา "ราตรีสวัสดิ์" พวกเขากล่าว ในที่สุด ท่ามกลางป่าที่มืด รถไฟเล็กน้อยก็พบสถานี บนนั้นมีกระต่ายเล็กน้อยสีเทาที่มีหูยาว เมื่อรถไฟหยุด เขาถามกระต่าย:

คุณทำอะไรอยู่ที่นี่ในเวลาดึกดำบรรค่ำแบบนี้?

ฉันไม่สามารถนอนหลับได้ และตัดสินใจออกเดินทางไปยังแดนแห่งความฝันเพื่อหาความฝันของตัวเอง กระต่ายสั่งและถูเหมือบลูกตาด้วยเท้าขนฟู

ฉันกำลังไปที่นั่นพอดี ขึ้นมา ฉันจะพาคุณไป รถไฟดีใจกับผู้ร่วมเดินทางที่ไม่คาดคิด

กระต่ายนั่งลงในรถเก้าอี้และเริ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง รถไฟโยกไปมาบนรางรถไฟ: จู-จู จู-จู และเมื่อฟังเสียงสตัมป์ของล้อ กระต่ายก็นอนหลับโดยไม่รู้ตัว พิงกระจก

จุดหยุดถัดไปในเส้นทางไปยังแดนแห่งความฝันอยู่ใกล้ทะเลสาบขนาดใหญ่ รถไฟวิ่งไปตามรางรถไฟและเห็นน้ำส่องแสงภายใต้แสงดาวจากไกล จู-จูชอบมองน้ำมาก ช่วงเวลาที่เขาชอบที่สุดในการเดินทางทั้งหมดคือการขับผ่านน้ำบนสะพาน เขามักจะมองลงและชื่นชมภาพสะท้อนของเขาในผิวน้ำ

ทะเลสาบที่รถไฟเล็กน้อยเห็นจากไกลนั้นใหญ่โตจริง ๆ ป่าหนาแน่นสะท้อนในนั้น และน้ำยามค่ำคืนนั้นสงบและนิ่งมากจนดูเหมือนกระจกขนาดใหญ่ที่พบในเส้นทาง

เมื่อเข้าใกล้สถานี รถไฟก็มองไปรอบ ๆ ไม่มีใครเห็น และเขาอยากจะไปต่อ แต่มีบางอย่างบอกเขาว่าควรมีคนอยู่ที่จุดหยุดนี้ และเขาไม่ผิด ทันทีที่เขามองไปที่ชายหาด เขาก็เห็นหนูสีเทา เธอโยนก้อนหินลงในน้ำและดูเศร้าโศก รถไฟพูดกับเธอ:

สวัสดีหนู เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณไม่นอนหลับ?

ฉันไม่สามารถนอนหลับได้ ความฝันของฉันหายไปไหนสักแห่ง และฉันหาไม่เจอ ดังนั้นฉันจึงนั่งที่นี่และรอให้เช้ามา หนูพูดด้วยเสียงเหนื่อยล้า

ฉันรู้วิธีช่วยคุณ นั่งลงในรถเก้าอี้ และฉันจะพาคุณไปยังแดนแห่งความฝัน กระต่ายบอกว่าคุณสามารถหาความฝันใด ๆ ได้ที่นั่น และความฝันของคุณอาจอยู่ที่นั่นด้วย ฉันกำลังไปยังแดนนี้พอดี และยินดีที่จะพาคุณไป

หนูนั่งลงในรถเก้าอี้และรถไฟก็ไปต่อ "จู-จู จู-จู" - ล้อของเขาสตัมป์ หนูมองออกไปนอกหน้าต่าง และไม่รู้ตัวว่านอนหลับในขณะที่รถไฟโยกไปมา

จุดหยุดสุดท้ายของรถไฟในเส้นทางไปยังแดนแห่งความฝันคือทุ่งดอกไม้ที่ใหญ่กว่า ทันทีที่จู-จูผ่านทะเลสาบ เขาเริ่มสังเกตเห็นดอกไม้สีต่าง ๆ ขนาดเล็กและใหญ่ที่นี่และที่นั่นในเส้นทางของเขา พวกเขาเติบโตเกือบทุกที่ - ใกล้รางรถไฟที่รถไฟวิ่ง ตามแนวป่า และดูเหมือนว่าแม้แต่ดาวบนท้องฟ้าก็ดูเหมือนดอกไม้สีเหลืองสดใส

ในตอนแรกมีดอกไม้ไม่มากนัก แต่ยิ่งจู-จูวิ่งไปตามรางรถไฟไกลขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีดอกไม้มากขึ้นเท่านั้น สีแดง สีเหลือง สีฟ้า - ดอกไม้ที่มีเฉดสีต่าง ๆ มากมายพบกับเขาในเส้นทาง ในที่สุด เขาก็มาถึงทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่าศิลปินที่ไม่ระมัดระวังบางคนได้หกสีทั้งหมด และพวกเขาผสมกันเป็นเมล็ดดอกไม้ที่ไม่ธรรมดา ทุ่งนี้เต็มไปด้วยดอกไม้ และแม้แต่ที่ขอบฟ้าพวกเขาก็ไม่สิ้นสุด

สถานีตั้งอยู่ตรงกลางทุ่ง จู-จูเข้าใกล้สถานี สูดดมกลิ่นดอกไม้ เขาหยุด และเพียงแค่ประตูรถเก้าอี้เปิด รถไฟก็ได้ยินเสียงโพโพ นี่คือผึ้งเล็กน้อยสีดำและเหลืองที่รอเขาที่สถานี เธอพูดกับเขาเอง:

สวัสดี คุณจะไปไหน? ผึ้งโพโพ

ฉันกำลังไปยังแดนแห่งความฝัน จู-จูตอบ

พาฉันไปด้วยได้ไหม ฉันฝันที่จะไปที่นั่นมาตลอด เธอขอร้อง

แล้วคุณไม่ควรนอนหลับหรือ? รถไฟสงสัย

มันถึงเวลาแล้ว แต่ฉันไม่สามารถนอนหลับได้เลย ผึ้งบ่น

แล้วนั่งลงกับฉัน ฉันยินดีที่จะพาคุณไป

ผึ้งนั่งลงในรถเก้าอี้ที่ว่างสุดท้าย และรถไฟก็ไปต่อ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่ทุ่งดอกไม้ที่วิ่งผ่านไปนาน ผึ้งจำได้ว่าในตอนกลางวันเธอบินเหนือดอกไม้แต่ละดอก เก็บเกสรดอกไม้ และรถไฟวิ่งไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ: "จู-จู จู-จู" มันโยกไปมา ผึ้งนอนหลับอย่างหวานหลับ พิงหน้าต่าง

จู-จูขับรถไปตามรางรถไฟนานจนกว่าจะเห็นเสาตัวชี้สีแดงขนาดใหญ่ บนนั้นเขียนว่า: "แดนแห่งความฝัน"

"ยูเรก่า ในที่สุดฉันก็มาถึงแล้ว ฉันต้องบอกผู้โดยสารอย่างรวดเร็วว่าพวกเขาจะสามารถหาความฝันของตัวเองได้เร็ว ๆ นี้" เขาคิดด้วยความยินดี

แต่ในไม่นาน รถไฟเล็กน้อยก็เข้าใจว่ากระต่าย หนู และผึ้งนอนหลับไปนานแล้วในระหว่างการเดินทาง

อย่าตื่นพวกเขา รถไฟเล็กน้อยที่น่ารัก จู-จูได้ยินเสียงข้างๆ

จู-จูมองไปรอบ ๆ และเห็นชายชราตัวเล็กน้อย เขาดูเหมือนเทพเล็กน้อยจริง ๆ ที่มีเครา่ยาวสีเทา

โอ้ สวัสดี ฉันไม่รู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่

ชื่อฉันคือ สนูลา ฉันเป็นเทพเล็กน้อยแห่งความฝัน ฉันอาศัยอยู่ในแดนนี้และดูแลให้แต่ละคนได้รับความฝันของตัวเองในเวลาที่เหมาะสม

และฉันคือรถไฟจู-จู ฉันพาผู้โดยสารสามคนมา พวกเขาหลงความฝันของตัวเองและอยากหาพวกเขาที่นี่

อย่างที่คุณเห็น ความฝันของพวกเขาอยู่ที่นี่ ตอนนี้แต่ละคนกำลังเห็นความฝันของตัวเอง

ดังนั้นการเดินทางทั้งหมดผ่านป่า ทะเลสาบกระจก และทุ่งดอกไม้ ฉันทำมันเพื่ออะไร?

ทำไม? คุณช่วยฉันได้มาก เพราะคุณ สัตว์เล็กน้อยเหล่านี้สามารถนอนหลับได้ เพื่อขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ ฉันต้องการให้ความฝันพิเศษแก่คุณ

เทพเล็กน้อยจอมเวทย์ตัดนิ้ว และรถไฟก็กลับบ้าน ไม่มีผู้โดยสารในนั้น และแดนแห่งความฝันนั้นอยู่ไกลมาก คืนนี้จู-จูนอนหลับอย่างหวานหลับ เขาฝันถึงสิ่งที่เขาชอบมากที่สุดในโลก

เขาเห็นว่าเขากำลังเร่งความเร็วและกรีดร้อง: "ตู-ตู" และราวกับว่าด้วยเวทมนตร์ เสียงก้องตอบ: "ตู-ตู-ตู-ตู" และล้อสตัมป์และสตัมป์ สตัมป์และสตัมป์ พาเขาไปไกล จู-จู-จู-จู