เธอ เพื่อน ไม่ทันสมัยเลยนะ น่าเบื่อ สีเทาจืดชืด! จิ้งจอกน้อยพูดกับลูกหมาป่าขึ้นมาวันหนึ่ง
ทันสมัยคืออะไรหรือ? ลูกหมาป่าถามอย่างแปลกใจ
โอ๊ย ช่างตกยุคจริงๆ! จิ้งจอกน้อยหัวเราะเสียงใส คำศัพท์ทันสมัยเธอยังไม่รู้เลยหรือ?
ฉันรู้จักคำว่า "สวัสดี" กับ "ขอบคุณ" เธอหมายถึงคำแบบนั้นหรือเปล่า?
หนักหนาจริงๆ! จิ้งจอกน้อยโบกอุ้งเท้าอย่างเกินจริง แต่เธอโชคดีนะ ฉันจะดูแลภาพลักษณ์ของเธอเอง!
จะดูแลชื่อของฉันหรือ? แต่ฉันชื่อหมาป่าน้อยอยู่แล้วนะ
เธอทำให้ฉันทึ่งจริงๆ! จิ้งจอกน้อยกลอกตาอย่างเจ้าเล่ห์ ภาพลักษณ์ก็คือ "สไตล์" ไงล่ะ ก็คือรูปลักษณ์ของเธอนั่นแหละ!
พูดมาแต่แรกก็ได้! ทำไมต้องพูดยาวขนาดนั้น... หมาป่าน้อยพูดอย่างน้อยใจ
จิ้งจอกน้อยนำนิตยสารแฟชั่นของตนมา แล้วเริ่มเปลี่ยนโฉมลูกหมาป่าอย่างเด็ดเดี่ยว แต่ถ้าพูดกันตามตรง เขาไม่อยากเปลี่ยนแปลงเลย เขาชอบขนสีเทาของตัวเอง แต่เขาเลือกที่จะเงียบ คิดว่าจิ้งจอกสาวผู้ทันสมัยคงไม่พลาด และคงรู้ดีกว่าว่าเขาควรดูเป็นอย่างไร
การเปลี่ยนโฉมใช้เวลาทั้งวัน ระหว่างนั้นจิ้งจอกน้อยก็สอนคำศัพท์ทันสมัยให้ลูกหมาป่าไปด้วย
จำไว้นะ จิ้งจอกน้อยพูดอย่างจริงจัง "ลุค" คือสไตล์ บุคลิก ส่วน "ชิลล์" ก็คือการพักผ่อน
ต้องใช้คำว่าชิลล์ด้วยหรือ? ลูกหมาป่าถอนหายใจ จะพูดว่า "ฉันพักผ่อน" ไม่ได้หรือ?
โง่จัง จิ้งจอกน้อยค้าน ฟังดูเรียบง่ายเกินไป ฉันหวังดีกับเธอนะ เธอจะได้ทันสมัยที่สุด!
จิ้งจอกน้อย ลูกหมาป่าพยายามโต้แย้ง แต่เธอเองก็ไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา!
ฉันไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้น! ฉันสดใสอยู่แล้ว! ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีมีขนสวยเหมือนฉันหรอก ส่วนเธอน่ะต้องการสิ่งนี้ เธอธรรมดาๆ สีจืดๆ อย่างน้อยก็ควรจะโดดเด่นขึ้นบ้าง!
วันรุ่งขึ้น ไม่มีใครจำลูกหมาป่าได้เลย ขนของเขากลายเป็นหลากสี จิ้งจอกน้อยตั้งใจทาสีให้ทุกสี แต่เธอเลือกไม่ได้สักเฉดเดียว ลูกหมาป่าจึงดูเหมือนสัตว์วิเศษในนิทาน มีลายสีแดง เหลือง เขียว ม่วง และแม้แต่สีชมพู
พูดจาของเขาก็แปลกประหลาดเช่นกัน สัตว์ส่วนใหญ่พากันหลบหน้าเขา ลูกหมาป่าแปลกใจนักว่าทำไมเพื่อนๆ เห็นเขาแล้วถึงวิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศ
เขาแวะไปที่แปลงผักของกระต่ายแก่ เพื่อทักทายและลองใช้คำศัพท์ใหม่ๆ ในการสนทนา
สวัสดีครับ คุณลุงกระต่าย ลุคใหม่ของผมเป็นยังไงบ้าง?
กระต่ายตกใจจนทำพลั่วหลุดจากอุ้งเท้า ก่อนจะกะพริบตาแล้วพูดว่า
ขอโทษนะ ฉันไม่มีขี้เถ้าหรอก แล้วฉันก็ไม่ซื้อหอมใหญ่ด้วย
ไม่ได้ขายหอมใหญ่ครับ ผมถามถึงบุคลิกต่างหาก ลูกหมาป่าพยายามอธิบาย
มิดจ์? กระต่ายถามอย่างงงๆ ไม่เคยรู้จักผักชนิดนี้!
มันไม่ใช่ผักนะ มันคือ...
ฟังนะหนุ่มน้อย ไปทางของเธอเถอะ ฉันไม่เข้าใจเธอเลย เธอนี่แปลกจริงๆ! กระต่ายทนไม่ไหวจึงพูดออกมา
ลูกหมาป่ารู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่แล้วก็คิดว่า คุณลุงกระต่ายแก่แล้ว คงเลยไม่เข้าใจ เขาควรไปคุยกับเพื่อนคนอื่น ตอนนั้นเองเขาก็เห็นหนูน้อยมัลลิกา
สวัสดี มัลลิกา!
หนูน้อยมองลูกหมาป่าอย่างงุนงง
นี่ฉันเอง ลูกหมาป่าไงล่ะ!
ลูกหมาป่าหรือ? เธอดูไม่เหมือนเดิมเลย
ทันสมัยไหม? ลูกหมาป่ายิ้ม
ออกจะแปลกๆ มากกว่า หนูน้อยตอบเสียงเบา
ลูกหมาป่าอยากทำให้เพื่อนประทับใจด้วยคำศัพท์ใหม่ เขาอยากชวนไปเล่นที่แม่น้ำ จึงพูดว่า
ไปชิลล์ที่แม่น้ำกันไหม?
ชิลล์ ตามที่จิ้งจอกน้อยเคยอธิบาย หมายถึงการพักผ่อน แต่หนูน้อยไม่รู้เรื่องนี้! น้ำตาคลอในดวงตาของเธอ
เธอช่างใจร้ายจริงๆ หมาป่า! เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันแพ้พริก โดยเฉพาะพริกเผ็ดร้อนอย่างพริกชิลี่!
ลูกหมาป่าตกใจ หนูน้อยร้องไห้ เขาไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี
โชคดีที่นกฮูกป้าบินผ่านมาพอดี
เด็กๆ เกิดอะไรขึ้น? หมาป่าน้อย นั่นเธอใช่ไหม? ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้?
มันทันสมัยมากครับ ลูกหมาป่าว่า
ออกจะแปลกๆ นกฮูกพูดเสียงเข้ม แล้วหนูน้อยร้องไห้ทำไม?
เขาจะให้ฉันกินพริกชิลี่ ทั้งที่รู้ว่าฉันแพ้ เพื่อนอะไรกัน! เฮือก...
ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอกินอะไรทั้งนั้น ลูกหมาป่าพูดอย่างงงๆ ผมชวนเธอไปแม่น้ำเพื่อพักผ่อนต่างหาก
แต่เธอพูดไม่เหมือนเดิมนี่!
ผมก็พูดเหมือนเดิมนั่นแหละ: "ไปชิลล์ที่แม่น้ำกันไหม" มันเป็นคำทันสมัยนะ
หมาป่าน้อย นกฮูกพูดอย่างเคร่งขรึม หนูน้อยไม่รู้จักคำพวกนี้หรอก แม้แต่ป้าเองก็ยังไม่รู้จัก เธอไปเรียนมาจากไหน?
จากนิตยสารแฟชั่นครับ ลูกหมาป่าพูดอย่างเศร้าๆ แล้วเขาก็เล่าให้ฟังว่าจิ้งจอกน้อยเปลี่ยนโฉมให้เขาอย่างไร และเขาไปคุยกับคุณลุงกระต่ายแล้วไม่มีใครเข้าใจ
หนูน้อยหยุดร้องไห้และหัวเราะออกมาเสียงใส นกฮูกก็หัวเราะเสียงดังตามไปด้วย
หมาป่าน้อย เธอชอบลุคใหม่นี้จริงๆ หรือ? แล้วคำพวกนี้ล่ะ?
ถ้าพูดตามตรงก็ไม่ครับ ลูกหมาป่ายิ้มตามเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองดูตลกแค่ไหน ผมชอบขนสีเทาของตัวเองมากกว่า และคำพวกนี้ก็ยากสำหรับผม ผมจำไม่ค่อยได้ว่ามันหมายความว่าอะไร
สีที่ทาไว้หายไปในไม่กี่วัน ลูกหมาป่ากลับมาเป็นลูกหมาป่าตามเดิม และตอนนี้เขาก็พูดจาเหมือนเดิม เพราะการที่คนอื่นเข้าใจเราได้นั้นสบายใจกว่ามาก
ใช่แล้ว เด็กๆ ที่รักของป้า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ โชคดีที่พวกเราทุกคนต่างกัน ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคนอื่น เพราะทุกคนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง!
