เมื่อน้องสนน้อยยังเล็กมาก เธอสนใจทุกอย่างไปหมด ไม่ว่ามองไปทางไหนก็น่าสนใจไปเสียทั้งนั้น สิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดสำหรับเธอคือการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ
ในฤดูร้อน ต้นไม้ทุกต้นดูเหมือนกันหมด เธอก็เป็นเหมือนทุกต้น และทุกต้นก็เหมือนครอบครัวใหญ่ที่รักกันดี
แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่ออากาศร้อนค่อยๆ ผ่อนลง ฝนเริ่มตกและลมหนาวเริ่มพัดมา เพื่อนๆ ของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป ใบของพวกมันเปลี่ยนเป็นสีสันสดใสและดูหลากหลาย น้องสนน้อยชื่นชมจนแทบละสายตาไม่ได้ ช่างสวยงามเหลือเกิน เธอรอคอยอยู่ตลอดว่าเมื่อไรหนามของเธอจะกลายเป็นสีสดใสบ้าง
สีเหลือง สีแดง หรือจะเป็นสีส้มกันนะ? ทุกคืนก่อนหลับ เธอจะฝันถึงชุดใหม่ของตัวเองที่เปลี่ยนไป แต่พอตื่นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย
เฮ้อ! น้องสนน้อยถอนใจอย่างเศร้าๆ เธอรู้สึกสงสารตัวเองมาก และโกรธหนามที่ไม่ยอมเปลี่ยนสีเลยสักนิด ตรงกันข้าม หนามกลับแข็งและยืดหยุ่นขึ้น ส่วนกิ่งก็ฟูและแผ่กว้างออกไป
น้องสนน้อยเศร้าอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งลมแรงพัดมาเมื่อวันหนึ่งที่เธอตื่นขึ้น เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองหลุดเข้าไปในเทพนิยาย พื้นดินถูกระบายด้วยสีสันต่างๆ ทั้งสีเหลือง สีแดง สีส้ม ทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอชอบ
โอ้โห สวยจังเลย! ดูสิ! เธอร้องออกมาพลางหันไปหาเพื่อนต้นไม้ของเธอ
ใช่แล้ว เสียงของพวกมันพูดช้าๆ เหมือนกำลังจะหลับไป เรารู้อยู่แล้ว ทุกปีก็เป็นแบบนี้แหละ
ฤดูหนาวนี่เอง แบบนี้เรียกว่าฤดูหนาว หนาวจังเลยนะ น้องสนน้อยร้องเพลงออกมาเบาๆ ขณะชื่นชมพรมใบไม้สีสันงดงามที่ปูอยู่บนพื้น แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่าใบไม้สวยๆ เหล่านั้นค่อยๆ หลุดจากกิ่งของเพื่อนแล้วร่วงลงมา ทิ้งให้ต้นไม้ยืนเปลือยเปล่า ไม่มีอะไรปกป้อง ต้องเผชิญลมและฝนด้วยกิ่งและลำต้นที่เปลือยเปล่า
ตอนนั้นเองที่น้องสนน้อยรู้สึกสงสารเพื่อนๆ และเธอก็เริ่มรักหนามของตัวเอง หนามที่เมื่อไม่นานมานี้เธอยังดุด่าอยู่เลย เพราะหนามนั่นแหละที่ยังคงเขียวอยู่ ช่วยปกป้องและคุ้มครองลำต้นอ่อนบอบบางของเธอจากลมและความหนาว
ถึงหนามของฉันจะเปลี่ยนสีไม่ได้ และฉันก็ไม่ได้สวยสดใสแบบพวกเขา แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกดีและสงบ น้องสนน้อยคิด ใช่ ฉันเป็นแบบเดิมเสมอ แต่ฉันก็ชอบแบบนี้มากกว่าเสียอีก ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปเถอะ!
น้องสนน้อยไม่รู้เลยว่ากิ่งสีเขียวของเธอเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นมากแค่ไหน เพราะในฤดูหนาว กิ่งเหล่านั้นทำให้ทุกคนนึกถึงฤดูร้อนและความอบอุ่น อีกทั้งยังส่งกลิ่นหอมของใบสนและยางไม้อย่างน่าประหลาดใจอีกด้วย
