คุณหนูผู้น่ารักทั้งหลาย! หลายคนคงแปลกใจว่าป่าหวานคืออะไร? ที่จริงแล้วในป่านี้ นอกจากต้นไม้ธรรมดาแล้ว ยังมีต้นเบิร์ชน้ำตาลที่มีใบเป็นเยลลี่ ดอกไม้ที่แทนเกสรด้วยแยมหวาน ต้นขนมปังวงแหวน และอีกมากมายจนไม่รู้จะเล่าอย่างไรหมด ส่วนสัตว์ในป่านี้ก็แปลกพิศดารเช่นกัน พวกเขาพูดคุยได้ คิดค้นสิ่งใหม่ได้ และแน่นอนว่าเป็นเพื่อนกันได้ เอาล่ะ มาทำความรู้จักพวกเขากันให้มากขึ้นเถอะ ยินดีต้อนรับสู่ป่าหวาน!
น้องกระต่ายสองพี่น้องขึ้นชื่อเรื่องความร่าเริงไปทั่วทั้งป่า สองสาวน้อยนี้ชอบแต่จะถักมาลัยจากดอกไม้และกินใบเยลลี่อร่อย ๆ พวกเธอแม้แต่ในโรงเรียนในป่าก็ยังคิดเรื่องราวสนุก ๆ มากมาย แล้วเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังด้วยเสียงหัวเราะใส ๆ
วันหนึ่งขณะพักเที่ยงและเล่นกันเป็นวงกลม น้องกระต่ายคนหนึ่งสังเกตเห็นว่าเจ้าเม่นน้อยยืนอยู่คนเดียว และเป็นครั้งคราวก็เหลือบมองพวกเขาพร้อมถอนหายใจ
เจ้าเม่นน้อยเพิ่งย้ายมาอยู่ในป่าหวานไม่นาน เด็ก ๆ จึงรู้จักเขาไม่มากนัก เขาเรียนเก่งและมักถือหนังสือติดตัวเสมอ เพื่อน ๆ จึงคิดกันว่าเขาเป็นเด็กเจ้าปัญญาเกินเหตุ และเรียกเขากันเองว่า ขี้โม้
ดูสิ ดูสิ ขี้โม้มองพวกเราด้วยสายตาไม่พอใจ! คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าพวกเราหรือไง!
เขาไม่ได้ขี้โม้หรอก” กระรอกน้อยพูดขึ้น “เขาเป็นเม่นขี้บ่นต่างหาก!
ใช่ ๆ ใช่ ๆ” เพื่อน ๆ ที่เหลือพูดขึ้นพร้อมกัน “ชื่อนั้นเหมาะกับเขามากกว่า!
วันเวลาผ่านไป เด็ก ๆ ตัวน้อยยังคงหลีกเลี่ยง “เจ้าเม่นขี้บ่น” เหมือนเดิม เขาเองก็ไม่เข้าไปหาพวกเด็ก ๆ เพียงแค่มองไปทางพวกเขานาน ๆ
วันหนึ่ง น้องกระต่ายกำลังเดินกลับจากโรงเรียน น้องสาวของเธอป่วย และคุณแม่กำลังรักษาอยู่ที่บ้าน น้องกระต่ายฮัมเพลงสนุก ๆ ไปพลาง ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ เธอหันไปมองและเห็นเจ้าเม่น
เจ้าเม่นขี้บ่น… อ๊ะ หมายถึงเม่นน้อย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?
เม่นน้อยมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
ทำไมพวกเธอไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันล่ะ?
พวกเรารึ? น้องกระต่ายงงไปหมด “แล้วเธอก็อยากเล่นกับพวกเราหรือ? เธอไม่เคยเข้ามาหาพวกเราเลยนี่นา
ฉันเขิน” เม่นน้อยพูดพลางเอาอุ้งเท้าปิดหน้าไว้ แล้วรีบเดินจากไป
น้องกระต่ายครุ่นคิดอยู่นาน เธอไม่ได้วิ่งตามเม่นน้อยไป แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็ถามคุณแม่ว่า
มีคนอยากพูดคุยกับคนอื่น แต่ไม่กล้าเข้าไปหาก่อนเพราะเขิน แบบนี้มีด้วยหรือคะ?
มีสิจ๊ะ” คุณแม่หัวเราะ “ลูกสาวของแม่สองคนนี่เป็นเด็กช่างพูดช่างคุย เข้าไปหาคนอื่นแล้วชวนคุยได้เลย แต่ก็มีบางคนที่การก้าวแรกนั้นยากมาก แล้วทำไมลูกถึงถามล่ะ?
น้องกระต่ายเล่าให้คุณแม่ฟังเรื่อง “เจ้าเม่นขี้บ่น” และการพบกับเม่นน้อยที่กำลังร้องไห้ คุณแม่ได้แต่ส่ายหน้า
โธ่ แม่ไม่คิดเลยว่าลูกสาวของแม่จะตั้งฉายาไม่น่ารักให้เพื่อนกันไปทั่ว!
ขอโทษค่ะคุณแม่” น้องกระต่ายรู้สึกอายมาก
ไม่ใช่ขอแม่หรอก ต้องขอโทษเม่นน้อยต่างหาก เขามองพวกลูกไม่ใช่เพราะเขาขี้บ่นหรือเจ้าปัญญา เขาแค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มบทสนทนาอย่างไร เขาขี้อายมากจ๊ะ!
วันรุ่งขึ้น เม่นน้อยไม่มาโรงเรียน คุณครูบอกว่าเขาไม่สบาย แต่น้องกระต่ายรู้แล้วว่าหลังเลิกเรียนพวกเขาจะทำอะไรกัน เธอเล่าเรื่องที่คุยกับคุณแม่ให้เพื่อน ๆ ฟัง และเด็ก ๆ ทุกคนรู้สึกละอายใจที่เรียกเม่นน้อยว่าเจ้าเม่นขี้บ่น
เม่นน้อยนอนอยู่บนเตียงและคิดว่า “ไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว ไม่มีวันไปอีกเด็ดขาด!”
คุณแม่เดินเข้ามาในห้อง
ลูกชาย มีคนมาหาลูกนะ!
ใครจะมาหาผมได้ล่ะแม่” เม่นน้อยถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ
พวกเรา!” เสียงใส ๆ หลายเสียงดังขึ้น และเม่นน้อยก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นของเขายืนอยู่อย่างประหลาดใจ
น้องกระต่ายก้าวออกมาข้างหน้า
พวกเรามาเยี่ยมเธอ อย่าโกรธพวกเราเลยนะ รีบหายไว ๆ พวกเรารอเธออยู่ เรายังมีเกมอีกมากให้เล่นด้วยกันเลย! นี่ให้เธอ!
เด็ก ๆ เริ่มวางขนมหวานบนโต๊ะให้เม่นน้อย ทั้งใบเยลลี่ ผลเบอร์รี่ เห็ดขนมหวาน และของอร่อยอื่น ๆ อีกมากมาย
ขอบคุณนะ” เม่นน้อยยิ้มออกมา
ใช่แล้ว คุณหนูตัวน้อยทั้งหลาย บางครั้งก็เป็นอย่างนี้ ทุกคนแตกต่างกัน บางคนก็กล้าหาญมาก แต่บางคนเหมือนเม่นน้อย ที่กลัวจะก้าวแรก เราอาจรู้สึกว่าเขาโกรธเรา แต่ที่จริงแล้วเขาแค่ขี้อายเท่านั้นเอง
