กระต่ายตัวน้อยชื่อโตบี้ชอบเดินเล่นในป่าที่มีหิมะ ในฤดูหนาว เมื่อหิมะตกลงมาครั้งแรก เขาก็วิ่งไปสวมรองเท้าโปรดของเขาและเสื้อขนสัตว์สีขาว เพื่อออกไปเดินเล่นให้เร็วที่สุด โตบี้ไม่เคยนั่งอยู่บ้านทั้งวัน แต่เพื่อนป่าของเขา: เม่นชื่อซาชา และกระรอกชื่อมาชา ไม่ชอบเดินเล่น
ซาชาสามารถนั่งดูการ์ตูนได้ทั้งวันและไม่ออกจากบ้าน ส่วนมาชาสามารถเล่นของเล่นที่บ้านได้และไม่สังเกตเห็นว่าวันเวลาผ่านไปแล้ว เพื่อนๆ แม้แต่ในฤดูร้อนก็ยากที่จะชักชวนให้ออกไปเดินเล่น และในฤดูหนาวเมื่ออากาศหนาวเย็นจัด ก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก!
โตบี้เสมอจะเศร้าใจที่เพื่อนป่าของเขาพลาดเกมฤดูหนาวที่สนุกที่สุดและนั่งอยู่บ้าน เขามักจะบอกพวกเขา:
พวกคุณเลยไม่รู้ว่าข้างนอกในฤดูหนาวสนุกแค่ไหน!
ข้างนอกในฤดูหนาวหนาวเย็นจัด ไม่สนุกเลย — เม่นซาชาบ่นตอบกลับ
แล้วทำไมต้องเล่นข้างนอก ถ้าเราเล่นที่บ้านได้ที่นั่นมีของเล่นมากกว่า และอุ่นกว่า — กระรอกมาชาเห็นด้วย
กระต่ายเศร้าใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเขาก็คิดแผนวิธีชักชวนเพื่อนออกมาจากบ้าน และแสดงให้พวกเขาเห็นความสวยงามของฤดูหนาว เขาจึงเสนอการเดิมพันกับสัตว์ป่า:
มาเล่นเกมโยนหิมะกันเถอะ ถ้าใครหนาวจนไม่ไหวหรือไม่สนุก ฉันจะไม่เชิญคุณออกมาเล่นอีก คุณจะนั่งบ้านดูการ์ตูน แต่ถ้าคุณชอบ เราจะออกไปเล่นทุกวัน
โตบี้ เธอเสมอจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา ฉันเห็นด้วย เพราะฉันแน่ใจว่าฉันจะหนาวจนไม่ไหว! — ซาชากล่าว
ฉันก็เห็นด้วย เพราะไม่มีทางที่ข้างนอกจะสนุกกว่าที่บ้านได้ — มาชาเพิ่มเติม
แต่สัญญาว่าจะแต่งตัวให้อุ่นและอย่าลืมอารมณ์ที่ดี ไม่งั้นจะไม่ได้ผล — โตบี้กล่าวและมองเพื่อนอย่างตั้งใจ
เราสัญญา — สัตว์ป่าตกลง
พวกเขาตัดสินใจเล่นเกมโยนหิมะในวันถัดมา กระต่ายโตบี้ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเพื่อนสวมถุงมือที่อุ่นและไม่ลืมหมวก ข้างนอกมีแสงแดดส่องและหิมะนุ่มนวล พอดีสำหรับเกมฤดูหนาวที่สนุก!
สัตว์ป่าชุมนุมกันในทุ่งป่าขนาดใหญ่ และกระต่ายโตบี้กล่าว:
กติกาง่ายๆ: ทุกคนเล่นเพื่อตัวเอง ใครที่แห้งที่สุดเมื่อจบเกม คนนั้นชนะ
เม่นซาชาและกระรอกมาชาไม่รีบเริ่มเกม ซาชาเริ่มหนาวเย็นขึ้นมา ส่วนมาชาเบื่อ ทันใดนั้นลูกหิมะก็บินผ่านหมวกของมาชา เธอยังกรีดร้องจากความประหลาดใจ และเธอต้องการจับกระต่ายและโยนหิมะใส่เขา ความเบื่อก็หายไป เธอวิ่งไปหาโตบี้พร้อมกรีด "โจมตี!"
เม่นหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาเกือบจะกลับบ้าน ทันใดนั้นลูกหิมะที่กลมสมบูรณ์ก็ตกลงมาบนหนามของเขา มาชาโยนได้แม่นยำ แล้วกระต่ายโตบี้ก็วิ่งไปหาเม่นและกล่าว:
เม่นน้อย อย่านอน ไม่งั้นจะหนาว มาร่วมทีมกับฉันและจับมาชากันเถอะ!
ได้ — เม่นฟ่อยตอบและเข้าร่วมเกม
สัตว์ป่าวิ่งไปมาในทุ่งหิมะเป็นเวลานาน บางครั้งเล่นเพื่อตัวเอง บางครั้งจับคู่กัน เมื่อทุกคนหอบเหนื่อยและเกมใกล้จะจบ พวกเขาไม่สามารถตัดสินผู้ชนะได้ เพราะเพื่อนสามคนในความสุขก็ดำดิ่งลงไปในหิมะ และตอนนี้ทุกคนเปียกเท่าเทียมกัน!
ว้าว สนุกแค่ไหน! — เม่นกล่าวขณะลุกขึ้นจากสะเก็ดหิมะ
ไม่เป็นไร ฉันจะชดเชยวันพรุ่งนี้ — มาชาตอบ
พวกคุณ ฉันดีใจที่คุณชอบเล่นเกมโยนหิมะ มาสร้างป้อมหิมะและเล่นในนั้นกันเถอะ! — โตบี้กล่าวด้วยความตื่นเต้น
ได้! — ซาชาและมาชากรีดร้องอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจ
และตอนนี้ถึงเวลาตากแห้ง — กระต่ายเสนอและสัตว์ป่าก็เดินกลับบ้าน
ตลอดฤดูหนาวที่เหลือ สัตว์ป่าเล่นด้วยกัน โตบี้มีความสุขที่เพื่อนของเขาตอนนี้ก็รักฤดูหนาวเช่นกัน และเกมโยนหิมะครั้งแรกนั้น ซาชาและมาชาจำได้นาน เพราะมันสนุกกว่าการ์ตูนและของเล่นมาก และที่สำคัญที่สุด ไม่มีใครหนาวจนไม่ไหว!
