นิทานเรื่องมังกรตัวเดียวดาย

บนยอดเขาสูง ท่ามกลางเมฆที่ลอยไปช้าๆ ในแสงแดดที่สว่างแต่เย็นชา มีมังกรตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มังกรตัวนี้ร้ายแรงและอันตรายมาก มีฟันแหลมคมเหมือนหอก เกล็ดที่แข็งแรงกว่าเกราะเหล็กใดๆ และเพลิงที่ร้อนแรงและไร้ความเมตตา ไม่มีใครในโลกนี้สามารถเอาชนะเขาได้ แม้ว่ามีหลายคนพยายาม อัศวินนับพันคนที่มีทักษะการใช้剑ดี ปีนขึ้นไปบนเขาเพื่อเอาชนะสัตว์ประหลาด แต่ไม่มีใครกลับมาได้เลย

มันไม่ได้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรก เมื่อมังกรเพิ่งฟักออกจากไข่ เขาเป็นเพียงลูกนกเล็กๆ ตามมาตรฐานของมังกร แน่นอน ฟันของเขายังไม่แหลมคม และเขาไม่รู้วิธีปล่อยไฟเลย

มังกรอาศัยอยู่บนห้องใต้หลังคาของโรงตีเหล็กในหมู่บ้านที่ตีนเขา ในตอนกลางคืน เขาจะออกมาบนหลังคาและชมท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และเขาก็ฝึกการบินด้วยตัวเอง

ผู้คนในหมู่บ้านไม่เชื่อว่ามีมังกรปรากฏตัวในหมู่บ้าน เด็กๆ ประดิษฐ์นิทานเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวซึ่งลักพาตัวคนและเล่าให้กันฟัง ผู้ใหญ่ถือว่ามังกรเป็นเพียงเรื่องตลกและมองว่าเรื่องราวเช่นนี้ด้วยการเยาะเย้ย มีข่าวลือมากมายในหมู่บ้าน บางคนยืนยันว่าเห็นมังกรบนหลังคาโรงตีเหล็ก เสียงของพยานรวมกับตำนาน และกลายเป็นว่ามังกรสามารถเปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้ และจริงๆ แล้วเป็นช่างตีเหล็กท้องถิ่น

มังกรตัวเองไม่รีบเร่งที่จะแสดงตัวต่อผู้คน เขาฟังข่าวลือของเมืองและไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนถึงคิดว่าเขาร้ายแรงและน่ากลัว เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ปรากฏว่าเขาเป็นคนร้ายตั้งแต่เกิดและไม่สามารถแก้ไขได้หรือ

แต่ความเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือไม่มีใครเชื่อในตัวเขา เขาเหนื่อยมากที่ต้องมองท้องฟ้าคนเดียว จึงตัดสินใจว่าจะหยุดซ่อนตัวและบินไม่ในความมืด แต่ในแสงแดด

ก่อนการบินในตอนกลางวันครั้งแรก มังกรตื่นเต้นมากว่าผู้คนจะรับเขาอย่างไร บางทีพวกเขาอาจจะเอาอาวุธมาและเริ่มยิงธนู หรือพวกเขาจะดีใจที่มีสัตว์ในตำนานอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของพวกเขา

มังกรไม่ได้คิดถึงสิ่งหนึ่ง: ทุกคนยุ่งกับการดำเนินชีวิตของตัวเองมากจนไม่มองท้องฟ้าเลย ในชีวิตของผู้อยู่อาศัยท้องถิ่น ไม่มีที่สำหรับปาฏิหาริย์และนิทาน

ครั้งแรกที่บินในตอนกลางวัน มังกรสนุกสนานกับลมอุ่นสดชื่นและท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ไม่เคยมีแสงแดดอุ่นเขาเลย ไม่เคยเห็นหมู่บ้านและเขาดีเท่านี้มาก่อน

บินผ่านตลาด เขาจับกระแสลมและกางปีกออกกว้าง เขาไม่ใช่ลูกนกเล็กๆ อีกต่อไป และในเสี้ยววินาที ปีกของเขาบังแดด ความมืดปกคลุมเมือง ผู้คนตกใจ แต่ก็ไม่มองขึ้นไป

ที่ตลาดมีเด็กชายคนหนึ่ง เขาช่วยพ่อแม่ที่ขายเนื้อสัตว์ที่เคาน์เตอร์ไม้ เด็กชายมีดวงตาเขียวสดใสและผมสีแดงม่วงคลุกคลาน เสื้อผ้าของเขาเปื้อนฝุ่น เมื่อความมืดปกคลุมหมู่บ้าน เขามองขึ้นไปและเห็นมังกรบินผ่าน

มังกร! มีมังกรในท้องฟ้า! แม่ค่ะ พ่อค่ะ ดูสิ! ― เด็กชายร้องเสียงตื่นตาตื่นใจ

อีกแล้วหรือ นิทานของเธอ? ― แม่หัวเราะตอบ

เอากล่องเนื้อมาเร็ว ― พ่อเร่งรัด

ความมืดจากไป มังกรบินไป

ขอร้องค่ะ ดูท้องฟ้าสิ! ― เด็กชายขอร้องพ่อแม่

ลูกชาย ทำงานของเธอเสีย ทุกคนรู้ว่าไม่มีมังกรอยู่ ― แม่ตอบ

มังกรรู้สึกเสียใจมากที่ผู้คนไม่สนใจเขาเลย ตอนพระอาทิตย์ตกดิน เขาลงจอดบนทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ที่ตีนเขา แดดตกดิน และหินขนาดใหญ่กลายเป็นมืดและน่ากลัว "ตรงนี้ฉันจะอยู่" เขาถอนหายใจและตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปที่โรงตีเหล็กอีก

มังกรรู้สึกว่าความโกรธกำลังสะสมอยู่ในตัวเขา เขาพร้อมที่จะเผชิญกับปฏิกิริยาใดๆ ของผู้คน แต่เขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าพวกเขาจะไม่สังเกตเห็นเขา! จากความเสียใจ เขาโค่นต้นไม้หลายต้น ขีดด้วยเล็บ ฉีกใบไม้

ความสิ้นหวังที่ทำให้จิตใจของเขามัวหมอง ก็ถอยไป เขารวบรวมต้นไม้ที่โค่นลงมาสร้างกระโจกสำหรับนอน และหลับไป เมื่อเย็นวันนั้น เขาไม่มองดาวและนอนไม่สบาย เขาฝันเห็นดวงตาเขียวสดใสขนาดใหญ่มองจากความมืด

ทุกวัน มังกรบินเหนือหมู่บ้าน เขาต้องการให้ผู้คนสังเกตเห็นเขา เชื่อในการมีอยู่ของเขา แต่ทั้งหมดนั้นไม่มีประโยชน์: ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าความมืดบางครั้งปกคลุมพื้นดิน เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนยังตั้งชื่อให้มันว่า สุริยุปราคา และพวกเขาอยู่ราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

มังกรโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ เกล็ดของเขากลายเป็นสีเข้มขึ้น และฟันของเขากลายเป็นแหลมคมขึ้น คืนหนึ่ง เขาไม่สามารถนอนได้และถามตัวเอง: "ทำไม?" แต่ไม่มีคำตอบ ดวงดาวซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเมฆสีดำ เมฆลงมาจากเขา ทำให้ทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยเมฆ และค่อยๆ ลอยไปทางหมู่บ้าน

จากความเสียใจ ความโกรธ และความเหนื่อยล้า มังกรร้องเสียงดังมาก เสียงร้องนั้นสะท้อนไปทั่วป่า และสะท้อนจากเขา ไปถึงหมู่บ้าน ผู้คนตื่นขึ้นด้วยความกลัว ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่เคยมีเสียงแบบนี้มาก่อน และมังกรสังเกตเห็นว่ามีประกายไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่ปากของเขา เขาร้องเสียงดังขึ้นอีก น่ากลัวขึ้นอีก และจากปากของเขา คลื่นไฟพัดผ่านทุ่งหญ้า

ดังนั้น มังกรจึงเรียนรู้วิธีใช้เพลิง ในคืนนั้น ทุ่งหญ้าสีเขียวทั้งหมดที่เต็มไปด้วยหญ้าหนาและดอกไม้ กลายเป็นเถ้า

แล้วมังกรก็คิดวิธีดึงดูดความสนใจของผู้คน เขาจะไม่บินเหนือเมืองในตอนกลางวันอีกต่อไป: ผู้คนไม่มองท้องฟ้าอยู่แล้ว เขาจะมาในตอนกลางคืนและแสดงเพลิงของเขา แล้วพวกเขาจะเชื่อในตัวเขาแน่นอน

คืนถัดมา เขาลอยอยู่เหนือหมู่บ้านเป็นเงาสีดำขนาดใหญ่ มังกรร้อง และผู้คนตื่นขึ้น พวกเขาออกจากบ้าน พยายามเข้าใจว่าเสียงนี้มาจากไหน มังกรใช้พลังทั้งหมดปล่อยเพลิงขึ้นไปท้องฟ้า

ในที่สุด ผู้คนก็สังเกตเห็นเขา เพลิงสะท้อนในดวงตาของพวกเขา และทุกคนมองเขาด้วยความกลัว เหมือนกับสัตว์ประหลาด

มีคนร้องเสียงดัง: "มังกร!" คำนี้สะท้อนไปทั่วฝูงชน ผู้คนตกใจและวิ่งกระจัดกระจาย ร้องเสียง บางคนจับอาวุธ มังกรมองพวกเขาและไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงกลัวมากนัก เขาไม่ได้เผาอาคารใดๆ เพียงแต่แสดงเพลิงในท้องฟ้ากลางคืน เขาได้ยินเสียง: "สัตว์ประหลาด! ฆาตกร!" และเข้าใจว่านี่คือเกี่ยวกับเขา

แล้วเขาก็บินไป บินไปตลอดไป เขาไม่สามารถกลับไปที่ทุ่งหญ้าได้อีก ผู้คนเห็นว่าเขาบินไปไหน และพวกเขาจะตามมาแน่นอน เขาตัดสินใจว่าจากนี้ไป ยอดเขาสีดำ เย็นชา และสูงชันของเขา จะกลายเป็นบ้านของเขา และเขาก็เข้าใจว่าเขาจะไม่สามารถบินในแสงแดดได้อีก

ปีต่อปีผ่านไป ปีที่มังกรใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เสียงสะท้อนของป่าถึงหูเขา ตำนานที่ผู้อยู่อาศัยในหมู่บ้านประดิษฐ์ขึ้น ในนั้นมีการกล่าวว่าเขาเผาบ้านนับสิบหลัง ลักพาตัวคนและกินทุกคนในเส้นทาง ผู้คนยังส่งคนกล้าหาญไปฆ่าเขา แต่ไม่มีใครสามารถปีนขึ้นไปบนเขาสูงได้ แล้วทุกคนก็ลืมเขาไป ผู้คนชอบเชื่อว่าพวกเขาเห็นสัตว์ประหลาดไฟ มากกว่าที่จะยอมรับการมีอยู่ของมัน และมังกรกลายเป็นเพียงนิทานที่เล่าให้เด็กฟังก่อนนอนอีกครั้ง

แต่วันหนึ่ง สิ่งที่มังกรไม่สามารถจินตนาการได้ก็เกิดขึ้น ผู้เดินทางจากหมู่บ้านปีนขึ้นไปบนเขา เขามาในเช้าวันฤดูร้อน มือและเท้าของเขาเต็มไปด้วยแผลขูดหลาย แทบจะเคลื่อนไหวไม่ได้ และเพิ่งปีนขึ้นมา ก็ล้มลงอย่างเหนื่อยล้า

มังกรไม่กลัว เขาเข้าใจว่าเขาสามารถเอาชนะอัศวินใดๆ ได้อย่างง่ายดาย เขาไม่กลัวดาบที่แหลมคมที่สุดและลูกศร แต่แขกของเขาไม่มีอาวุธ

มังกรเข้าใกล้มนุษย์เล็กน้อยและอุ่นเขาด้วยลมหายใจที่อบอุ่น ผู้เดินทางเปิดตาและพูดเสียงอ่อนว่า: "ฉันรู้ว่าเธอมีอยู่จริง!"

มังกรมองแขกด้วยความประหลาดใจ ในดวงตาของเขา เขาไม่เห็นความเกลียดชังและความกลัว ดวงตาของเขา... ดวงตาเขียวของเขา ดูเหมือนคุ้นเคยมาก

เขาฟ่อและช่วยผู้เดินทางให้ลุกขึ้น นี่คือผู้ชายวัยกลางคน เสื้อผ้าของเขาขาดสินะ และผมสีแดงม่วงหนาและคลุกคลานของเขาเงิน

เธอไม่ได้ร้ายแรงเลย อย่างที่คนอื่นพูด ― ผู้ชายพูดขณะมองตัวเองในดวงตามังกรขนาดใหญ่

มังกรร้องเสียงดีๆ แต่ประกายไฟเล็กๆ ยังคงหลั่งออกมาจากปากของเขา

รู้ไหม ฉันไม่กลัวเธอ เธอคงจำฉันไม่ได้ใช่ไหม?

มังกรพยักหน้าช้าๆ ซึ่งเกือบจะพัดผู้เดินทางไปด้วยลม

ฉันเห็นเธอนานมาแล้ว ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก แต่ไม่ใช่ตอนกลางคืน แต่ตอนกลางวัน เธอบินผ่านจัตุรัสตลาด

มังกรเข้าใจว่าเขารู้จักสายตาไร้เดียงสาของดวงตาเขียวสดใสนี้มาจากไหน เขายิ้ม อย่างที่มังกรเท่านั้นที่ยิ้มได้

ใช่ ฉันเปลี่ยนไปมากตั้งแต่นั้นมา ตอนนั้นไม่มีใครเชื่อฉัน แต่ฉันรู้ว่าเธอมีอยู่จริง! เมื่อฉันตัดสินใจปีนขึ้นไปบนเขา ผู้คนเรียกฉันว่าโง่ พวกเขาบอกว่าเธอเป็นสัตว์ประหลาด แต่ฉันเข้าใจว่าไม่ใช่ เธอจะไม่กินฉันใช่ไหม? ― เสียงของผู้เดินทางเบาลง

มังกรเข้าใกล้เขาและร้องเสียงดีๆ อุ่นเขาด้วยลมหายใจ

นี่คือสัญญาณที่ดี ― ผู้เดินทางพูดเบาๆ และลูบเกล็ดหยาบของสัตว์ ― เธอจะไม่ต้องเหงาอีกต่อไป ฉันจะไม่ไปไหน

นับจากนั้นเป็นต่อไป มังกรก็มีเพื่อน และเพื่อนใหม่เข้าใจเขาโดยไม่ต้องพูด สัตว์ในตำนานไม่รู้วิธีพูดคุย แต่นั่นไม่สำคัญเลย สิ่งที่สำคัญคือ ความเหงาสองแบบพร้อมสำหรับปาฏิหาริย์ และปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!