เรื่องนี้เกิดขึ้นนานมาแล้ว ยายทวดของฉันเป็นผู้ได้ยินเรื่องนี้ แล้วเล่าให้คุณยายฟัง คุณยายจึงเล่าให้ฉันฟังอีกที ตอนนี้ฉันจะเล่าให้คุณฟัง จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจคุณ
หลายปีมาแล้ว มีผู้คนที่กล้าหาญและแข็งแรงอาศัยอยู่บนโลกนี้ พวกเขางดงามทั้งจิตใจและรูปกาย เรียกตนเองว่า “นาร์ต” และถิ่นที่พวกเขาอาศัยอยู่มีชื่อไพเราะว่า อลาเนีย ดินแดนแห่งความงามอันน่าอัศจรรย์! ยอดเขาหิมะที่ตระหง่านสู่ท้องฟ้าสีคราม หุบเขาอันงดงามราวเทพนิยาย เนินเขาสีมรกต และทะเลสาบสีเทอร์ควอยซ์… อากาศบริสุทธิ์และใสสะอาดดั่งคริสตัล เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของ…อืม…ดอกไม้หายาก ทั้งดอกเอเดลไวส์ใส ดอกรอโดเดนดรอนแห่งเทือกเขาแอลป์ ดอกไอริสบนภูเขา หญ้าทุ่งสด และความอบอุ่นอันน่าทึ่งที่แผ่ออกมาจากใจกลางของแผ่นดินนี้
ในสถานที่เช่นนี้เอง มีช่างผู้มีมือทองอาศัยอยู่ ผู้คนต่างประหลาดใจ เพราะทุกสิ่งที่มือของช่างสัมผัส ล้วนกลายเป็นความงามราวกับมนตร์วิเศษ ช่างทำงานหนัก ช่วยเหลือทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ ทำให้เด็กและผู้ใหญ่ต่างมีความสุข
วันหนึ่งหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ช่างนั่งพักใต้ต้นไม้ และโดยไม่รู้ตัวก็เผลอหลับไป ในความฝัน เขาได้ยินเสียงป่าไม้ เสียงแม่น้ำภูเขาที่ไหลเชี่ยว และจู่ๆ ก็มีเสียงนกร้องดังมาจากเบื้องบนศีรษะ พวกมันร้องจิ๊บจ๊าบแข่งกันพูด ราวกับรีบแบ่งปันเรื่องราวบางอย่าง
ช่างไม่ลืมตา ตั้งใจฟัง…
อย่าเพิ่งแปลกใจ ช่างของเราเข้าใจภาษาของสัตว์และนกได้โดยง่าย เพราะเขารักและปกป้องธรรมชาติมาก
บนกิ่งไม้ ดูจากเสียงแล้ว มีนกตัวน้อยอยู่สามตัว
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ เสียงของพี่น้องเรานี่ไพเราะจริงๆ” นกตัวหนึ่งร้องขึ้น
ใช่แล้ว” อีกตัวพูดต่อ “เราร้องได้ทั้งเศร้าและดีใจ ร้องได้ทั้งดังและเบาสบาย”
น่าสนใจนะ” ตัวที่สามกล่าวเสริม “แล้วจะมีใครอื่นร้องเพลงได้ไพเราะเท่าเราอีกหรือเปล่านะ”
เหลวไหล คงไม่มีหรอก!” นกทั้งสามเห็นพ้องกัน แล้วกระพือปีกบินจากไป
เมื่อนั้นช่างก็ตื่นขึ้น เขาครุ่นคิด บทสนทนาของนกทำให้เขาตื่นเต้นและได้แรงบันดาลใจ เขาไม่อาจข่มความปรารถนาที่จะสร้างสรรค์ไว้ได้ จึงลุกขึ้นแล้วลงมือทำงานทันที
ช่างปีนขึ้นไปบนภูเขาที่เต็มไปด้วยป่า ซึ่งอยู่ทางเชิงเขาด้านใต้ ที่ซึ่งดวงอาทิตย์ประทานความอบอุ่นให้ทุกสิ่งอย่างเต็มที่ เขาเห็นต้นโอ๊กที่ใหญ่และแข็งแรง จึงตัดกิ่งหนาของมันมาแกะเป็นตัวกะโหลกทรงกลม แล้วขึงสายสองเส้นทำจากขนม้า เมื่อดีดเครื่องดนตรีนั้น เสียงก็ดังยาวและเศร้าสร้อยจนหัวใจแทบบีบรัด ป่าและภูเขาก็พลอยร่ำไห้ไปด้วย ทันใดนั้นเอง เมฆดำก็ลอยมาจากไหนไม่รู้ และสายฝนก็ตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับน้ำตา เครื่องดนตรีบรรเลงเพลงที่เศร้าและโศกสลดเช่นนั้น
ดูเหมือนจะเรียบง่ายเพียงแค่สองสายกับตัวไม้ แต่เสียงของมันกลับคล้ายเสียงมนุษย์ที่แหบพร่า และเครื่องดนตรีนี้จะบรรเลงได้ไพเราะก็ต่อเมื่ออยู่ในมือที่อ่อนโยนและใจดีเท่านั้น
ช่างจ้องมองผลงานของตนอยู่นาน แล้วตั้งชื่อให้มัน เหมือนพ่อแม่ตั้งชื่อให้ลูกน้อย เขาเรียกมันว่า คีซิน-ฟันดีร์ (จากคำว่า “คีส” แปลว่า เส้นขน)
วันต่อมา ตรงที่แม่น้ำสามสายไหลมารวมกันเป็นสายเดียวที่เชิงเขาสามลูก ช่างได้เห็นต้นสนซีดาร์สีดำอันยิ่งใหญ่ ใบของมันพลิ้วไหวเสียงดังกรอบแกรบ
ช่างเลือกท่อนไม้ทั้งชิ้นมาแกะเป็นตัวเครื่องดนตรีทรงสามเหลี่ยมคล้ายคันธนู แล้วขึงสาย ทันใดนั้นดวงอาทิตย์ที่หลบอยู่หลังเมฆหม่นก็โผล่ออกมา ตรงหน้าช่าง มีลำแสงอาทิตย์สิบสองสายตกลงสู่พื้นดิน ราวกับว่าพวกมันเพิ่งกระโจนลงมาจาก “น้ำตกแสง” บนฟากฟ้า แสงเหล่านั้นกระโดดจากสายหนึ่งไปอีกสายหนึ่ง แล้วก็เริ่มบรรเลงดนตรี…
เสียงเพลงอันนุ่มนวล อบอุ่นดั่งแสงตะวัน และสดใสเปล่งประกายก็ดังขึ้น เสียงนั้นไพเราะจนทุกสิ่งรอบตัวเงียบงันด้วยความตะลึง ราวกับว่าเครื่องดนตรีบรรเลงบทเพลงอันงดงามด้วยตัวของมันเอง ราวกับพลังบางอย่างกำลังโอบอุ้มและพาเครื่องดนตรีขึ้นสูงขึ้นไปเรื่อยๆ สู่ท้องฟ้าสีครามใส
ไม่มีใครกล้าขยับตัว กลัวว่าเสียงนั้นจะหายไป เสียงที่กำลังขับขานนั้นกระจายไปทั่วเนินเขาและภูเขา แผ่ไปตามทุ่งหญ้าสีมรกต และดังก้องอยู่บนท้องฟ้าอันสูงลิบ
ปาฏิหาริย์อันน่าทึ่ง!” ช่างคิดในใจ “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าแสงอาทิตย์จะเป็นนักดนตรีที่เก่งกาจได้ถึงเพียงนี้!”
ช่างตั้งชื่อเครื่องดนตรีนี้ว่า ฟันดีร์ ซึ่งหมายถึง “ดนตรี”
เครื่องดนตรีชิ้นที่สามเกิดจากลำต้นกก ช่างเจาะรูไว้ตามลำต้น แล้วเสียงดนตรีอันเบาสบาย ใสกังวานดังขึ้น ราวกับลมบนภูเขากำลังบรรเลงเพลงนั้นอยู่ ช่างตั้งชื่อเครื่องดนตรีนี้ว่า อัวดินด์ซ์ ซึ่งหมายถึง “ลมหายใจ”
ทันทีที่อัวดินด์ซ์เริ่มบรรเลง เรื่องอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น แม่น้ำล้นตลิ่ง เนินเขาถูกปกคลุมด้วยพรมสีเขียว บนทุ่งหญ้าผลิดอกไม้หลากหลายชนิด ผีเสื้อและผึ้งบินว่อนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ หมีตื่นจากการจำศีลในฤดูหนาวและออกมาจากถ้ำ ฤดูใบไม้ผลิที่แท้จริงได้มาถึงแล้ว…
ช่างมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความปีติ และกล่าวว่า “เสียงของเครื่องดนตรีเหล่านี้ได้นำพรจากฟ้า ‘ฟาร์น’ มาสู่บ้านของเรา ขอให้เสียงดนตรีวิเศษ ฟันดีร์ บรรเลงอยู่เสมอ!”
นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ทำงานไปพร้อมกับทำนองเพลง และทำนองเหล่านั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นบทเพลงที่ยกย่องทุกสิ่งที่ช่างได้เห็นรอบตัว ดอกไม้งดงาม ภูเขาคริสตัล แม่น้ำใส ทะเลสาบสีฟ้า ทุกสิ่งที่มีชีวิตและเติบโตบนผืนดินอาลันที่เป็นบ้านเกิด ดนตรีขับขานทุกสิ่งที่ล้นหลามอยู่ในจิตใจของช่าง
ในเสียงของเครื่องดนตรี (ฟันดีร์ คีซิน-ฟันดีร์ และอัวดินด์ซ์) ที่ช่างสร้างขึ้น ผู้คนเริ่มพบความปลอบโยนเมื่อเกิดความทุกข์ยาก และเมื่อมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น พวกเขาก็ระบายความยินดีออกมาผ่านเสียงดนตรีอันไพเราะ
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจึงกล่าวกันว่า มีบทเพลงสำหรับทุกโอกาสในชีวิต และไม่มีใครที่ไม่เคยขับขานเพลงของตนเองตลอดชีวิต
ขอให้เสียงดนตรีวิเศษ ฟันดีร์ บรรเลงอยู่เสมอ!
