มังกรน้อยไอ พี่ชายของดี ตั้งใจฟังเรื่องที่น้องสาวเล่าถึงเพื่อนใหม่ เด็กชายผมสีทองชื่อน้องบีม คุณยายใจดีของเขา และผลเบอร์รี่หวานฉ่ำที่ขึ้นอยู่ในสวนหลังบ้าน
วันหนึ่งตอนเช้าตรู่ เขาแอบออกจากวังมังกรน้อยในดินแดนแห่งเทพนิยาย แล้วบินไปยังที่ที่ดีได้พบเพื่อนใหม่
บินไปบินมา เขาเห็นสวน คุณยาย และเด็กชายคนหนึ่ง แต่เด็กคนนี้ไม่ได้ผมสีทอง กลับผิวคล้ำและตัวเล็กนิดเดียว
มังกรน้อยไอร่อนลงอย่างระมัดระวัง ซ่อนตัวในพุ่มเบอร์รี่ แล้วนั่งนิ่งเงียบ คอยฟังอยู่
เอก เอกจ๋า หลบไปไหนเนี่ย? คุณยายตะโกนเรียก “หาไม่เจอแล้ว! ตัวป่วนเอ๊ย! เมื่อกี้ยังอยู่ข้างยายอยู่เลย แล้วก็หายไปแล้ว…”
“เราจำได้ดีว่าเด็กชายชื่อน้องบีม แล้วทำไมตอนนี้เป็นอีกคนล่ะ” มังกรน้อยไอคิดในใจ
เอก เธออยู่ไหน? ไปปล่อยกระต่ายจากกรงอีกแล้วใช่ไหม?
คุณยายเดินไปที่กรงกระต่ายแล้วพูดเสียงดังเป็นกลอน
เด็กชายใจกล้าของยายคือเอก
เขาคว้าหางขาวของกระต่ายไว้
ในกรงของกระต่ายแก่ตัวนั้น…
มานี่เร็ว กระต่ายน้อย
อย่ากลัวยายเลยนะ!
ยายอยากเล่นกับหนูนะ
เดี๋ยวยายจะปล่อยไปในสวน
วิ่งไปเลยไม่ต้องหันมอง
มาเล่นซ่อนหากันนะ!
มังกรน้อยไอบินตามคุณยายไปอย่างเงียบๆ
อ้าว อยู่นี่เอง ตัวป่วน! ซ่อนตัวหนียายอยู่ใช่ไหม? คุณยายพบหลานชายแล้วก็ท่องกลอนต่อ:
เอกของยายเหมือนหนูแฮมสเตอร์
ปากไม่เคยหยุดเลย
พอกลับจากโรงเรียนมา
ก็เคี้ยวไม่หยุด เคี้ยวไม่หยุด เคี้ยวไม่หยุด
ชอบกินขนมหวานกับเนื้อสัตว์
ไม่เคยปฏิเสธสับปะรดสักคำ
กินน้ำหวานลงคอ
เคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนฮิปโป
โตขึ้นเดี๋ยวก็รู้เอง
ว่าการกินต้องรู้จักพอ
กินนิดหน่อยแล้ว
ก็รีบไปโรงยิมให้เร็วที่สุด
ไปเผาผลาญแคลอรีกันเถอะ
ล้างแครอทแล้วหรือยัง? เด็ดแล้วเอาเข้าปากเลยเหรอ? ยายนึกว่าเอกปล่อยกระต่ายอีกแล้ว
ยังค่ะ” เด็กชายตอบ พลางเคี้ยวแครอทไปด้วย
“ตอนนี้ฉันจะไปทำความรู้จักกับใครดีนะ?” มังกรน้อยไอคิด
ไปเก็บเบอร์รี่กันเถอะ อีกเดี๋ยวแม่ก็กลับมาแล้ว เรายังไม่ได้เก็บใส่ตะกร้าเลย เอาเบอร์รี่ไปทำขนมผลไม้กวนได้ยังไงกันล่ะ?
เด็กชายเคี้ยวแครอทไปเงียบๆ แล้วเดินตามคุณยายไป
มังกรน้อยทนไม่ไหว เขาอยากกินเบอร์รี่มากจนบินไปหาเอก
แมลงปอ! แมลงปอ! เอกร้องขึ้น
คุณยายมองแล้วยิ้มและตอบ
นั่นมังกรน้อยที่เป็นเพื่อนใหม่ของน้องบีมนี่นา มาเยี่ยมเหรอ ดี?
ผมคือพี่ชายของดี ผมชื่อมังกรน้อยไอ
เด็กชายตัวเล็กยืนเคี้ยวแครอทและกะพริบตาปริบๆ คงจะประหลาดใจมาก
หลงทางมาเหรอ? พลัดจากครอบครัวหรือเปล่า? คุณยายถาม
เปล่าครับ” มังกรน้อยไอพูดอย่างเขินอาย “ผมบินมาเพราะอยากหาเพื่อนใหม่ และอยากลองชิมเบอร์รี่ด้วย
ด้วยความเขินอาย ผิวสีม่วงสดของน้องมังกรก็กลายเป็นสีชมพู
อย่าเกรงใจเลย กินเบอร์รี่ได้เลย เราไม่หวงหรอก ปีนี้เบอร์รี่ได้ผลดีมาก มังกรน้อยไอ หนูน่ารักจริงๆ!
พอผมตื่นเต้น กลัว หรือกังวล ผมจะเปลี่ยนสีผิวได้ครับ” ไอเริ่มเล่า พลางยัดเบอร์รี่แดงทั้งช่อเข้าปาก
ไม่ต้องตื่นเต้นนะ กินทีละลูกก็พอ และไม่ต้องกินก้านเพราะไม่อร่อย ได้ยินว่าหนูอยากรู้จักน้องบีมใช่ไหม วันนี้เขาไม่อยู่ นี่เอกนะ เขายังเด็กอยู่ มาใหม่สองวันข้างหน้าสิ บีมจะมาพักที่บ้านเรา” คุณยายพูดอย่างเป็นมิตร
มังกรน้อยไอกินเบอร์รี่อย่างเอร็ดอร่อย แล้วบอกลาเพื่อนใหม่และบินจากไป
“อย่าให้ตาของเขาเผลอพูดออกไปเชียวนะ เดี๋ยวคิดว่าคุณยายแก่จนหลงเพ้อ ไปทำความรู้จักกับมังกรแล้วยังให้เบอร์รี่กินอีก” คุณยายคิดในใจ
แล้วแมลงปอบินไปไหนแล้วล่ะ? เอกถามขึ้นหลังกินแครอทหมด
ไม่ใช่แมลงปอ แต่เป็นมังกรน้อยไอ” คุณยายตอบเบาๆ แล้วเริ่มเก็บเบอร์รี่แดงต่อ
