ในบ้านเล็กๆ ที่ชนบทมีลูกแมวตัวหนึ่งอาศัยอยู่ ลูกแมวมีขนสีส้มแดง และมีจุดสีดำบนตัว เหมือนกับจากวัวลายเสือดำ มันชอบวิ่งไล่ลูมไฟแดดในลานบ้าน แต่มากที่สุดคือชอบเล่นกับลูกไหมของยายที่ยายลืมเก็บไว้เสมอ
ลูกแมวใช้ชีวิตอย่างไม่มีกังวล มีแต่สุนัขในลานบ้านที่บางครั้งเห่าใส่มันจนต้องวิ่งเข้าบ้านอย่างรีบเร่ง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ลูกน้อยกังวล มันกลัวความมืด ทันทีที่คืนมาถึงและความมืดปกคลุมแผ่นดิน ไม่มีใครสามารถชวนลูกแมวออกจากบ้านได้ด้วยการโน้มน้าวใจ
มันแบ่งปันความกลัวของตนกับแม่และพ่อ พ่อแม่ของมันเป็นคนใจดีและใส่ใจ และพวกเขาแสดงเอมพาธีต่อลูกน้อยเสมอ เอมพาธีคือเมื่อคุณต้องการเข้าใจคนอื่นมากจนพยายามมองโลกผ่านสายตาของพวกเขา
แม่แมวและพ่อแมวอธิบายให้ลูกชายฟังว่าความกลัวของเขามาจากไหน และพวกเขายังบอกว่าแมวมองเห็นในความมืดได้ดีมาก ดีกว่าสัตว์อื่นๆ มากมายและแม้แต่มนุษย์ แต่นั่นไม่ได้ช่วยอะไร
จากนั้นแม่บอกลูกแมวว่าวันหนึ่งเขาจะลืมความกลัวทั้งหมด เพราะในฤดูร้อนจะมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นกับเขา ลูกแมวสงสัยทันทีว่ามันจะน่ากลัวหรือไม่ แม่บอกว่าเหตุการณ์นั้นจะพิเศษ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ลูกแมวก็รอคอยเหตุการณ์ลึกลับนั้นด้วยความเร่งรีบ ฤดูใบไม้ผลิตอนต้นกำลังมาถึง ไม่นานแล้ว
ฤดูร้อนมาถึง วันหนึ่งแม่เข้ามาหาลูกแมวและบอกว่าคืนนี้พวกเขาจะไปป่า ลูกแมวกลัวมากแต่แล้วก็อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในป่าที่มืดนั่น มันน่ากลัวและไม่เข้าใจ แต่ก็ลึกลับ
เมื่อการเดินทางเริ่มต้น แม่เล่าให้ฟังว่าแมวถูกสร้างมาสำหรับชีวิตกลางคืน พวกมันเดินเล่นไปเองๆ จ้องมองความมืด ล่าสัตว์ และปีนต้นไม้ และตาโตพร้อมรูม瞳ที่แคบช่วยให้พวกมันมองเห็นได้ แม้ว่าจะไม่มีแสงสักนิดเดียว และตั้งแต่ช่วงเวลานั้นเป็นต้นไป ลูกแมวตัวน้อยจึงเริ่มเรียนรู้ทักษะแมวทั้งหมด
ทันใดนั้น ลูกแมวรู้สึกว่าสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นกับตัวเองนั้นเกิดขึ้นแล้ว สิ่งบางอย่างภายในบอกให้ทราบว่าไม่ต้องกลัวความมืด ไม่มีอะไรเลวร้ายในนั้น
น่าเสียดายที่แม่แมวและลูกแมวตัวน้อยไม่สามารถจับหนูได้ แม้ว่าพวกเขาพยายามอย่างหนักก็ตาม แต่ลูกแมวได้เรียนรู้มากมายจากบทเรียนกลางคืน
แมวสอนลูกน้อยวันต่อวัน ให้เป็นตัวของตัวเอง อย่ากลัวความยากลำบาก และเอาชนะมันให้ได้ แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าลูกแมวไม่กลัวอะไรอีกแล้ว แต่ความกลัวความมืดไม่ได้มาหาเขาอีกต่อไป ความมืดกลายเป็นเพื่อนของเขา
