«อย่ายืนใกล้ฉันเลย
ฉันเป็นลูกเสือ ไม่ใช่แมวน้อย
และฉันไม่ใช่บาร์สิก ตัวขนฟู
สัตว์ร้ายที่มีลายเส้นอันตรายนัก
ถึงแม้ว่าฉันไม่มีเล็บ
ฉันก็ยังจับหนูได้
สายตาเพียงครั้งเดียวก็ทำให้หวาดกลัว
ฉันไม่คำราม? เพราะฉันเป็นหวัด
แต่ในสายเลือดของฉัน ฉันรู้แน่นอน
มีสิงโตและเสือมาก่อน
และการเล่นตลกกับฉันไม่ดี
อ๊ะ เหา咬ฉันแล้ว»
ลูกแมวพูดคุยกับภาพสะท้อนของตัวเอง
ก่อนเวลาอาหารกลางวัน
สร้างหน้าตาที่น่ากลัว
ยังคงทำท่าทางแปลกประหลาด
แต่หนูเพียงหัวเราะ
ขณะที่กินชีสในมุมห้อง
กับดักหนูไม่น่ากลัวเลย
เธอเป็นตัวจอมเล่นอุบายที่ฉลาด
«ดูสิ ดูสิ
เสือยืนอยู่ ช่วยฉันด้วย
แมวตัวแก่ที่หลุดขนนี่ตลกขำ
ฉันจะหัวเราะจนท้องแตก
เธอไม่รู้วิธีเหมียว
เธอควรเรียนรู้วิธีหมูดีกว่า
เธอไม่ใช่เสือ แต่เป็นลูกหมู
เด็กหมูของเธอ»
หญิงสาวผู้หัวเราะจึงเริ่มต้น
และการเยาะเย้ยเหมือนแมลง
วิ่งไปมา วิ่งไปมา
และกัดลูกแมว
แต่ลูกแมวไม่ใช่คนขี้ขลาด
เขาทำให้หนวดเป็นเสาอากาศ
และกระโดดไปหลังผู้ร้ายทันที
แต่พลิกแจกันลง
ถ้วยบินไป ม่านบิน
เหมือนว่าขโมยมาแล้ว
พวกเขาสร้างความเสียหายครั้งใหญ่
บ้านทั้งหลังกลับหัวลง
ไม่สามารถจับหนูได้
แม้ว่ามันดูเหมือนเรื่องเล็กน้อย
และสำหรับเสือ ทุกอย่างเป็นไปได้
แต่ในความเป็นจริง มันยากลำบาก
แม่แมวมาถึงทันเวลา
และปลอบประมาณเล็กน้อย
«เมื่อเธอโตขึ้นอีกนิด ลูกน้อย
เธอจะจับหนูตัวไหนก็ได้»
