ลูบาค้นหาความรักของเธอ

ลูบาเป็นเด็กหญิงที่อาศัยอยู่ในตึกสูงหลายชั้นกับพ่อและแม่ของเธอ เธอโตขึ้นแล้วและไปโรงเรียนอนุบาล ลูบาเป็นเด็กที่น่ารักมากและเป็นตัวตลกซึ่งสามารถหาเพื่อนได้ง่าย เด็กหญิงเกือบทั้งหมดในโรงเรียนอนุบาลต้องการเล่นกับเธอ แต่เด็กชายกลับล้อเลียนและบางครั้งดึงเปียของเธอที่บางและสีอ่อน

เมื่อถูกถามว่า "ชื่อของเธอคืออะไร" ลูบาจะตอบว่า "ชื่อของฉันคือ ความรัก" นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่ของเธอสอนให้พูด แต่ลูบาไม่รู้ว่าความรักคืออะไร

เมื่อไม่นานมานี้ฟันน้ำนมของเธอหลุดออก เด็กชายจากชั้นที่สูงกว่าก็คิดค้นความสนุกใหม่ขึ้นมา พวกเขาเริ่มเรียกเธอด้วยชื่อเล่นต่างๆ เช่น "ลูบาไม่มีฟัน" หรือ "ลูบิก-ฟัน" เด็กหญิงรู้สึกเสียใจมาก และเมื่อเธอขอให้พวกเขาหยุดเรียกเธอแบบนั้น พวกเขาก็หัวเราะเพียงแค่นั้น

เดิมทีลูบาชอบที่ถูกเรียกด้วยชื่อเต็มของเธอ และแม้แต่ครูก็มักจะเรียกเธอว่า "ความรัก" แทนที่จะเรียกว่า "ลูบา" แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเด็กชายกำลังเยาะเย้ยเธอเพราะ "ความรัก" ที่ลึกลับนี้ และเด็กหญิงไม่อยากได้ยินชื่อของเธออีกต่อไป

แม่สังเกตเห็นว่าลูกสาวของเธอที่มักจะร่าเริงกลับกลายเป็นเศร้า ขณะกลับจากโรงเรียนอนุบาล แม่ถามว่า

ความรักของแม่ ทำไมเธอถึงเศร้า เกิดอะไรขึ้น

อย่าเรียกฉันแบบนั้น เด็กชายจากชั้นที่สูงกว่าล้อเลียนฉันตลอดเวลา ลูบาไม่ได้ซ่อนความเสียใจจากแม่

ล้อเลียน พวกเขาทำให้เธอเจ็บปวด แม่รู้สึกประหลาดใจเพราะลูกสาวของเธอไม่เคยมีปัญหากับเด็กคนอื่น

พวกเขาบิดเบือนชื่อของฉัน ลูบาพึมพำอย่างโกรธ

แล้วตอนนี้เธอไม่อยากให้แม่เรียกเธอว่า ความรัก หรือ แม่ถามอย่างสับสน

ไม่อยากค่ะ ฉันไม่ชอบชื่อของฉัน ลูบาตอบและเริ่มคิดว่าจะเรียกเธอว่าอะไรต่อไป

นั่นเป็นเรื่องโง่ๆ ชื่อของเธอสวยงามและเหมาะกับเธอมาก

ความรัก ความรัก แล้วความรักคืออะไรกันแน่ เด็กหญิงสนใจ

แม่ไม่รู้วิธีที่ถูกต้องในการอธิบายความหมายของคำที่สำคัญเช่นนี้ให้ลูกสาวเข้าใจ จะโน้มน้าวเด็กหญิงได้อย่างไรว่าชื่อของเธอหมายถึงความรู้สึกที่สวยงามที่สุดในโลก หลังจากคิดสักครู่ แม่ก็พูดว่า

เธอชอบเล่นกับเพื่อนๆ หรือไม่

ชอบค่ะ

แล้วเกมไหนที่ให้ความสุขกับเธอมากที่สุด เมื่อไหร่ที่เธอหัวเราะมากที่สุด

เมื่อเล่นเกมไล่จับกับแทนนี่ เธอพยายามแตะฉัน แล้วฉันก็หลบเร็วๆ แล้วหลังจากนั้นก็สลับกัน เด็กหญิงบอกเล่า

ความรักคือสิ่งที่เธอรู้สึกเมื่อคิดถึงเกมไล่จับ หรือเพื่อนๆ เช่น แทนนี่

ดังนั้นฉันรักการเล่นเกมไล่จับ

ใช่ เธอรัก แต่นี่เป็นเพียงด้านหนึ่งของความรัก แม่กับพ่อรักเธอ และเธอรักเรา นี่คือความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก มันต่างออกไปเลย ไม่เหมือนความรักต่อเพื่อนและเกมต่างๆ และยังมีความรักต่อเด็กชายอีก เด็กชายคนเดียวกับที่ดึงเปียของเธอ

ฉันไม่รักพวกเขาแน่นอน ลูบารีบบอกแม่

แต่ความรักไม่ได้เป็นแบบสองทาง และไม่ได้มาทันทีเสมอไป แม่หัวเราะ

ฉันจะหาความรักนั้นได้ที่ไหน

การหามันไม่ใช่เรื่องง่าย และการเก็บรักษาและนำมันไปตลอดชีวิตนั้นยากกว่าอีก

ฉันจะหามันได้หรือไม่

ได้ลูกของแม่ เพียงแต่ต้องหาอย่างหนักเท่านั้น

แม่เห็นว่าลูบาดีใจขึ้น เธอไม่ต้องกังวลเรื่องการล้อเลียนอีกต่อไป ตอนนี้เธอเข้าใจว่าชื่อของเธอนั้นพิเศษมาก

ลูบาคิดถึงคำพูดของแม่มานาน "เพียงแต่ต้องหาอย่างหนักเท่านั้น" เธอตัดสินใจว่าต้องหาความรักให้ได้ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม และต้องหาทันที แต่จะหาที่ไหนล่ะ

ลูบาเริ่มค้นหาจากห้องครัว บางทีอาจมีสิ่งที่เธอรักอยู่ที่นั่น ตู้เสบียง ชั้นวาง จาน ทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่เธอหา ทันใดนั้นสายตาของเธอก็ตกไปที่กล่องลูกอม ช็อกโกแลตที่วางอยู่บนโต๊ะ "นี่แหละ" เด็กหญิงคิด

ลูบาชอบลูกอมช็อกโกแลตเสมอ แต่พ่อแม่ไม่อนุญาตให้เธอกินเยอะๆ พวกเขาเก็บขนมไว้สูงๆ เพื่อไม่ให้ลูกสาวเอื้อมถึง "โชคดี ฉันรักลูกอม" ลูบาคิด และเธอก็เอาลูกอมออกมาหนึ่งเม็ดแล้วใส่ลงในปาก แต่เธอคิดผิด มันเป็นช็อกโกแลตขม ความรู้สึกหายไปในทันที

"ไม่ ฉันหาความรักไม่ได้ที่นี่ ต้องค้นหาต่อไป" ลูบาคิด และเธอก็เดินไปยังห้องของเธอ ห้องเด็กเต็มไปด้วยของเล่น ลูบาตัดสินใจว่าเธอต้องรักของเล่นเหล่านี้แน่นอน แต่อันไหนล่ะ ตุ๊กตาในชุดสวยๆ เธอไม่ชอบมันเหมือนเดิมแล้ว ลูกเต๋า บล็อก สัตว์ตุ๋นนุ่ม ลูบาจำได้ว่าเธอเคยมีหมีตัวหนึ่งที่เธอนำไปนอนด้วยเสมอ มันอยู่ไหนล่ะ

ลูบาเริ่มเปิดกล่องและลิ้นชักต่างๆ ตรวจสอบชั้นวางในตู้เสบียง แต่หมีไม่อยู่ที่ไหนเลย บางทีอยู่ใต้เตียง ลูบาเอื้อมไปและพบหมีตัวน้อยที่มีฝุ่นเคราะห์ มีขาขาดหนึ่งข้างและหูที่หลุดลอก

นี่เธอเอง ลูบากล่าวกับหมี เดิมทีเธอชอบที่จะกอดหมีและเคี้ยวหูของมันก่อนนอน เธอมั่นใจว่าเธอรักของเล่นตัวนี้มากกว่าของเล่นอื่นๆ แต่ตอนนี้... ตอนนี้มันเป็นแค่หมีตุ๋นธรรมดา "ดังนั้นฉันหาความรักไม่ได้ที่นี่เหมือนกัน" ลูบารู้สึกเสียใจ

ทันใดนั้นแม่ก็เข้ามาในห้อง เธอขอให้ลูกสาวเก็บของเล่นและพูดว่า

อย่าเศร้า เธอจะหาความรักของเธอได้ ดีกว่าเก็บห้องให้เรียบร้อยแล้วไปเล่นกับเพื่อนๆ เล่นเกมไล่จับกับแทนนี่

ใช่แล้ว ลูบาร้องขึ้น ฉันรักการเล่นเกมไล่จับ

เด็กหญิงเก็บของเล่นที่ยุ่งเหยิงอย่างรวดเร็ว แต่งตัว และวิ่งออกไปข้างนอก แทนนี่อาศัยอยู่ในทางเข้าข้างเคียง ลูบาจำเลขห้องของแทนนี่ได้ง่าย "22" เหมือนหงส์สองตัว เธอเตรียมตัวที่จะกดกระดิ่งอินเตอร์โฟน เมื่อทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงแปลกๆ มีบางอย่างร้องเสียงแหลมอยู่ใกล้ๆ ลูบามองไปรอบๆ และเห็นก้อนขนเล็กๆ อยู่ที่ประตู

มันคือลูกแมวตัวน้อยที่ร้องเสียงเศร้าและสั่นไหว อากาศข้างนอกเย็นมาก และมันหนาวมากเลย ขนสีแดงอมเหลืองกับจุดสีขาวของมันเต็มไปด้วยดิน

เมื่อมองไปที่ลูกแมวตัวน้อย ลูบารู้สึกแปลกๆ เธออยากอุ่นมันให้ และปกป้องมันจากความหนาวและลม เด็กหญิงรีบถอดผ้าพันคอที่อุ่นของเธอออก แม้ว่าเธอรู้ว่าแม่จะไม่พอใจ และห่อสัตว์ตัวน้อยอย่างระมัดระวัง ลืมไปว่าเธอมาหาแทนนี่เพื่ออะไร ลูบารีบกลับบ้าน

แม่ ดูสิ ฉันหาใครมาให้ แม่ เด็กหญิงพูดทันทีที่เข้าบ้าน

มันเล็กมากเลย บางทีมันเพิ่งเกิดไม่นาน แม่เอาลูกแมวจากเด็กหญิงและเริ่มตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

เราจะเลี้ยงมันไว้ไหม ฉันอยากดูแลมัน

ได้ลูก เลี้ยงไว้เลย เห็นไหม แม่บอกไว้แล้วว่าเธอจะหาความรักของเธอได้

ขอบคุณค่ะ เด็กหญิงกอดแม่และเอาลูกแมว มันอุ่นขึ้นแล้วและมองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ แปลกที่มันไม่พยายามหนีไป ตรงกันข้าม ลูกแมวหาที่นั่งที่สะดวกสบายบนแขนของเจ้าของใหม่

เธอจะตั้งชื่อให้มันว่าอะไร แม่ถาม

ฉันจะตั้งชื่อให้มันว่า ลูบิก และปล่อยให้เด็กชายล้อเลียนได้เท่าที่พวกเขาอยาก

ลูกแมวถูกล้างและให้อาหาร ลูบาเองดูแลมันเอง และเด็กชายในโรงเรียนอนุบาลเริ่มอิจฉาที่ลูบามีเพื่อนใหม่ คือลูกแมว ลูบิก และพวกเขาก็หยุดล้อเลียน และฟันน้ำนมที่หลุดออกของเธอก็ขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว

นี่คือวิธีที่ลูบาเข้าใจว่าความรักคืออะไร