ในอาณาจักรที่มีความสุขแห่งหนึ่ง มีเจ้าหญิงอาศัยอยู่ ใช่ค่ะ เด็กๆ ที่รักของฉัน คุณไม่ได้ได้ยินผิด มันคืออาณาจักรที่มีความสุขจริงๆ ที่นี่มีเพลงเล่นอยู่เสมอ และผู้คนยิ้มแย้ม บางทีนั่นเป็นเหตุผลที่ว่าแม้ในช่วงเวลาที่ฝนตก ดวงอาทิตย์ก็ไม่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเมฆ แต่ยิ้มอย่างสนุกสนานจากด้านหลังรุ้ง มันเป็นแขกประจำ (นอกเหนือจากกลางคืนแน่นอน) และชาวบ้านไม่เคยรู้จักวันที่มืดครึ้มและความเศร้า
เจ้าหญิงน่ารักมากจนคนในราชสำนักเรียกเธอด้วยความเอ็นดูว่า "ดวงอาทิตย์ของเรา" และชื่อของเธอคือลำแสง เด็กสาวที่น่ารักคนนี้ใช้เวลาทุกวันในความสุขและการเล่นสนุก พระราชกษัตริย์และราชินีรักลูกสาวน้อยของพวกเขาเป็นอย่างมาก แต่ก็มีข้อห้ามอย่างหนึ่งที่มีอยู่
เธอถูกห้ามอย่างเข้มงวดไม่ให้เข้าไปในป่าที่มืดมิด เพราะที่นั่นคือพรมแดนระหว่างอาณาจักรของมนุษย์กับอาณาจักรของยักษ์ เจ้าหญิงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับยักษ์ที่อันตรายทุกวัน แต่เด็กสาวน่ารักคนนี้ไม่กลัวเลย และจะกลัวสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นได้อย่างไร บางทีผู้ใหญ่อาจแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อไม่ให้เธอเข้าไปในป่า
เจ้าหญิงรักสวนของพระราชวัง มีดอกไม้นานาชนิดมากมาย และผีเสื้อ เด็กสาวคนนี้ชอบมองดูผีเสื้อเป็นเวลานาน เมื่อเจ้าหญิงเห็นผีเสื้อตัวสวยงามตัวหนึ่ง เธอหนีบตัวเองเพื่อตรวจสอบว่าเป็นความฝันหรือไม่ เพราะปีกของผีเสื้อที่บินได้นั้นระยิบระยับไปด้วยสีทั้งหมดของรุ้ง
เด็กสาวอยากจะดูสิ่งมหัศจรรย์นี้ให้ใกล้ชิดขึ้น แต่ผีเสื้อไม่ยอมให้เข้าใกล้ มันบินข้ามรั้วสวนของพระราชวัง และเจ้าหญิงก็ตามมาเหมือนถูกเสน่ห์ ลำแสงไม่รู้ว่าผีเสื้อเช่นนี้อาศัยอยู่เฉพาะในอาณาจักรของยักษ์เท่านั้น และมนุษย์ธรรมชาติไม่ควรมองมันนานๆ ภายใต้อิทธิพลของการสะกดจิตจากปีกของผีเสื้อ มนุษย์จะตามมันไปโดยไม่เห็นสิ่งใดรอบตัว
และเด็กสาวก็ไม่สังเกตว่าเธอมาถึงป่าได้อย่างไร และไม่ชัดเจนว่าผีเสื้อจะนำเธอไปไหนต่อไป แต่ลำแสงตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีแรงลึกลับยกตัวเธอขึ้นไปในอากาศและใส่เธอลงในกล่องมืดๆ ที่จริงแล้ว เด็กยักษ์น้อยคนนั้นใส่เจ้าหญิงลงในกล่องไม้ขีด แม้ว่าสถานการณ์นี้อาจไม่ทำให้เด็กสาวสงบลงก็ตาม
เวลาเหมือนจมอยู่ในความนิ่ง แต่เจ้าหญิงถูกเขย่าออกจากกล่อง (กล่องไม้ขีด) และเธอเห็นเด็กยักษ์ที่ใหญ่โตมหาศาล
สวัสดี — เจ้าหญิงพูดอย่างระมัดระวังหลังจากเอาชนะความกลัว
ยอดเยี่ยม! มันยังพูดได้อีกด้วย! อ้อ สวัสดีนะ — เด็กยักษ์ดีใจมากจริงๆ
ฉันอยู่ที่ไหน
ในแผ่นดินของยักษ์แน่นอน คุณจะเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน
แต่ฉันไม่สามารถเป็นสัตว์เลี้ยงได้ ฉันเป็นมนุษย์ และยิ่งไปกว่านั้น ฉันเป็นเจ้าหญิง — เด็กสาวพยายามพูดด้วยความมั่นใจมากขึ้นเพื่อให้เด็กยักษ์คนนี้เข้าใจว่าเธอเป็นใคร
ยิ่งดีไปกว่านั้น แม่ของฉันบอกว่าฉันยังเล็กเกินไปสำหรับสัตว์เลี้ยง เธอบอกว่า 'ทีหลังสิ ทีหลังสิ' ตลอดเวลา แต่เธอไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับเจ้าหญิง
ลำแสงพยายามคัดค้านและอธิบายให้เด็กยักษ์คนนี้เข้าใจว่าเธอไม่ตั้งใจจะอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว และยิ่งไปกว่านั้นคือการเป็นสัตว์เลี้ยง แต่เด็กยักษ์ก็ไม่ฟังเธอ เขาพูดอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับตัวเองว่าเขารับผิดชอบมาก มักช่วยแม่ และเขาจะดูแลเจ้าหญิงอย่างดี
โดยวิธี ร้องเพลงให้ฉันฟังสิ แม่ของฉันชอบเพลงมาก ด้วยวิธีนี้เราจะทำให้เธอเชื่อว่าคุณเป็นสัตว์เลี้ยงที่ยอดเยี่ยม
ก่อนอื่น ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ประการที่สอง ฉันจะไม่ร้องเพลง — เจ้าหญิงโกรธมากจนแก้มของเธอแดงระเรื่อ — เด็กชายโง่ คุณจะกล้าทำตัวแบบนี้กับฉันได้อย่างไร คิดว่าเพราะคุณเป็นยักษ์ คุณทำได้ทุกอย่างหรือ คุณเพียงแค่…
เด็กสาวไม่ได้พูดจบ เด็กยักษ์ยกเธอขึ้นจากปกเสื้อและยกเธอสูงขึ้นจนเจ้าหญิงหลับตาจากความกลัว เด็กยักษ์เริ่มแกว่งเธอไปมา
ตอนนี้คุณจะร้องเพลงหรือไม่
ตกลง ตกลง เพียงแค่ลดฉันลงมาด้านล่างได้ไหม
เด็กยักษ์ลดเจ้าหญิงลงบนโต๊ะขนาดใหญ่ โดยกดเธอไว้ด้วยนิ้วเพื่อป้องกันไม่ให้เธอหนี
ฉันรอนะ คุณอยากบินอีกหรือ
เดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้ — เจ้าหญิงเตรียมตัว เรื่องคือเธอไม่รู้วิธีร้องเพลงเลย เสียงร้องของเธอดูเหมือนการร้องของกระเกา แต่จะอธิบายให้เด็กยักษ์โง่คนนี้เข้าใจได้อย่างไร
หลังจากหายใจลึกๆ เจ้าหญิงเริ่มร้องเพลงเกี่ยวกับอัศวิน ซึ่งแม่ราชินีมักจะร้องให้เธอฟังก่อนนอน แต่ราชินีมีเสียงที่มีเสน่ห์ ส่วนเจ้าหญิง… หลังจากบรรทัดสองสามบรรทัด เธอถูกเขย่าในอากาศอีกครั้ง
คุณทำตั้งใจหรือ — เด็กยักษ์โกรธจริงๆ
ไม่หรอก ฉันเพียงแค่ไม่รู้วิธีร้องเพลง เข้าใจไหม
เด็กยักษ์ลดเจ้าหญิงลงบนโต๊ะอย่างสับสน โดยกดเธอไว้ด้วยนิ้วและคิดอยู่
ถ้าแม่ได้ยินเสียงร้องแบบนี้ เธอจะไม่ยอมให้ฉันเลี้ยงสัตว์เลยแล้ว ยูเรก้า ฉันคิดได้แล้วว่าจะทำอะไรกับคุณ
ปล่อยฉันไป — เจ้าหญิงถามด้วยความหวัง
แน่นอนว่าไม่ — เด็กยักษ์หัวเราะ — ฉันจะให้คุณแก่อาเนตเก้า เธอต้องการตุ๊กตาสดใหม่พอดี และเธอมีบ้านของเธอเอง หรือฉันจะแลกเปลี่ยนคุณกับลูกแก้ว
เด็กยักษ์ที่พอใจใส่เด็กสาวลงในกล่องไม้ขีดและปิดมันแน่นหนา ก่อนหน้านั้น เขาเจาะรูเล็กๆ ในกล่องเพื่อให้เจ้าหญิงสามารถหายใจได้ แต่รูเหล่านี้เล็กเกินไปที่จะออกไป
เจ้าหญิงอยู่คนเดียว และเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่น้ำตาไหลลงมาจากแก้ม เธอกลัวสำหรับตัวเอง สำหรับพ่อแม่ที่อาจจะยกทั้งอาณาจักรขึ้นมาค้นหาเธอแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
อย่าร้องไห้ ลำแสง — เสียงเบาๆ ดังขึ้นมาข้างๆ
ใครอยู่ที่นี่ คุณรู้ชื่อของฉันได้อย่างไร
อย่ากลัว ฉันคือลำแสงแดด แม่ดวงอาทิตย์ส่งฉันมาช่วยคุณ
คุณสามารถพาฉันกลับบ้านได้หรือ — เจ้าหญิงเพิ่งสังเกตเห็นแถบแสงอ่อนๆ ข้างๆ ตัวเอง
ใช่และไม่ใช่
มันหมายความว่าอย่างไร ทุกอย่างจึงไร้ประโยชน์ ฉันจะไม่เห็นแม่และพ่อของฉันอีกเลย — น้ำตาอีกหยดหนึ่งไหลลงมาจากแก้มของเจ้าหญิง
ฉันสามารถเปลี่ยนคุณให้เป็นลำแสงได้ คุณจะเดินทางไปกับเรา ลำแสงแดดทั้งหลาย ไปยังที่ที่มีดวงอาทิตย์ และคุณจะกลับบ้านได้ แต่เฉพาะเมื่อแม่ดวงอาทิตย์ของเราเยี่ยมชมอาณาจักรของคุณ
ใช่ แน่นอน ฉันยอมรับ ในอาณาจักรที่มีความสุขของเรา มีดวงอาทิตย์ตลอดเวลา ฉันจะกลับบ้านได้เร็วๆ
แต่เจ้าหญิงไม่รู้ว่าหลังจากการหายตัวของเธอ ความเศร้าและสภาพอากาศที่แย่ลงมาในอาณาจักร เหมือนความสุขทั้งหมดหายไป ผู้คนหยุดยิ้มและหัวเราะ มีเพียงใบหน้าที่มืดครึ้มและน้ำตาในดวงตา ไม่น่าแปลกใจที่แม่ดวงอาทิตย์ไม่เข้าไปในอาณาจักรที่เศร้าโศกนี้
ราชินีถูกหลอกหลวงด้วยฝันร้าย เธอได้ยินลูกสาวเรียกหา แต่ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน และตอนนี้อาณาจักรทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยผ้าสีดำ อาณาจักรได้ถูกทำให้เศร้าโศกเพื่อเจ้าหญิงที่หายตัวไปเป็นเวลาหนึ่งปี แต่เช้าวันนี้ไม่เหมือนกับวันอื่นๆ ราชินีฝันเห็นลูกสาวน้อยของเธอและรอยยิ้มแรกของเธอ
ราชินีไม่ได้สังเกตว่าเธอยิ้มในความฝันเป็นครั้งแรกในเวลาที่นานมากขึ้นมา และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้แม่ดวงอาทิตย์มองเข้าไปในอาณาจักรและอุ่นมันด้วยลำแสงที่อ่อนแอ แต่อบอุ่นและสว่าง
ราชินีตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม และที่หน้าต่างปรากฏแถบแสง ซึ่งจู่ๆ ก็กลายเป็น… เจ้าหญิงลำแสง พระราชกษัตริย์ ราชินี เจ้าหญิง ชาวนาธรรมดา — ทุกคนมีความสุข ดูเหมือนว่าแม้แต่ดอกไม้ก็ยิ้มด้วย อาณาจักรกลับมามีความสุขอีกครั้ง
เด็กๆ ที่รักของฉัน คุณถามว่าเด็กยักษ์น้อยเป็นอย่างไรบ้าง ก็ดีนะ เขาไม่เสียใจเลยที่พบกล่องไม้ขีดว่างเปล่า เพราะแม่ของเขาให้สัตว์เลี้ยงแก่เขา หมีตัวหนึ่ง
และหมีตัวนั้นก็ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงที่เชื่องได้ เพราะตอนนี้เขาได้รับการให้อาหารด้วยน้ำผึ้ง แยม และขนมหวานต่างๆ ทุกวัน
