วันนั้นเป็นวันฤดูร้อนที่อบอุ่น มีลมพัดเอื่อยๆ กระต่ายน้อยวิ่งไปตามทางเดินในป่า แล้วจู่ๆ ก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่างที่ แหลมคม
อุ๊ย แล้วเธอเป็นใครกันนะ?
ฉันคือ เม่นที่ไม่มีกระดุม
ที่แท้ก็เป็นเม่นนี่เอง มันเผลอทิ่มกระต่ายน้อยเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทำไมเธอต้องกัดด้วยล่ะ เธอน่ารักขนาดนี้! กระต่ายน้อยถาม
ก็ฉันมีหนามขึ้นมาน่ะ เม่นตอบ
แต่เม่นตัวอื่นไม่เห็นทิ่มใครเลยนี่!
ก็เพราะเม่นตัวอื่นใส่เสื้อที่มีกระดุมไง ส่วนฉันไม่มีกระดุมเลยสักเม็ด ลมเลยพัดเสื้อของฉันหลุดออก แล้วฉันก็กลายเป็นเม่นหนามแหลมไปเลย
ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกล่ะ! กระต่ายน้อยร้องขึ้น ไปบ้านฉันกันเถอะ เราต้องหาวิธีแก้ปัญหากันแน่ๆ!
ขอบคุณนะกระต่ายน้อย! เม่นดีใจมาก แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?
ฉันชื่อกระต่ายน้อยน่ะ เธอล่ะ?
ฉันคือเม่นที่ไม่มีกระดุมไง
ฉันเรียกเธอว่าเม่นเฉยๆ ได้ไหม? กระต่ายน้อยถาม
ได้สิ! เม่นตอบอย่างร่าเริง
แล้วทั้งสองก็ไปที่บ้านของกระต่ายน้อยด้วยกัน
กระดุมที่เธอต้องการเป็นแบบไหนกันล่ะ? กระต่ายน้อยถาม
เม่นทุกตัวมีเสื้อสเวตเตอร์ แต่พวกเราจะใส่แค่ตอนออกไปเดินเล่น เพื่อจะได้ไม่ทิ่มใคร เสื้อพวกนั้นมีกระดุมติดอยู่ แต่ฉันไม่มีกระดุมสักเม็ดเลย เม่นถอนหายใจ
อย่าเศร้าไปเลย! เราจะแก้ไขมันเอง
แก้ยังไงเหรอ?
ฉันจะเย็บกระดุมให้เสื้อของเธอเอง เดี๋ยวฉันไปหามาก่อนนะ!
กระต่ายน้อยไปค้นหากระดุมในตู้ แล้วใช้เข็มกับด้ายเย็บติดเข้ากับเสื้อของเม่นอย่างตั้งใจ
เสร็จแล้ว! กระต่ายน้อยบอก ตอนนี้เสื้อตัวนี้มีกระดุมตั้ง 9 เม็ดเลยนะ!
ขอบคุณนะกระต่ายน้อย! เม่นตัวอื่นมีกระดุมแค่ 7 หรือ 8 เม็ดเอง แต่ฉันมีตั้ง 9 เม็ด! เม่นตื่นเต้นจนพูดไม่หยุด
เม่นที่ไม่มีกระดุมจึงกลายเป็นเม่นธรรมดาๆ ส่วนกระต่ายน้อยก็แสดงให้เห็นถึงน้ำใจ และช่วยเพื่อนใหม่ แม้เพื่อนคนนั้นจะมีหนามแหลมก็ตาม
