ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จักมีเด็กชายคนหนึ่งชื่อเทมา เขาเติบโตในครอบครัวธรรมชาติที่มีพ่อแม่ ปู่และย่า เทมาไม่แตกต่างจากเพื่อนๆ ของเขา เขาชอบเล่นและเดินเล่น แต่เขานอนหลับได้ยากและมักจะเอาแพร่งพร้อมตอนเย็น ดังนั้นนางฟ้าแห่งความฝันจึงต้องรอนานๆ จนกว่าเทมาจะนอนหลับเพื่อที่จะส่งความฝันอันวิเศษให้กับเด็กน้อย
เด็กๆ หลายคนไม่รู้ว่าในทุกเมืองมีนางฟ้าแห่งความฝันอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ ที่อบอุ่น ในบ้านมีห้องพิเศษที่มีระฆังเงินอยู่ สำหรับเด็กน้อยทุกคนที่อาศัยอยู่ในเมือง มีระฆังพิเศษของตัวเอง ทันทีที่เด็กนอนหลับสนิท ระฆังก็จะเริ่มดังโครม
เมื่อได้ยินเสียงระฆัง นางฟ้าจึงนำลูกบอลที่ส่องแสงเป็นสีรุ้งออกมาจากเหยือกที่มีท้องโตและเป่าลูกบอล ลูกบอลเดินทางไป บินสูงขึ้นไปเหนือบ้านต่างๆ ไปยังเด็กน้อยของตัวเอง เพื่อนำความฝันอันวิเศษมาให้ เมื่อลูกบอลมาถึงเด็กๆ พวกเขาก็นอนหลับสนิทเพราะในขณะที่นอนหลับ เล่นและสนุกสนานกับตัวละครในเทพนิยายที่เป็นมิตร เด็กๆ ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว และในขณะที่เด็กๆ นอนหลับสนิท ผู้ใหญ่ก็ฟื้นฟูพลังสำหรับวันถัดไป
คืนหนึ่ง มีบางอย่างผิดปกติ เทมาไม่อยากนอนหลับอีกครั้ง พ่อแม่ที่เหนื่อยล้าตลอดวันไม่สามารถนอนลูกชายลงบนเตียงได้ พวกเขาอ่านนิทาน ร้องเพลง แต่ไม่มีอะไรช่วยได้ นางฟ้าไม่ได้นอนหลับตลอดคืน รอเสียงจากระฆังของเทมา แต่มันยังคงเงียบอยู่
เย็นวันรุ่งขึ้น เด็กชายปฏิเสธที่จะนอนหลับอีกครั้ง และสิ่งนี้ก็ดำเนินต่อไปเป็นเวลาหลายสัปดาห์ นางฟ้ารอเสียงระฆัง พ่อแม่ก็ไม่ได้นอนหลับ ในเย็นวันหนึ่ง นางฟ้าที่เหนื่อยล้าจากความทุกข์ยากไม่สามารถตื่นอยู่ได้อีกต่อไป และเธอก็นอนหลับโดยไม่ส่งความฝันอันวิเศษให้กับเด็กๆ ที่นอนอยู่ในเตียง เมื่อไม่ได้เห็นความฝันหวาน เด็กๆ ก็ไม่อยากนอนหลับและไม่ให้ผู้ใหญ่ได้พักผ่อน
แม่และพ่อที่ไม่ได้นอนหลับตลอดคืนไม่สามารถทำงานได้ และพวกเขาไม่มีพลังที่จะไปทำงาน พวกเขาหลับไปขณะเดิน เด็กๆ นอนหลับในตอนกลางวันเพียงเล็กน้อยหรือแอบนอน เพื่อไม่ให้ใครเห็น นางฟ้าที่เหนื่อยล้าจากความสับสนและความกังวล นอนหลับสนิท และนอนหลับต่อไปทั้งกลางวันและกลางคืน ผู้ใหญ่เหนื่อยล้ายิ่งนัก พวกเขาหยุดไปที่ร้านค้า ซื้ออาหาร และปรุงอาหารเช้าที่อร่อย อาหารกลางวันที่มีคุณค่า ในบ้านหมดนม ขนมปัง และขนมหวานที่เด็กๆ ชอบ
เทมาที่เหนื่อยล้าและหิวโหยเดินไปรอบๆ ห้องและตัดสินใจเก็บของเล่นที่กระจายอยู่ เขาเริ่มต้นอย่างช้าๆ โดยเรียงลูกบาศก์ทีละลูก และสร้างเป็นหอคอยสูงที่ยืนอยู่บนลูกบาศก์ที่เล็กที่สุดและไม่มั่นคง หอคอยเริ่มเอียง และลูกบาศก์ก็ร่วงลงมาตรงเด็กชาย เขาก็ร้องไห้ เมื่อได้ยินเสียง พ่อแม่ก็วิ่งเข้ามาในห้อง
แม่และพ่อเห็นดวงตาที่มีความสุขของลูกชาย เขาบอกพ่อแม่ว่า
ฉันเข้าใจแล้ว ทำไมระเบียบในเมืองถึงวุ่นวาย! มันคือฉัน ลูกบาศก์ตัวเล็กๆ ที่ทำให้ทุกอย่างพังทลาย!
พ่อแม่พูดคุยกับลูกชายเป็นเวลานาน เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่เข้าใจได้ และการกระทำที่ไม่เข้าใจ ซึ่งเทมาจะต้องเรียนรู้ในอนาคตเมื่อเขาโตขึ้นและกลายเป็นผู้ใหญ่ การสนทนาดำเนินต่อไปจนดึก เด็กชายอวยพรให้พ่อแม่ได้ความฝันหวาน นอนลงบนเตียง และขณะที่ฝันถึงว่าเขาจะโตขึ้นเป็นอย่างไร เขาก็นอนหลับสนิทโดยไม่รู้ตัว
ในเย็นวันนั้น นางฟ้าตื่นขึ้นจากเสียงระฆังของเทมาที่ดังต่อเนื่อง ซึ่งเธอไม่ได้ยินมานานแล้ว เธอดีใจและรีบไปที่เหยือกที่เก็บลูกบอลเพื่อส่งให้กับเด็กน้อย เทมาในความฝันเห็นตัวเองเป็นนักดาราศาสตร์ พูดคุยกับดวงดาวที่สว่างและลึกลับ และเขาเคยเป็นเด็กน้อยที่ไม่อยากนอนหลับในเตียงที่อบอุ่น
ในเมืองตอนเย็น มันก็เงียบลง ไฟในหน้าต่างก็ดับไปทีละดวง และจากบ้านของนางฟ้า เสียงระฆังที่รอคอยมานานก็ดังขึ้น และความฝันที่ดีงามและเมตตาก็บินไปยังเด็กๆ ในทุกมุมของเมือง
