มังกรน้อยนนท์ อิ่มและมีความสุข บินกลับบ้านอย่างระมัดระวัง เข้าไปในห้องของตัวเอง และแม่มังกรก็รออยู่ที่นั่นแล้ว
นี่เธอหายไปไหนมา เจ้าตัวแสบ! พวกเราตามหาเธอแทบแย่!
น้องนนท์นั่งลงบนเตียงเงียบๆ เขาไม่รู้จะตอบแม่อย่างไร เขาไม่อยากโกหก แต่ก็กลัวที่จะบอกความจริง เขาตื่นเต้นมากจนผิวของเขาเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีชมพูสด
อืม ถ้าลูกไม่ตอบแม่ ลูกจะถูกลงโทษ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “แม่จะยึดแท็บเล็ตของลูกหนึ่งอาทิตย์!
ผ... ผม ผม ผม” น้องนนท์พูดติดอ่างเริ่มต้น “ผมได้ยินน้องดาวเล่าเรื่องผลไม้ และอยากรู้ว่าน้องไม่ได้โกหกพวกเรา ผมบินไปเยี่ยมคนสองคน คือยายใจดีและเด็กชายตัวเล็กๆ
นี่มันการลงโทษอะไรกัน!” แม่โกรธจัด “ห้ามบินจากดินแดนมหัศจรรย์ไปหามนุษย์เด็ดขาด แล้วถ้าพวกเขาทำร้ายลูกล่ะ ถ้าพวกเขาขังลูกในกรง หรือล่ามลูกไว้ล่ะ เขาอาจเลี้ยงลูกเหมือนสัตว์เลี้ยง แล้วลูกจะไม่ได้กลับมาหาพวกเราอีกเลย!
ผมจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว” น้องนนท์ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ผิวของเขาเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีเขียวสด
ทันใดนั้น น้องดาวก็บินเข้ามาทางหน้าต่าง
เจ้าอยู่นี่เอง! เดี๋ยวข้าจะจัดการเจ้าให้!” เธอตะโกนลั่น
หยุดก่อน!” แม่มังกรห้ามไว้ “เขารู้ตัวแล้วว่าทำอะไรลงไป และเข้าใจว่าทำแบบนี้กับครอบครัวไม่ได้ ใช่ไหม นนท์?
ใช่ ใช่ ใช่” น้องนนท์สะอื้น
แล้วเขาไปไหนมาคะ” น้องดาวถาม
ไปไหนน่ะเหรอ?” น้องนนท์ตอบเสียงแข็ง “ผมบินไปหาคนที่เธอรู้จัก คือยายใจดี และเด็กผู้ชาย ยายให้ผลไม้ผมกิน แต่เด็กที่อยู่กับยายคนนั้นเป็นอีกคนหนึ่ง
อีกคนหนึ่งเหรอ?” น้องดาวแปลกใจ “พวกเขาก็เปลี่ยนสีผิวได้เหมือนกันเหรอ?
ไม่ ยายเรียกเขาว่าเอก ส่วนเด็กอีกคนชื่อบิ๊ก เขาจะมาอีกสามวัน ยายบอกอย่างนั้น
อ้อ...” น้องดาวลากเสียง
เอาล่ะ! พ่อแม่ห้ามพวกลูกบินไปหามนุษย์! จำได้ไหม เมื่อนานมาแล้วยายเคยเล่าให้ฟังว่า มนุษย์เคยบุกโจมตีมังกรน้อย และญาติของเราหลายคนต้องตายไป
เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อสองร้อยปีก่อน มังกรในตอนนั้นตัวใหญ่มาก และก็ไม่ค่อยใจดีเท่าไร ทำไมลุงมังกรของเราถึงลักพาตัวผู้หญิงจากเผ่ามนุษย์ไปล่ะ? เขาอยากกินเธอเหรอ?” น้องดาววิเคราะห์
หลังจากเหตุการณ์นั้น” แม่พูดต่อ “มีพ่อมดคนหนึ่งเปลี่ยนมังกรยักษ์ให้กลายเป็นมังกรตัวจิ๋ว ตอนนี้พวกเราจึงอาศัยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ได้โดยไม่ต้องบินไปหามนุษย์ที่ดุร้าย
แล้วทำไมเขาต้องเปลี่ยนพวกเราเป็นมังกรตัวเล็กด้วยล่ะ?” น้องนนท์ถามอย่างซื่อๆ
ก็ดินแดนมหัศจรรย์ของเรามันเล็กนิดเดียวไงล่ะ ถ้าพวกเรายังตัวใหญ่เหมือนเมื่อพันปีก่อน ก็คงไม่มีที่ให้อยู่แน่ๆ
ครอบครัวมารวมตัวกันตอนมื้อเย็น แม่มังกรเล่าเรื่องการผจญภัยของน้องนนท์ พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย คิดทบทวนกันแล้วตัดสินใจว่าจะบินไปหามนุษย์ เพื่อจะได้เห็นกับตาตัวเองว่าสิ่งที่เด็กๆ เล่ามานั้นเป็นจริงหรือไม่
เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ยายกับตาเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน ตอนนี้เป็นเดือนสิงหาคม ผลหม่อนบนต้นสุกพอดี และต้องเก็บไปขายที่ตลาดนัด
เธอเก็บหม่อนสีชมพูไปนะ ฉันจะเริ่มเก็บหม่อนสีขาว มันมีเยอะกว่า” ตาพูด
ต้องรีบหน่อยนะ เดี๋ยวลูกค้าจะมาตอนสิบโมงเช้า แล้ววันนี้อากาศก็ดูจะร้อนด้วย” ยายตอบรับ
ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆ ข้างต้นหม่อน แล้วก็ลงมือเก็บ ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดดังขึ้น
เธอได้ยินไหม เหมือนเสียงอะไรดังอยู่ หรือว่าหูฉันมันอื้อเอง?” ตาถาม
ไม่ได้ยินเลย” ยายตอบ
คงเป็นความดันมั้ง” ตาพูดอย่างเขินๆ
วันนี้อากาศปกติดี แล้วความดันของคุณจะขึ้นได้ยังไง?” ยายแปลกใจ “ไปที่บ้าน วัดความดันแล้วกินยาซะ
ตาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วเดินกลับเข้าบ้าน ส่วนยายก็เก็บหม่อนต่อไป ทันใดนั้น มังกรตัวจิ๋วก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเธอ เป็นฝูงใหญ่เลยทีเดียว!
ยายตกตะลึง ถ้าเธอไม่รู้เรื่องมังกรตัวเล็กมาก่อน เธอคงล้มพับลงไปแล้วเพราะตกใจ
โอ้โห แล้วไงล่ะเนี่ย!” เธอพูดออกมา
พวกเรามาเยี่ยมยายแล้ว!” น้องนนท์กับน้องดาวตะโกนพร้อมกัน “เด็กผู้ชายของยายอยู่ไหนล่ะ?
วันนี้วันอาทิตย์ พวกเขาอยู่บ้านของตัวเอง” ยายตอบเบาๆ เธอไม่รู้จะปฏิบัติตัวกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไรดี
พวกเรามาดูว่ายายอยู่กันยังไง” มังกรผู้ใหญ่พูดขึ้น
ก็อยู่กันดีจ้ะ นี่กำลังเก็บหม่อนอยู่เลย” ยายตอบอย่างงงๆ
อยากคุยกับเด็กๆ เหลือเกิน” เด็กๆ บ่นอย่างผิดหวัง
พวกเขาไม่อยู่หรอก” ยายถอนหายใจ “แล้วจะให้ยายทำอะไรให้ดีล่ะ? ช่วยยายเก็บหม่อนก็ได้ แล้วกินกันเองด้วย ยายเพิ่งล้างต้นด้วยน้ำไปเมื่อกี้ เยอะจังเลยนะพวกหนู
ฝูงมังกรตัวจิ๋วเกาะกลุ่มกันบนพุ่มหม่อนสีชมพู แล้วก็เริ่มกินผลหม่อน
เด็กๆ บอกว่ามนุษย์ใจดีและต้อนรับแขกดี จริงหรือเปล่า?” แม่มังกรถาม
ก็มีทั้งดีและไม่ดีนั่นแหละ มังกรของพวกเธอเองก็คงมีหลายแบบเหมือนกันมั้ง...
พวกเรากินอิ่มแล้ว” มีเสียงใครสักคนในฝูงตะโกนบอก
อิ่มแล้วก็ช่วยเก็บหม่อนให้หมดต้น แล้วใส่ลงในกระป๋องนี่ซะ” พ่อมังกรสั่ง
เสียงกระพือปีกของฝูงแมลงปอดังขึ้นรอบตัวยาย
ยายอยากให้พวกหนูเอาหม่อนในกระป๋องนี้กลับบ้านไปด้วย ถือเป็นของขวัญจากยายนะ” ยายยิ้ม
ขอบคุณนะคะ แต่พวกเราไม่รับดีกว่า เราบินมากันทั้งหมด และกินกันอิ่มแล้ว” แม่มังกรตอบ “เราจะช่วยยายแล้วก็บินกลับเลย
มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
ตาของฉันกำลังกลับมาแล้ว!
มังกรตัวจิ๋วรีบซ่อนตัวในพุ่มหม่อน
วัดความดันแล้ว ปกติดี งงจริงๆ ว่าเมื่อกี้หูอื้อเพราะอะไร?
กลับไปเอาน้ำมาให้ฉันหน่อยสิ” ยายพูดด้วยไหวพริบ
ตาหันหลังกลับ เดินกลับเข้าบ้านพลางบ่นอะไรไม่รู้ในลำคอ
ตาจะกลับมาแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาเห็นพวกเธอ” ยายพูดอย่างประหม่า
แล้วเขาเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า? เขาจะทำร้ายพวกเราไหม?” มังกรตัวจิ๋วถามกันเป็นชุด
ไม่หรอกจ้ะ! ฉันแค่กลัวว่าเขาจะเป็นลมเมื่อเห็นพวกเธอ เขาไม่มีจินตนาการเลย เป็นคนจริงจังมาก ไม่อ่านนิทาน ไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์
ได้ พวกเราเก็บหม่อนจากต้นจนหมดแล้ว ขอบคุณที่ต้อนรับและเลี้ยงอาหารนะ!” มังกรตัวจิ๋วตะโกนลาก่อนจะบินขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว
ยายเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วโบกมือให้พวกเขา!
เธอเห็นอะไรอยู่น่ะ?” ตาเดินเข้ามาถาม “โบกไม้โบกมืออยู่ได้”
แมลงตัวเล็กๆ น่ะ” ยายยิ้มตอบ
โอ้โห! เธอเก็บหม่อนเสร็จเร็วจัง ได้เต็มกระป๋องเลย!
ก็คุณเดินไปเดินมาตั้งนานนี่นา
ก็เธอนั่นแหละที่ใช้ให้ไปวัดความดันบ้าง ไปเอาน้ำบ้าง...
เลิกบ่นได้แล้ว ยกกระป๋องเต็มไปที่ประตูรั้ว แล้วเอาอันว่างมาด้วยล่ะ
มังกรตัวจิ๋วกลับไปยังดินแดนมหัศจรรย์และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม พวกเขาคอยนึกถึงการเดินทางไปหามนุษย์ นึกถึงรสชาติหวานฉ่ำของหม่อน และอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากด้วยความอร่อย
เวลาผ่านไป พวกเขาจะคิดถึงมนุษย์อีกครั้ง และจะบินไปเยี่ยมกันอีกแน่นอน
