เด็กหญิงชื่อตัญญาเป็นเด็กที่ขี้ปัญญามาก เธออาศัยอยู่กับแม่และพ่อในบ้านใหญ่ชั้นแรก และเพื่อนบ้านทั้งหมดรู้ว่าเมื่อไหร่ตัญญามีอารมณ์ไม่ดี บางครั้งเธอร้องไห้ดังมากจนแม่ของเธอปวดหัว บางครั้งเธอเตะเท้าและด่าทำนายจนพ่อของเธอจับหัวใจ ไม่มีใครได้พบกับความสงบสุขจากตัญญา ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอพอใจได้
วันหนึ่ง เด็กหญิงคนนี้ขอแมวน้อยจากพ่อแม่ของเธอ พ่อแม่ของเธอประหลาดใจมาก เพราะตัญญาไม่เคยคิดถึงใครนอกจากตัวเธอเอง จะไว้ใจให้เธอดูแลสิ่งมีชีวิตได้อย่างไร
พ่อแม่ปฏิเสธตัญญา มีการทะเลาะวิวาทครั้งใหญ่ แต่คราวนี้พวกเขาไม่ยอมตามใจเด็กขี้ปัญญา เพราะเธอไม่สามารถดูแลแมวน้อยได้ แต่แม่กับพ่อเล่าเรื่องความปรารถนาของตัญญาให้แม่ลูกน้องฟัง วันเกิดครบสี่ปีของเด็กหญิงกำลังจะมาถึง และป้าของเธอคิดได้ว่าตัญญาต้องเรียนรู้ที่จะเคารพผู้อื่น เหมือนแม่ลูกน้องจากเทพนิยายในนิทาน เธอจึงตัดสินใจให้ของขวัญพิเศษแก่เด็กขี้ปัญญา
ท่ามกลางกล่องสวยงามมากมายที่มีโบว์ใหญ่ กล่องหนึ่งสดใสกว่าทั้งหมด นั่นคือของขวัญจากป้า ตัญญาหยิบกล่องขึ้นมา และป้าพูดว่า "ตัญญาที่รัก แม่และพ่อเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับความปรารถนาของเธอ และฉันจึงตัดสินใจให้ของขวัญพิเศษแก่เธอ" เด็กหญิงคิดว่าป้าพูดถึงแมวน้อย เธอเปิดกล่องอย่างมีความสุข แต่ข้างในมีแค่หมีตุ๊กตาธรรมดา ตัญญาร้องไห้และวิ่งหนีไป โดยไม่ได้ฟังว่าป้าอยากจะบอกอะไร
เรื่องจริงก็คือ หมีตัวนี้ไม่ใช่หมีธรรมดา แต่เป็นหมีวิเศษ ถ้าตัญญาเริ่มดูแลมัน มันก็จะมีชีวิตขึ้นมาและกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ แต่เด็กหญิงที่โกรธป้า เพียงแต่ทิ้งของเล่นไว้ใต้เตียง
วันต่างๆ ผ่านไป สัปดาห์ต่างๆ ผ่านไป และหมีก็เต็มไปด้วยฝุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กหญิงไม่ได้นึกถึงมันเลย แต่วันหนึ่ง เธอเบื่อของเล่นเก่า และเธอพบหมีตัวนั้นใต้เตียง เพราะเบื่อ ตัญญาจึงตัดสินใจให้หมีดื่มชา และเล่าให้ฟังว่าเธอรู้สึกเสียใจที่ได้ของเล่นตุ๊กตาธรรมดาแทนแมวน้อย เมื่อตัญญาเอาเค้กชิ้นต่อไปให้หมี ซึ่งเธอขโมยมาจากครัว เธอรู้สึกเหมือนว่าหมีตัวนั้นกระพริบตา
เด็กหญิงประหลาดใจมากจนตัดสินใจตรวจสอบว่าเธอเห็นผิดหรือไม่ เธอเทชาร้อนให้หมีอีกครั้งและเอาถ้วยเล็กๆ ให้ มันกระพริบตาอีกครั้ง "ว้าว" ตัญญาคิดในใจ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป เธอเริ่มดูแลหมี
ตัญญาวางหมีลงนอน และบางครั้งเธอรู้สึกเหมือนว่าหมีหายใจออกอย่างเหนื่อย เธออ่านนิทานให้หมีฟัง และเธอเกือบจะแน่ใจว่าหมีพยักหน้าในช่วงที่น่าสนใจที่สุด
พฤติกรรมของตัญญาเริ่มเปลี่ยนแปลง เธอไม่ร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลอีกต่อไป และพยายามฟังพ่อแม่ และใส่ใจกับพวกเขาและเพื่อนใหม่ของเธอ หมีตัวนั้น
และในวันที่สวยงามวันหนึ่ง เมื่อเด็กหญิงหลับไป เธอฝันว่าหมีมีชีวิตขึ้นมา เธอเห็นว่ามันเดินไปรอบๆ ห้องและเล่นกับของเล่น กินคุกกี้บนเตาเล็กๆ และหวดเพลงตลกๆ แล้วมันนอนลงข้างเธอพร้อมกับคุกกี้และหลับไป เช้าวันรุ่งขึ้น ตัญญาตื่นขึ้นและพบเศษคุกกี้ในเตียง หมีไม่อยู่ข้างเธอ มันนอนในเตียงเล็กๆ ของมัน
เด็กหญิงเดินไปหาของเล่นที่รักของเธอ หยิบมันขึ้นมาและมองเข้าไปในดวงตาของมันอย่างตั้งใจ และตอนนี้เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าหมียิ้มให้เธอและขยี้ตา นั่นหมายความว่าเธอไม่ผิด เธอถูก ตอนนี้เธอจะดูแลมันเหมือนเพื่อนที่ดีที่สุด เพราะมันเกือบจะมีชีวิตจริง แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเพียงในความฝันของเธอ แต่ใครจะรู้ได้ว่า บางทีเธออาจจะสามารถเล่นกับมันในความฝันได้บ้าง
ของขวัญพิเศษจากป้าสอนให้เด็กหญิงขี้ปัญญาคนเล็กๆ ไม่เพียงแต่ดูแลตัวเอง แต่ยังดูแลผู้อื่น ฟังและเข้าใจความปรารถนาของพวกเขา
และพวกเขาก็มีความสุขตลอดไป
