ในร้านของเล่นแห่งหนึ่ง มีรถแทรกเตอร์ เครน และรถบรรทุกอาศัยอยู่ด้วยกัน ทุกคืนพวกเขาจะขับไปยังสถานที่ก่อสร้างของเล่นและสร้างบ้านของเล่น แล้วทุกเช้าก็กลับมาที่ชั้นวางของตัวเอง
วันหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งมาร้านพร้อมแม่ของเขา เขาชอบรถแทรกเตอร์มากจนเขาโน้มน้าวแม่ให้ซื้อให้เขา เงินถูกส่งให้พนักงานเก็บเงิน พนักงานขายห่อของเล่นในกล่องสวยงาม และมอบให้เด็กชายคนนั้น
เครนและรถบรรทุกอำลาเพื่อนรถแทรกเตอร์และเศร้าใจ
ตอนกลางคืน พวกเขาเหมือนเคยไปยังสถานที่ก่อสร้างของเล่น แต่พวกเขาไม่สามารถสร้างบ้านได้เลย พวกเขาคิดถึงเพื่อนรถแทรกเตอร์มาก เพื่อนทั้งสองกำลังจะกลับไปที่ชั้นวาง แต่แล้วรถบรรทุกก็ถอนหายใจและพูดว่า:
จะดีแค่ไหนถ้าเราได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง! ถ้าเราหาเพื่อนรถแทรกเตอร์ของเราได้...
เครนคิดแล้วพูดว่า:
แล้วทำไมเราไม่ลองดู?
ลองดู? แต่ยังไง? ― รถบรรทุกประหลาดใจ ― เราไม่สามารถออกจากร้านได้
อย่ากังวล เดี๋ยวเราจะคิดอะไรขึ้นมา!
เครนสูงมากและฉลาดมาก เขาขูดตัวเองด้วยตะขอ ยิ้มและพูดว่า:
ดูสิ! เห็นหน้าต่างเล็ก ๆ บนประตูนั้นไหม? แมวของเราชื่อมารุสกาออกไปข้างนอกทุกวันผ่านทางนั้น นั่นหมายความว่าเราก็ทำได้!
คิดเก่งจริง! ― รถบรรทุกดีใจและพวกเขาเดินไปที่ประตู
หน้าต่างอยู่สูงพอสมควร และของเล่นไม่สามารถกระโดดขึ้นและจับขอบได้ แต่พวกเขาก็สามารถсправиться แม้กับงานที่ยากลำบากเช่นนี้!
เครนยื่นแขนออก ยกรถบรรทุกขึ้นไป และนำมันผ่านหน้าต่างไปข้างนอก แล้วรถบรรทุกก็ค่อย ๆ และอย่างระมัดระวังดึงเพื่อนขึ้นมาด้วยเชือก ในที่สุด ของเล่นก็ออกมาถึงถนน พวกเขามองไปรอบ ๆ...
พวกเขายืนอยู่บนทางเท้า และรอบ ๆ ― มีบ้าน เครนและรถบรรทุกเล็ก และบ้านเหล่านี้ดูใหญ่มาก ๆ...
เมื่อพวกเขามองไปรอบ ๆ รถบรรทุกก็เศร้าใจอีกครั้ง:
เราจะไม่พบรถแทรกเตอร์ เพราะเราไม่รู้ว่าจะไปไหนและจะหามันที่ไหนในเมืองใหญ่นี้
อย่าเศร้า เดี๋ยวเราจะคิดอะไรขึ้นมา
อย่างที่คุณจำได้ เครนสูงมากและฉลาดมาก เขาขูดตัวเองด้วยตะขอ ยิ้มและพูดว่า:
คุณรู้ไหม ฉันได้ยินว่าเด็กทั้งหมดไปโรงเรียนอนุบาล! นั่นหมายความว่าเราต้องหาโรงเรียนอนุบาลและรอเด็กชายที่ซื้อเพื่อนรถแทรกเตอร์ของเราที่นั่น!
ถูกต้อง! ไปที่โรงเรียนอนุบาลให้เร็ว ― รถบรรทุกดีใจและสตาร์ทเครื่องยนต์
แต่ของเล่นไม่รู้ว่าโรงเรียนอนุบาลอยู่ที่ไหนในเมืองนี้ พวกเขามองไปทางขวา แล้วมองไปทางซ้าย และ... ตัดสินใจไปในทิศทางของสัญญาณไฟจราจรที่กระพริบอยู่ไกลมากทางขวา
ขณะที่พวกเขาขับรถ รุ่งสาง ก็มาถึง รังสีแรกของดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นจากขอบฟ้า และเพื่อนของเราสนใจดูโลกใหม่สำหรับพวกเขา เพราะในชีวิตของพวกเขา พวกเขาเห็นเพียงเครื่องจักรโรงงาน ที่สร้างพวกเขา และกล่องที่พวกเขาถูกห่อและนำมาที่ร้าน และแน่นอน ร้านเองที่พวกเขายืนอยู่บนชั้นวางและเป็นเพื่อน
และโลกใหม่นี้พวกเขาชอบมาก พวกเขาหมุนไปตามทางเท้าเพื่อพบกับเพื่อนที่พวกเขาคิดถึงมาก เдруг เครนหยุด เขาเห็นโรงเรียนอนุบาลข้างหน้า
ที่ไหน? ที่ไหน? ― รถบรรทุกถาม พยายามมองเห็นมันด้วย
ดูสิ บนฝั่งอีกข้างของถนน ― เครนชี้ด้วยแขนของเขา ซึ่งดูเหมือนแขนยาว ๆ
ที่ไหน?
ที่นั่น ข้างหลังต้นไม้ ― เครนพูด เพราะเขาไม่เพียงแต่ฉลาด แต่ยังสูงด้วย!
ไม่ เห็นไม่ได้ ― รถบรรทุกเสียใจ ― ไปที่นั่นให้เร็ว!
เพื่อนเริ่มข้ามถนน พวกเขาเดินไปถึงกลางถนนแล้ว และจู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงเบรกกรีดร้อง จากความกลัว พวกเขาแช่งอยู่กับที่!
ล้อของรถจริงที่ใหญ่โตหยุดเพียงไม่กี่เซนติเมตรจากพวกเขา! ลุงคนหนึ่งออกมาจากรถและมองว่าอะไรนอนอยู่ตรงกลางถนน เขาเห็นของเล่นสองชิ้นใหม่และมองไปรอบ ๆ แต่ไม่มีใครอยู่ใกล้
แปลก ― ลุงคิด ― ใครจึงทิ้งมันไว้ที่นี่?
ลุงรีบไปทำงานและไม่ได้คิดมากนัก เขามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง เอาของเล่นมาและวางไว้บนที่นั่งด้านหลัง
ฉันจะนำมันไปบ้าน ลูกชายของฉันจะดีใจแน่นอน! ― เขาคิด นั่งลงที่พวงมาลัยและขับไป
ของเล่นขับรถไปทั้งวัน และจู่ ๆ พวกเขาก็ตกจากที่นั่งด้านหลังลงพื้น เมื่อลุงกลับบ้านตอนเย็น เขาลืมเรื่องการค้นหา (เพราะมันไม่เห็นบนพื้น) และเดินเข้าบ้านโดยไม่มีของเล่น
เราจะออกไปได้ยังไง? ― รถบรรทุกเศร้า ― เราจะไม่พบเด็กชายและรถแทรกเตอร์
แต่เครนคิดและพูดว่า:
เช้าวันรุ่งขึ้น ลุงจะกลับมา และเราจะออกไปผ่านประตูที่เปิด เราแค่ต้องทำให้เร็วมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ลุงขับรถไปทำงานอีกครั้ง และขณะที่เขาเช็ดกระจกและหน้าต่างของรถ เพื่อนของเราก็เลื่อนออกไปข้างนอกผ่านประตูที่เปิดครึ่งหนึ่ง และรีบ ๆ ไปซ่อนตัวบนสนามหญ้าในหญ้า
ไม่นาน ลุงก็ขับไปแล้ว และของเล่นก็มองไปรอบ ๆ
ดูสิ ดูสิ โรงเรียนอนุบาลอยู่ที่นั่น! ― เครนตะโกนด้วยความดีใจ
ที่ไหน? ที่ไหน? ― รถบรรทุกกระโดดขึ้น ― ไปที่นั่นให้เร็ว!
แต่มันไม่เร็ว เครนสูงมาก และแทนที่จะมีล้อ เขามีสายพาน เขาไม่ได้ปรับให้เหมาะสำหรับการขับรถเร็ว และเส้นทางที่นำไปยังโรงเรียนอนุบาลไม่ใช่ยางมะตอย แต่เป็นดินเหนียว
ในที่สุด พวกเขาก็ขับมาถึงโรงเรียนอนุบาล
เด็กชายและเด็กหญิงเดินเข้าประตู พวกเขาเดินกับแม่หรือพ่อ และบางคนกับยายหรือปู่ แต่เด็กชายที่พวกเขากำลังมองหาไม่ปรากฏตัว ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว แต่เด็กชายก็ยังไม่มา
เขาไม่อยู่ที่นี่ เราจะไม่พบเขา ― รถบรรทุกเศร้าใจอีกครั้ง
บางทีเราแค่ไม่สังเกตเห็นเขา... บางทีเขามาก่อน ― เครนปลอบโยกเพื่อน และเริ่มคิด เขาขูดตัวเองด้วยตะขอและพูดว่า:
ลองรอจนถึงตอนเย็น
พวกเขาทำเช่นนั้น พวกเขาสังเกตเด็ก ๆ ที่เข้าและออกจากโรงเรียนอนุบาลอย่างระมัดระวังมาก แต่เด็กชายที่ซื้อรถแทรกเตอร์ก็ยังไม่พบ
ตอนเย็น โรงเรียนอนุบาลว่างเปล่า ประตูปิด และมีเพียงโคมไฟเดียวที่เปิดอยู่เหนือทางเข้า
มืดลง ก้อนเมฆเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เพื่อนไม่อยากให้ฝนตกและเปียก พวกเขาเริ่มมองหาที่ซ่อน เครนเห็นว่าบ้านข้างเคียงมีหลังคาเหนือประตู และของเล่นก็ขับไปที่นั่น เพื่อนทำเตียงจากหญ้าและตั้งค่ายสำหรับคืน ฝนเริ่มตกเบา ๆ หยดฝนตีหลังคาและเพราะเสียงเพลงเด็กทำให้ผู้เดินทางที่เหนื่อยของเราหลับ
พวกเขาหนีบตัวเข้าหากันและหลับไป
แล้วรถแทรกเตอร์ล่ะ?
เมื่อรถแทรกเตอร์อำลาเพื่อนในร้าน เขาออกไปข้างนอกกับเด็กชาย เด็กชายไม่ปล่อยมือเขาแม้แต่สักครู่ ก่อนอื่น พวกเขาเดินไปตามถนน และรถวิ่งไปตามถนนข้างๆ "วิ่ง วิ่ง" พวกเขาวิ่งผ่านไปใกล้มาก
เด็กชายจับแม่ด้วยมือข้างหนึ่ง และกอดรถแทรกเตอร์ไว้กับตัวด้วยมืออีกข้างหนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็หยุดลง แม่มองไปไกล ๆ ด้วยความรอคอย และเด็กชายดูของเล่นใหม่ของเขา
มิชา ไปกันเถอะ รถบัสของเรากำลังมา ― แม่พูด
"ดังนั้นชื่อของคุณคือมิชา ― รถแทรกเตอร์คิด ― เราได้รู้จักกันแล้ว!"
แล้วพวกเขาก็ขับรถบัสไปนาน รถบัสขับไปข้างหน้า เลี้ยว หรือหยุด และคนบางคนเข้าหรือออกจากมัน ในที่สุด แม่กับมิชาก็ลงมาด้วย จากนั้นพวกเขาเดินไปตามถนนอีกนิด เลี้ยวเข้าลานและเดินไปที่ประตูโลหะขนาดใหญ่
มีเสียงบีป และพวกเขาเดินไปข้างหน้า แต่ประตูอีกบานรอพวกเขาข้างหน้า ทุกคนยืนอยู่สักครู่ และจู่ ๆ ประตูก็แยกออกจากกลางและเลื่อนไป มิชากับแม่เข้าไป
รถแทรกเตอร์ไม่เคยเห็นห้องเล็ก ๆ เช่นนี้มาก่อน... เขาไม่ทันมองไปรอบ ๆ เมื่อห้องก็เริ่มเคลื่อนไป รถแทรกเตอร์อยากจะกลัว แต่มิชาใจเย็นมาก ดังนั้นรถแทรกเตอร์จึงตัดสินใจว่าไม่ต้องกังวล และแน่นอน ไม่นาน ประตูก็เปิดออกมาด้วยเสียงดังและมิชากับแม่ก็ออกไป (แน่นอนว่าคุณเดาได้ว่านี่คือลิฟต์) ในที่สุด แม่ก็เปิดประตูสุดท้ายด้วยกุญแจ และทุกคนเข้าไปในอพาร์ตเมนต์
มิชาวิ่งไปที่ห้องของเขาเพื่อเล่นกับของเล่นใหม่ทันที
เมื่อเขาหมุนรถแทรกเตอร์บนพื้น โซฟา เตียง ผนัง และโต๊ะ เขาตัดสินใจนำมันไปที่สถานีเติมน้ำมัน แล้วไปสร้างบ้านจากบล็อก แล้ว... แล้วแม่ก็เรียกให้เขามาทานอาหารเย็น และแล้วก็ถึงเวลานอน
แน่นอนว่า มิชาลงนอนกับของเล่นใหม่ของเขา ถ้าพูดตามตรง เขาเหนื่อยมากจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว แต่รถแทรกเตอร์นอนไม่หลับ และเขาเริ่มดูห้องและผู้อยู่อาศัยของมัน
มิชามีของเล่นมากมาย ตู้เต็มไปหมด! บล็อก จาน รถ ตุ๊กตา และม้าโยกขนาดใหญ่ และบนเก้าอี้นั่งมีหมีขนสีน้ำตาลขนาดใหญ่
ขอโทษ ขอโทษ ― ได้ยินเสียงมาจากไหนสักแห่งด้านล่าง ― คุณช่วยเลื่อนไปนิดหน่อยได้ไหม เพราะมุมของฉันงอ
ตอนแรก รถแทรกเตอร์ไม่เข้าใจ แต่เสียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง มีความเจริญจริงมากขึ้น:
ขอโทษ คุณช่วยเลื่อนไปนิดหน่อยได้ไหม เพราะมุมของฉันงอ!
รถแทรกเตอร์มองไปรอบ ๆ และจู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าเขานอนอยู่บนหมอน และมุมของหมอนนี้งอจริง ๆ
ขอโทษ ― รถแทรกเตอร์ตอบ และเลื่อนไปไกลกว่านี้
ขอบคุณ ― หมอนพูด ― ฉันเห็นว่าคุณเป็นของเล่นใหม่ของมิชา
ใช่ ฉันซื้อวันนี้เท่านั้น
ยินดีต้อนรับ! มิชาเป็นเด็กชายที่ดีมาก เขารักของเล่นของเขาและเล่นกับมันอย่างระมัดระวังมากจนเหมือนว่าห้องทั้งหมดจะเต็มไปด้วยเพื่อนของเล่นของเขาในไม่ช้า! คุณต้องการให้ฉันแนะนำคุณให้รู้จักกับทุกคนไหม?
ใช่ ฉันจะขอบคุณมาก!
หมอนแนะนำรถแทรกเตอร์ให้รู้จักกับผู้อยู่อาศัยในห้อง ทุกคนทักทายเขาและเริ่มถามว่าเขาซื้อที่ไหนและอย่างไร รถแทรกเตอร์ยินดีที่เล่าเรื่องของเขา เมื่อเขาพูดถึงเพื่อน เครนและรถบรรทุก เขาก็รู้สึกเศร้า... เขาคิดว่าเขาจะไม่เห็นพวกเขาอีก จากนั้นตุ๊กตาเล็ก ๆ ชื่อนาตาชาตัดสินใจที่จะทำให้คนใหม่มีความสุขและขอ:
ช่วยขับฉันในถังของคุณหน่อยได้ไหม นั่นคงเจ๋งมาก!
ด้วยความยินดี ― รถแทรกเตอร์ตอบ และเอาตุ๊กตาเล็ก ๆ ออกจากชั้นวางด้วยถังขนาดใหญ่
รถแทรกเตอร์ขับไปข้างหน้าและข้างหลังในห้อง หมุนไปรอบ ๆ ยกถังที่มีตุ๊กตาสูง ๆ ขึ้นไป และนาตาชาหัวเราะดังสนั่น
จากนั้น วันกา-วสตันกา ก็กลิ้งลงมาจากชั้นวางและเรียกให้ทุกคนมาเต้นรำ เปตรุชกาเล่นฮาร์โมนิกา ทหารเล่นกลองสนั่น มิชกากับกระต่ายเอาแทมบูรีน และมาตริอชกาหมุนไปในการเต้นรำที่สนุกสนาน ทุกคนดีใจมาก
รถเล็ก ๆ หมุนไปรอบ ๆ ตุ๊กตาปรบมือ และช้างหมุนไปจนกระทั่งโดยไม่ตั้งใจเขาเคาะกล่องบล็อกลงจากชั้นวาง... บล็อกตกลงพื้นด้วยเสียงดังกึกก้อง! ของเล่นหยุดและกระโดดกลับไปที่ที่ของมัน
มิชาหายใจออกและหมุนตัวจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง รถแทรกเตอร์ลูบหัวของเขา และหมอนร้องเพลงกล่อมเด็กให้เขาเบา ๆ ความเงียบก็มาถึง ของเล่นมองหากันและยิ้ม แล้วก็นอนลงเพื่อนอนหลับ...
วันรุ่งขึ้น มิชาป่วยและไม่ไปโรงเรียนอนุบาล ดังนั้น เครนและรถบรรทุกจึงไม่สามารถหาเขาได้ รถแทรกเตอร์เล่นกับมิชาทั้งวันและไม่รู้เลยว่าเพื่อนกำลังมองหาเขา
ใช่ แน่นอน เพื่อนของเรา ― เครนและรถบรรทุก... พวกเขาหลับตรงบนระเบียงของบ้าน
ทุกคนรีบไปที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเองและไม่สนใจของเล่นที่นอนอยู่ข้างผนัง และมีเพียงลุงคนหนึ่งที่หยุด เขาเขย่าหยดน้ำจากร่มเงา และ... ของเล่นได้ยินเสียงที่คุ้นเคย:
โอ้ คุณมาที่นี่ได้ยังไง? ฉันลืมคุณในรถ... แปลก มากแปลก...
ลุงเอาของเล่นมาและใส่ลงในกระเป๋า เมื่อเขากลับบ้าน เด็กชายตัวเล็ก ๆ วิ่งออกมาต้อนรับเขา:
พ่อ พ่อ คุณกลับมาแล้ว!
สวัสดี มิชา ฉันมีเซอร์ไพรส์สำหรับคุณ! ― และลุงเอาเครนและรถบรรทุกออกมาจากกระเป๋า ― ฉันพบมันบนถนน ฉันไม่รู้ว่ามันมาที่นั่นได้ยังไง เก็บไว้ พวกมันจะอาศัยอยู่กับคุณตอนนี้
มิชาดีใจมาก แต่เครนและรถบรรทุกดีใจยิ่งกว่า เมื่อพวกเขารู้ว่าเด็กชายคนนั้นซื้อรถแทรกเตอร์ในร้าน! และรถแทรกเตอร์ดีใจแค่ไหนเมื่อเห็นเพื่อน!
เพื่อนของเล่นของเราดีใจมากเพราะพวกเขาได้พบกันและอยู่ด้วยกันอีกครั้ง!
