ถ้าหากแบ่งสิ่งของออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน ส่วนหนึ่งจะเรียกว่าครึ่งหนึ่ง ทุกสิ่งในโลกนี้มีครึ่งหนึ่งของตัวเอง เชอร์รี่สองลูกที่เชื่อมต่อกันด้วยแท่งไม้เล็กๆ คือครึ่งหนึ่งที่สุกแล้ว พวกมันสวยงามทั้งเมื่ออยู่ด้วยกันและเมื่ออยู่แยกกัน
ถ้าหากใส่เชอร์รี่สดใหม่ลงในปาก คุณจะรู้สึกได้ถึงรสชาติหวานและเปรี้ยวพร้อมกัน และข้างในมีเมล็ดแข็ง เชอร์รี่แต่ละลูกอร่อยมาก แต่ส่วนใหญ่มักจะงอกเป็นคู่ เพราะเชอร์รี่สองลูกบนกิ่งเดียวกันนั้นอร่อยเป็นสองเท่า!
มนุษย์ก็มี "ครึ่งหนึ่งของตัวเอง" เช่นกัน ตัวอย่างเช่น แม่และพ่อคือ "ครึ่งหนึ่ง" สองส่วนที่เชื่อมต่อกันด้วยความรัก บางคนค้นหา "ครึ่งหนึ่ง" ของตัวเองตลอดชีวิต ทำผิดพลาด รู้สึกกังวล แต่ไม่ยอมแพ้ ไม่มีใครอยากเป็นเชอร์รี่ลูกเดียวบนกิ่ง เพราะการอยู่ด้วยกันนั้นง่ายกว่า สนุกกว่า และสงบกว่า
และคิวปิดตัวจอมซนช่วยให้ "ครึ่งหนึ่ง" ค้นหาซึ่งกันและกัน เขาเป็นเด็กน้อยตัวอ้วนแก้มแดง ที่มีพลังวิเศษ เขาสามารถมองเห็นเส้นด้ายบาง ๆ ที่เชื่อมต่อ "ครึ่งหนึ่ง" สองส่วนเข้าด้วยกัน เหมือนกิ่งของเชอร์รี่ และจากนั้นคิวปิดก็ผูกเส้นด้ายเหล่านั้นเป็นปม และ "ครึ่งหนึ่ง" ก็เชื่อมต่อกัน - ตกหลุมรักกัน
คิวปิดถูกเรียกว่าจอมซนไม่ใช่เพราะไม่มีเหตุผล เขาไม่สามารถนั่งนิ่งได้เลย และถ้าเด็กน้อยเบื่อ ให้ระวังความยุ่งเหยิง หรือความสนุกสนาน ขึ้นอยู่กับว่าใครคิด
วิทยา และโซนีย่าเคยทะเลาะกันที่สนามเด็กเล่น พวกเขาไม่สามารถแบ่งตุ๊กตาสวยงามได้ โซนีย่าเอามันมาจากบ้าน แต่วิทยาขอให้เล่นด้วย บ้านของเขาไม่มีตุ๊กตาเลย แต่มีรถของเล่นมากมาย เขาอยากรู้ โซนีย่าเห็นแก่ตัวและไม่อยากให้ตุ๊กตา
ให้ฉันเล่นด้วย! ไม่เช่นนั้นฉันจะ... ฉันจะ! — วิทยาตะโกนใส่โซนีย่า ขณะที่เธอจับตุ๊กตาจากผมและวิ่งหนีเขาไปทั่วสนาม
คุณจับไม่ได้! — โซนีย่าตะโกนด้วยความรู้สึกเสียใจแต่ร่าเริง และยื่นลิ้นออก
อ่อ! ดีแล้ว! — วิทยาสามารถจับตัวเธอได้ เขาจับตุ๊กตาและเริ่มดึงมันเข้าหาตัวเองด้วยแรงทั้งหมด
อย่าดึง! มันจะแตกหัก! — โซนีย่าร้องไห้ และความสนุกสนานก็หายไปทันที
เห็นแก่ตัว!
โง่!
คุณเอง!
คิวปิดกำลังบินผ่านสนามพอดี เขาหยุดและสังเกตการทะเลาะ เด็กชายและเด็กหญิงยังเล็กเกินไปที่เขาจะมองเห็นเส้นด้ายที่ออกมาจากพวกเขา "ฉันคิดว่าพวกเขาเหมาะสมกันมาก!" คิวปิดคิดและด้วยการโบกมือครั้งเดียว เขาก็ผูกโซนีย่าและวิทยาเข้าด้วยกัน "พวกเขาจะขอบคุณฉันอีก" ความคิดนี้วิ่งผ่านจิตใจของพ่อมดเวทย์ สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นเป็นอย่างไร!
ฉันจะบอกแม่ทั้งหมด — โซนีย่าพูดอย่างอ่อนแรง และปล่อยตุ๊กตา
วิทยาตกลงไปในหนองน้ำโดยไม่คาดคิด จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าหาเด็กหญิงอย่างสกปรก และเปียก (เธอสวมชุดสีชมพูสวยงามที่มีดอกเดซี่) และกอดเธออย่างแรง
คุณกำลังทำอะไร! อึ! น่าเกลียด! — โซนีย่าตะโกน แต่ต่อต้านด้วยแรงครึ่งหนึ่ง
นี่คือการแก้แค้นที่ฉันตกลงไปในหนองน้ำ ถือตุ๊กตาของคุณ — วิทยาให้ตุ๊กตาคืนให้โซนีย่า
มันสกปรกตอนนี้ — เด็กหญิงพูดอย่างเศร้า
เหมือนกับคุณ! และฉัน! แล้วเราเล่นครอบครัวกันไหม? — วิทยาเสนอ
กับคุณ? ฉันไม่อยาก — เด็กหญิงกล่าว เธอลุกขึ้นและเหยียบเท้าเล็กๆ
และฉันไม่อยากกับคุณ! — เด็กชายตะโกนและดึงโซนีย่าจากเปีย
โง่!
คุณเอง!
วิทยาวิ่งหนีจากโซนีย่านานมาก ขณะที่เธอพยายามจับเขาและทำให้เขาตกลงไปในหนองน้ำอีกครั้งเพื่อแก้แค้นเปียและตุ๊กตา แต่เขาเร็วกว่า และเมื่อถึงเวลากลับบ้าน เด็กๆ ไม่อยากจากกันไปเลย ในการจากลา วิทยาจึงจุมพิตแก้มโซนีย่า
คิวปิดปรบมือด้วยความยินดี เขาไม่ได้ผิด และสนุกสนาน และมีประโยชน์
โซนีย่าและวิทยาโตขึ้นมานานแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่ได้นำตุ๊กตา แต่นำเด็กหญิงจริงๆ ไปโรงเรียนอนุบาล และเธอเล่นที่สนามเดียวกันนั้น
พวกเขากลายเป็น "ครึ่งหนึ่ง" สำหรับกันและกัน - เชอร์รี่สองลูกบนกิ่งเดียว และกิ่งนั้นแข็งแรง ไม่มีความโชคร้ายใดที่จะทำให้มันหักได้ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคิวปิดเบื่อ!
