ในเมืองใหญ่แห่งหนึ่ง มีรถน้อยชื่อ วจิก อาศัยอยู่ในโรงเก็บรถที่กว้างขวาง ซึ่งตั้งอยู่ในที่ดินที่ดูแลรักษาอย่างดี ใกล้กับบ้านหลังหนึ่ง
ทุกเช้า วจิกจะตื่นแต่เช้า พาลุงไปทำงาน และในวันหยุดสุดสัปดาห์พวกเขาก็ไปท่องเที่ยวด้วยกัน
แต่ความฝันของวจิกคือการเดินเล่นอย่างง่ายๆ ในป่า
หลังจากสิ้นสัปดาห์ทำงาน ขณะที่เก็บรถเข้าโรงเก็บรถ ลุงก็พูดว่า:
วันพรุ่งนี้คุณสามารถใช้เวลาตามที่คุณต้องการได้ ฉันไม่ได้วางแผนจะไปไหน คุณสามารถไปได้ตามที่คุณต้องการ
ตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแรกของดวงอาทิตย์ วจิกที่มีความสุขก็วิ่งไปสู่การผจญภัยใหม่ ขณะที่ขับผ่านถนนในเมือง ผ่านตึกสูง ร้านค้าที่มีสีสัน จัตุรัส และสวนสาธารณะ เธอก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองมาถึงนอกเมือง บนถนนกว้าง
ตลอดเวลา เพลงโปรดของเธอก็วนเวียนอยู่ในหัว:
ฉันขับรถไปไกล
ขับรถด้วยพวงมาลัย
พร้อมกับพวกคุณ
ร้องเพลงด้วยกัน
วจิกก็ขับรถออกไปไกลจากเมือง ทางด้านซ้ายของถนน เธอเห็นไร่ขนาดใหญ่ที่มีรถเก็บเกี่ยวกำลังทำงาน หลังจากผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีบ้านไม่เหมือนกับในเมือง เธอก็ขับรถเข้าไปในป่า
ป่าต้อนรับเธอด้วยต้นไม้สูงตรง หญ้าเขียวสดใส และเสียงนกร้องที่สวยงาม
ป่านั้นเงียบและสงบสุขขนาดไหน! ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว แต่ในห้องโดยสารไม่มีความร้อนเลย ใบไม้ของต้นไม้ป้องกันรถจากแสงแดดที่ร้อน สร้างเงา เธอไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังร้องเพลงตามนกอยู่
ขณะขับผ่านตอไม้ใหญ่แห้ง เธอเห็นทุ่งเต็มไปด้วยเห็ดขาว โดยไม่ลังเล วจิกก็เริ่มเก็บเห็ดใส่ลำโพง
โอ้ มีเห็ดเยอะแยะเลย! นี่คือเห็ดแดงสวยๆ นี่
ต่อไปเธอก็พบเห็ดหลายชนิด เห็ดมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างทาง รถก็พบทุ่งสตรอว์เบอร์รี่ เธอก็ทานและพักผ่อน แล้วตัดสินใจกลับบ้าน
แต่เมื่อขับลึกเข้าไปในป่า วจิกหาทางที่เธอมาไม่เจอ เธอหลงทาง เธอกดแตรหลายครั้งติดต่อกัน หวังว่าจะมีใครได้ยินและมาช่วยเหลือ
จะทำยังไงดี? ฟ้าลงมืดแล้ว คงต้องนอนในป่าแน่ๆ
รถน้อยคิดอย่างเศร้า
วจิกเห็นทุ่งเล็กๆ ไม่ไกลจากตรงนี้ เลือกที่ใต้ต้นเบิร์ช แล้วเริ่มจัดเตรียมให้สะดวกสบาย
ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนกำลังร้องไห้ วจิกก็ตั้งหูฟังอย่างระมัดระวัง
จริงๆ แล้ว ไม่ไกลจากตรงนี้ มีใครบางคนกำลังร้องไห้ รถก็ขับไปตามเสียง และเห็นเด็กหญิงตัวเล็กนั่งอยู่บนตอไม้
สวัสดี! เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณอยู่คนเดียวและร้องไห้?
รถถามคำถาม
ฉันหมกมุ่นกับการเก็บเห็ดจนหลงทาง
เด็กหญิงตอบด้วยน้ำตา
ฉันก็ประสบสถานการณ์เดียวกัน
วจิกพูด
มาแนะนำตัวกันเถอะ
ฉันชื่อ โลลา
เด็กตอบด้วยการสะอึก
ฉันชื่อ วจิก มาขึ้นรถของฉันเร็วๆ ดูเหมือนว่าจะมีฝนตกหนัก ไปกับฉันเถอะ ฉันหาที่ดีๆ ใต้ต้นเบิร์ชแล้ว เราจะอยู่ที่นั่นจนกว่าฝนจะหยุด นอนหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้เราจะหาทางกลับบ้านด้วยกำลังใหม่
โลลาก็กระโดดขึ้นรถ พวกเขาก็หลบฝนใต้ต้นไม้
หยดฝนตกลงมาบนหลังคารถ ภายใต้เสียงเพลงนี้ เด็กหญิงและวจิกที่เหนื่อยก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลับไป
พวกเขาก็นอนหลับไปทั้งคืน
เช้าตรู่ มีเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอยู่ใกล้ๆ
เร็วๆ เร็วๆ
วจิกรีบเร่ง
ฉันคิดว่ามีรถแทรกเตอร์ทำงานอยู่ใกล้ๆ มันจะช่วยให้เราหาทางออกจากป่า
เพื่อนร่วมความทุกข์ก็เดินหน้าไปตามเสียง และจริงๆ แล้ว ห่างออกไปประมาณสามร้อยเมตร มีรถแทรกเตอร์เก่าๆ กำลังทำงาน
สวัสดีตอนเช้า
เพื่อนๆ พูด
สวัสดี
รถแทรกเตอร์ตอบด้วยความประหลาดใจ
เราหลงทาง ต้องนอนข้ามคืน คุณช่วยเราออกจากที่นี่ได้ไหม
รถขอความช่วยเหลืออย่างสุภาพ
ไม่มีปัญหา แน่นอนว่าจะช่วย ขับไปตามทางนี้ โดยไม่เลี้ยว จนกว่าจะถึงต้นโอ๊กใหญ่ที่มีกิ่งก้านมากมาย แล้วเลี้ยวขวา แล้วเลี้ยวขวาอีกครั้ง หลังจากนั้นขับตรงไปเรื่อยๆ คุณจะถึงทางหลวง
รถแทรกเตอร์อธิบายให้พวกเขา
จริงหรือ ง่ายขนาดนั้นเหรอ
โลลาดีใจ
ขอบคุณมากมาย ลาก่อน!
วจิกขอบคุณ และเธอกับเด็กหญิงก็เดินทางกลับบ้าน
ขอให้คุณมีความสุข
รถแทรกเตอร์เก่าๆ ร้องตามพวกเขา
ตามคำแนะนำของรถแทรกเตอร์ พวกเขาก็หาทางได้อย่างรวดเร็ว และขับออกมาบนทางหลวง
วจิกส่งโลลากลับบ้านในหมู่บ้าน แล้วเธอก็ขับเข้าเมือง
เมืองที่เป็นบ้านของเธอต้อนรับเธอด้วยแสงแดดที่สดใส เพียงแต่มีเมฆขาวสดใสลอยผ่านท้องฟ้า รถน้อยขับไปตามถนน และขณะที่นึกถึงป่า ทุ่ง เห็ด เด็กหญิงโลลา ฝน และรถแทรกเตอร์เก่า เธอก็มีความสุขที่สุด! วันหยุดของเธอสวยงามขนาดไหน!
