เรื่องราวของรองเท้าบูทสักหลาดเก่า หรือความสุขจากการเป็นที่ต้องการ

ในเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยร้านขายของชำ ร้านผลไม้ และแผงขายไอศกรีม มีบูทีค ขายรองเท้าหลายประเภทตั้งอยู่เพียงลำพัง เจ้าของร้านรักงานของตนมาก ทุกเช้าเขาจะเปิดประตูด้วยกุญแจเก่าที่สึกหรอ สูดกลิ่นสินค้าที่เพิ่งนำมาส่ง จัดวางลงบนชั้น และเก็บรองเท้าที่ขายไม่ออกตลอดทั้งปีลงกล่อง

ท่ามกลางรองเท้าเหล่านั้น มีรองเท้าบูทสักหลาดข้างหนึ่งที่ไม่มีใครซื้อมาหลายปีแล้วอาศัยอยู่อย่างเดียวดาย ไม่ว่าเจ้าของร้านจะพยายามเพียงใดที่จะทิ้งมัน ก็ไม่เคยทำได้สำเร็จ

รองเท้าบูทข้างนี้เก่าแก่ ซีดจางในหลายจุด และยังเหลือเพียงข้างเดียว เจ้าของร้านจำไม่ได้ว่าอีกข้างหายไปไหน แต่รองเท้าข้างนี้มีความคุ้นเคย อบอุ่น และสบาย จึงไม่มีใครใจแข็งพอจะโยนมันทิ้งในถังขยะ

รองเท้าบูทรู้สึกเหงาและเศร้า มันนึกภาพไม่ออกเลยว่าการได้สวมอยู่ในเท้าของใครสักคนจะเป็นอย่างไร เพื่อให้เท้าอุ่นในวันหนาวที่หนาวเหน็บ รองเท้าบูทยืนอยู่ไกลที่สุดบนชั้น ด้านหลังกองรองเท้าอื่นที่สวยงามและสบายกว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีใครลองสวมมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทุกคืน หลังจากที่เจ้าของร้านใจดีสวมเสื้อคลุมและดื่มชาหอมเข้มจนหมดแก้ว แล้วปิดร้านบูทีค รองเท้าบูทจะทุกข์ทรมานที่สุด คู่รองเท้าสวยงามที่วางอยู่บนหน้าต่างร้านเริ่มล้อเลียนมัน

แกมันเก่า ฝุ่นเต็มตัว แล้วก็ไม่น่ามองเลย” รองเท้าแตะรัดส้นสบายๆ ที่เพิ่งถูกนำมาวางบนชั้นวันนี้พูดขึ้น

ก็จริงของมัน เหงาและไม่มีใครต้องการ” รองเท้าหนังที่มีหัวเข็มขัดเป็นรูปดอกไม้ส่องประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงแดดรับคำ

ไม่เข้าใจเลยว่าเจ้าของร้านเก็บแกไว้ทำไม! อีกไม่นานแมลงมอดจะกัดกินแกจนเสียหาย แล้วพวกเราทุกคนอาจพลอยเดือดร้อนไปด้วย” รองเท้าผ้าใบที่มีเชือกสีเหลืองสดโวยวาย

รองเท้าบูทไม่อาจตอบโต้อะไรได้เลย มันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าของร้านถึงยังเก็บมันไว้บนชั้น มันได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ที่แสงจันทร์สลัวส่องอยู่ ฝันว่าสักวันหนึ่งมันจะได้เป็นที่ต้องการของใครสักคน

สัปดาห์ผ่านไป กลางคืนเปลี่ยนเป็นกลางวัน ฤดูร้อนอันอบอุ่นจบลง ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน มีรองเท้าใหม่เข้ามาและค่อยๆ หาที่ทางของตนบนชั้นวางอันมีไม่มากในร้าน ลูกค้ามากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนพากันมาทั้งครอบครัว เลือกรองเท้าสำหรับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว และซื้อรองเท้าฤดูร้อนในช่วงลดราคาตามฤดูกาล

เด็กชายในเสื้อแจ็กเก็ตสีเหลืองสดเหมือนกันได้เลือกซื้อรองเท้าผ้าใบเชือกสีเหลืองสดไปคู่หนึ่ง ตามมาด้วยคุณแม่สาวที่ซื้อรองเท้าแตะรัดส้นสบายๆ ให้ลูกชายตัวน้อยที่ปีนี้จะไปโรงเรียนอนุบาลเป็นครั้งแรก

ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา คุณพ่อหน้าตาดุดันที่มีหนวดเคราหนาได้ซื้อรองเท้าหนังที่มีหัวเข็มขัดรูปดอกไม้ส่องประกายแวววาวคู่นั้นให้ลูกสาว

มีเพียงรองเท้าบูทของเรา ที่ยืนอยู่บนชั้นไกลสุดเพียงลำพัง มองดูรองเท้าถูกหยิบไปอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วจากหน้าต่างร้านด้วยความเศร้า ตลอดเวลานั้นไม่มีใครเหลียวมองมันสักครั้ง

วันหนึ่งในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บและมืดค่ำ เจ้าของร้านสวมเสื้อคลุมขนแกะเก่าทับเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงินที่ภรรยาให้มาในปีใหม่นี้ กำลังหากุญแจเพื่อล็อกประตู ทันใดนั้นมีเสียงเคาะหน้าต่างท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะ อีกไม่กี่วินาทีต่อมา คุณตาชราในเสื้อโค้ทที่มีขนหนาเปียกหิมะก็เดินเข้ามาในร้าน จมูกของท่านแดงเหมือนมะเขือเทศ ท่านถูฝ่ามือเข้าด้วยกันเพื่อให้อุ่น แล้วพูดกับเจ้าของร้านว่า

สวัสดีจ้ะ หนุ่มน้อย หนาวจัดวันนี้ จนน้ำตาจะไหลเลยทีเดียว อากาศนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ฉันอยากซื้อรองเท้าจากเธอ ฉันต้องการด่วนมาก เกิดเรื่องขึ้นกับฉันน่ะ

เจ้าของร้านใจดีที่กำลังจะกลับบ้านอยู่แล้ว ไม่ปฏิเสธคุณตาเลย

ได้เลยครับ ผมช่วยคุณตาได้ ที่นี่มีทุกอย่าง ชอบแบบไหนสีอะไรก็มีให้เลือกครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับคุณตา

คุณตายิ้มจนเห็นเหงือกไม่มีฟัน ขณะมองดูรองเท้าบูท แล้วเริ่มเล่าว่า

ก็หมาของฉันเองแหละ มันเป็นหมาจรจัดในลาน ชื่อลูซี่ เธอคงไม่เชื่อหรอกหนุ่มน้อย มันกัดรองเท้าบูทข้างซ้ายของฉันขาด ไม่รู้ว่ามันหิวหรือแค่เล่นสนุก แต่ตอนนี้มีรูใหญ่มาก ใหญ่เท่ากำปั้นฉันเลยทีเดียว รองเท้าคู่นั้นสวมสบายและอุ่นดีมาก ใส่เดินในกองหิมะได้โดยไม่ต้องกลัว และยังใช้ตอนปัดหิมะจากหลังคาได้อีกด้วย ฉันอยากได้คู่ใหม่ เพื่อให้ขาแก่ๆ ของฉันอบอุ่น

เจ้าของร้านรีบเสนอรองเท้าบูทหลายแบบให้คุณตา ทั้งแบบยาวและแบบสั้น ทั้งที่ทำจากสักหลาดและขนแกะ คุณตาดูนานมาก ลองสวม หมุนดูในมือ และบางคู่ก็ถึงกับดมด้วย ในที่สุดท่านเลือกรองเท้าบูทยาวถึงเข่าที่ทำจากขนอูฐ เจ้าของร้านบอกราคา รองเท้าคู่นั้นดีมาก แต่สำหรับคุณตาแล้วแพงเกินไป

คุณตาผิดหวังจึงไม่อยากรบกวนเจ้าของร้านใจดี ท่านตั้งใจจะกลับบ้านไปก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยหารองเท้าบูทที่ถูกกว่านี้ ขณะกำลังสวมหมวกและหันไปทางประตู ทันใดนั้นเจ้าของร้านก็นึกขึ้นได้ เขาจำรองเท้าบูทข้างนั้นได้ที่ฝุ่นจับอยู่บนชั้นของร้านมาหลายปี

เดี๋ยวก่อนครับ! ผมรู้แล้วว่าจะช่วยคุณตาได้อย่างไร!

คุณตาหยุดนิ่งอยู่กับที่ ในดวงตาของท่านฉายแววความหวังที่ปนความงุนงงอย่างเห็นได้ชัดจากเสียงตะโกนอย่างกะทันหันของเจ้าของร้านใจดี ท่านหันกลับไป แต่เจ้าของร้านไม่อยู่หลังเคาน์เตอร์แล้ว เจ้าของร้านใจดียืนอยู่บนเก้าอี้ไม้ ขาสั่นเล็กน้อย กวาดตามองหาตามชั้นพลางเป่าฝุ่นออกไป

เขาพยายามจะเอื้อมไปเอารองเท้าบูทข้างเดียวที่โดดเดี่ยวนั้นจากมุมไกลสุด เมื่อเอื้อมถึงแล้วก็คว้าที่ปลายรองเท้าและลงจากเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว หยิบผ้าแห้งมาเช็ดรองเท้า หมุนดูหลายรอบเพื่อให้แน่ใจว่ายังสมบูรณ์ดี แล้วยื่นให้คุณตา

นี่ครับ! รองเท้าข้างนี้ผมเก็บไว้หลายปีแล้ว ส่วนอีกข้างหายไปไหนผมจำไม่ได้ แต่ผมไม่กล้าทิ้งมัน คิดว่าอาจจะได้ใช้ และตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้ว

คุณตามองรองเท้าข้างนั้นอย่างละเอียด ใบหน้าของท่านสว่างไสวด้วยความยินดี รองเท้านี้เหมือนกับข้างที่ลูซี่หมาของท่านกัดขาดไปไม่มีผิด คุณตาใช้มือที่เหี่ยวย่นและสั่นเทายื่นเหรียญเล็กๆ ให้เจ้าของร้าน แต่เขาส่ายหน้า

ไม่เป็นไรครับ ผมขอไม่คิดเงินจากคุณตาสำหรับข้างนี้

แต่คุณตายืนยันที่จะจ่าย รองเท้าข้างนี้แม้จะไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย แต่ได้ตรึงอยู่ในใจของคุณตาตั้งแต่วินาทีแรก

รองเท้าบูทได้อยู่ในมือที่อบอุ่นและเอาใจใส่เป็นครั้งแรกหลังจากโดดเดี่ยวมาหลายปี หัวใจของรองเท้าบูทของเราพองโตด้วยความยินดี มันได้เป็นที่ต้องการและเป็นที่รักในใจของใครสักคน และนั่นคือความสุขที่แท้จริง คือการเป็นที่ต้องการของใครสักคน