ในปราสาทของโรงเรียนศาสตร์เวทมนตร์ หลังการเช็กชื่อตอนเช้า ทุกคนพบว่ามีศิษย์คนหนึ่งหายไป ปราณ ศิษย์ที่ดื้อที่สุดในโรงเรียนได้หายตัวไป หลังจากค้นห้องพักของเขา พบว่าเขาหอบเอาสมุดบันทึกคาถาและชุดเครื่องมือเล่นแปรธาตุสำหรับร่ายเวทไปด้วย
เขาอีกแล้วหรือ! ผู้อำนวยการโรงเรียนศาสตร์เวทมนตร์ตะโกนด้วยความไม่พอใจ
ขอให้ท่านอย่าเพิ่งตกใจเลยค่ะ อาจารย์สุนีย์ ฝ่ายกิจการนักเรียน พูดรีบๆ ด้วยน้ำเสียงกังวล เธอเป็นผู้นำข่าวร้ายมาแจ้ง
ผู้อำนวยการขมวดคิ้ว สายตาของเขาคมราวกับสว่านที่เจาะไปยังอาจารย์สุนีย์ ซึ่งเป็นหญิงร่างท้วมใจดี อายุมากแล้ว
ข้าเคยเตือนแล้วว่า คนอย่างเขาไม่มีวันอยู่ร่วมกับพวกเราเหล่าพ่อมดได้ โชคชะตาของเขาคือการแบกดาบไปรบในสนามรบ ไม่ใช่การแสวงหาความจริงของโลก
อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลยค่ะ ท่านก็รู้ประวัติอันน่าเศร้าของเขา นี่เป็นเรื่องของวัยรุ่นเท่านั้น อาจารย์สุนีย์พูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน
ข้าเหนื่อยเต็มทีกับการปวดหัวเพราะเขา พวกเลฟน์ไม่มีวันเรียนรู้ความอ่อนน้อม และความอ่อนน้อมคือสิ่งสำคัญที่สุดในการเรียนเวทมนตร์ ผู้อำนวยการพูดขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง
พวกเลฟน์ มนุษย์ และพ่อมดต่างใช้ชีวิตของตนเองมาตั้งแต่โบราณกาล โดยไม่ก้าวก่ายกิจของกันและกัน แต่แล้ววันหนึ่งผู้รุกรานจากฝั่งทะเลก็มาถึง และเปลี่ยนแปลงวิถีของทุกอย่าง ทุกฝ่ายจำต้องรวมพลังกันเพื่อเอาชนะชาวเดรฟนี ซึ่งเป็นชนชาติที่ชั่วร้ายและโลภมาก
ชาวเดรฟนีเป็นผลจากการทดลองที่ล้มเหลวของพวกดรูอิด มีเผ่ามนุษย์นักรบเผ่าหนึ่งที่พวกดรูอิดสัญญาว่าจะมอบความไม่มีวันตายและพละกำลังด้วยคาถา แต่พวกเขากลับคิดเล่ห์ และสาปให้ผิวหนังกลายเป็นเปลือกไม้
ตามแผนของพวกดรูอิด นักรบเหล่านั้นควรจะกลายเป็นต้นไม้ในชั่วข้ามคืน แต่บางอย่างผิดพลาดไป มนุษย์เหล่านั้นถูกปกคลุมด้วยเปลือกไม้ และแขนของพวกเขากลายเป็นกิ่งไม้บิดเบี้ยว ชาวเดรฟนีใช้แขนที่บิดเบี้ยวนั้นฆ่าพวกดรูอิด แล้วออกไปพิชิตดินแดนอื่น เพราะพวกเขาไม่อาจยอมรับชีวิตแบบอื่นได้อีกแล้ว
กลับมาที่โรงเรียนพ่อมดกันดีกว่า ที่นั่นทุกคนกำลังเตรียมตัวออกตามหาศิษย์ดื้อคนนั้นอย่างเต็มที่ ผู้อำนวยการตัดสินใจออกตามหาผู้หนีด้วยตนเอง และจะประกาศไล่ออกต่อหน้าทุกคน ที่สำคัญไม่แพ้กันคือ เขาจะยึดชุดเครื่องมือเล่นแปรธาตุคืนมาด้วย
ทำไมท่านต้องออกไปตามหาเองด้วยล่ะคะ ให้ศิษย์รุ่นพี่ที่เก่งๆ ไปก็ทำได้สบายค่ะ อาจารย์สุนีย์พูดด้วยน้ำเสียงกังวล
คราวนี้เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอกสุนีย์! ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนที่เขาหนีไป เจ้าซ่อนเด็กซนคนนี้ไว้ในคอกม้าตั้งหนึ่งสัปดาห์ รอจนข้าใจเย็นลง แล้วเล่าเรื่องที่เขาถูกพบตอนเป็นทารกในสนามรบ อยู่คนเดียวโดดเดี่ยว จนหัวใจข้าอ่อนลง...
ผู้อำนวยการเงียบไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า แต่อีกไม่นานเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเข้มงวดเหมือนเดิม
โลกใบนี้โหดร้ายนัก และระเบียบในโลกนี้จะรักษาไว้ได้ก็ด้วยกฎและข้อบังคับที่ไม่อาจสั่นคลอน ซึ่งไม่เห็นค่าสิ่งที่เจ้ารักอย่างเลฟน์ของเจ้าเลยสักนิด!
อาจารย์สุนีย์อยากแย้ง แต่ผู้อำนวยการตัดบทเสียก่อนราวกับตัดด้วยมีด
ข้าพูดจบแล้ว!
เมื่อรุ่งสาง ผู้อำนวยการกับศิษย์รุ่นพี่อีกสองคนก็ออกเดินทางตามหาปราณ
ระหว่างทาง พวกเขาได้พบชาวประมงคนหนึ่ง ซึ่งยืนยันว่าพวกเขากำลังไปถูกทาง ปลาในแม่น้ำกระโดดขึ้นมาเองอย่างน่าประหลาด และเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบลงในรถเข็น ผู้อำนวยการเพียงโบกมือครั้งเดียวก็ถอนคาถาที่ปราณร่ายไว้ และหยุดขบวนปลาเดินทัพนั้นได้ทันที
เมื่อปลาตื่นขึ้น พวกมันก็ดิ้นและกระโดดกลับลงน้ำไป ชาวประมงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว มองผู้เดินทางด้วยสายตางุนงง แล้วพึมพำกับตัวเองว่า
ฝันไปแน่ๆ คงต้องไปนั่งพักในร่มเสียหน่อย
ผู้อำนวยการและศิษย์เดินทางต่อ เมื่อพ้นจากชาวประมงมาแล้ว ศิษย์คนหนึ่งจึงถามขึ้นว่า
ท่านผู้อำนวยการที่เคารพ ทำไมท่านไม่ปล่อยปลาทั้งหมดให้ชาวประมงล่ะคะ นี่ก็เป็นเพียงคาถาเล็กน้อยที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนี่คะ
คาถาเล็กๆ ไม่มีหรอก พ่อมดตอบ เจ้าคิดหรือว่าจะไม่มีใครสนใจเรื่องที่ชาวประมงผู้น่าสงสารอยู่ดีๆ ก็มีปลาพอกินทั้งปี ข้าเชื่อว่าชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และไม่ใช่ไปในทางที่ดี จะมีคนที่ไม่พอใจกับความร่ำรวยกะทันหันนี้ สุดท้ายเขาจะถูกกล่าวหาว่าขโมย เพราะไม่มีใครเชื่อเรื่องราวของเขาเลย
แต่ท่านรู้ได้อย่างไรคะว่าคนอื่นจะทำอย่างไร เขาอาจจะนับถือชาวประมงก็ได้นะคะ ศิษย์ถามด้วยความงุนงง
ข้าอยู่บนโลกนี้มาเกือบสองร้อยปีแล้ว และข้ารู้จักมนุษย์ดี พ่อมดตอบอย่างสงบ
ผ่านไปครึ่งวันหลังจากพบชาวประมง ผู้เดินทางก็เข้าสู่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง และพบร่องรอยของผู้หนีอีกครั้ง คนขายเนื้อประจำหมู่บ้านปฏิเสธไม่ยอมขายเนื้อ และกลับเชิญชาวบ้านให้ลองชิมกะหล่ำปลีอร่อยเลิศของเขาแทน
เรื่องนี้จะทำให้ใครสักคนเดือดร้อนได้จริงหรือคะ ศิษย์ถาม ก็คนขายเนื้อคนนี้มีชื่อเสียงไปทั่วแถบนี้ว่าหยาบคายและนิสัยไม่ดีนี่คะ
ก่อนจะตอบ ผู้อำนวยการร่ายคาถาถอนคำสาปจากคนขายเนื้อ แล้วพาศิษย์ไปยืนแยกออกมาต่างหาก จากนั้นจึงกล่าวว่า
พวกเจ้าเห็นเพียงด้านเดียวของเหรียญ ข้ารู้ว่าคนขายเนื้อคนนี้ทำงานในร้านของตนมาตั้งแต่เด็ก และซื้อเนื้อมาจากหมู่บ้านข้างเคียง ทางไปที่นั่นไม่ปลอดภัยนัก มีโจรและพวกลักขโมยอยู่มาก และพวกมันก็รู้ดีว่าไม่ควรไปยุ่งกับคนขายเนื้อคนนี้
ลองนึกภาพดูว่าถ้าคนขายเนื้อคนนั้นเป็นคุณตาใจดีสักคน ทุกคนคงรักเขา แต่ก็คงไม่นาน ในการพบกับโจรครั้งแรก คุณตาใจดีคนนั้นคงต้องเสียสินค้า และอาจถึงขั้นเสียชีวิต ส่วนชาวบ้านก็จะไม่มีเนื้อกิน โลกของเราไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ แต่มีความแตกต่างมากมายหลายเฉดสี
ทุกคนเดินต่อไปในความเงียบ จนกระทั่งทันใดนั้นศิษย์ซนคนนั้นที่ผู้อำนวยการตามหาก็กระโดดออกมาตรงหน้า ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ที่นั่น ที่นั่น… ปราณพูดติดอ่างพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง
ใจเย็นๆ ผู้อำนวยการพูดอย่างเข้มงวด พูดให้ชัดๆ เจ้ากำลังหนีใครอยู่
เมื่อได้สติ ปราณก็รู้ว่าตรงหน้าเขาคือผู้อำนวยการโรงเรียนศาสตร์เวทมนตร์ แต่เขาไม่ได้กลัว กลับถอนหายใจโล่งอก
ดูเหมือนผมจะทำเรื่องที่แย่มากลงไป ผมอยากจะแต่งตัวให้รูปปั้นของกษัตริย์เดรฟนีด้วยชุดตลกๆ เพื่อไม่ให้คนที่เดินผ่านไปมารู้สึกเศร้า แต่... ผู้หนีเงียบไปโดยไม่พูดจบ
เล่าให้ฟังทีละขั้นตอน ผู้อำนวยการสั่งอย่างใจเย็น
ผมไปเจอรูปปั้นของกษัตริย์เดรฟนี ปราณเริ่มเล่า และอยากจะแต่งตัวให้เขาเป็นตัวตลกด้วยคาถาง่ายๆ แต่บางอย่างก็ผิดพลาดไป! คนที่เดินผ่านไปมาไม่รู้ทำไมถึงโกรธขึ้นมา และวิ่งไล่ตามผมด้วยจอบและไม้ตะพด
เห็นไหม ศิษย์ทั้งหลาย ผู้อำนวยการเริ่มพูดอย่างสงบ ปราณปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่อยากทำให้ผู้คนยิ้มได้ แต่ดูสิว่าการกระทำของเขานำไปสู่อะไรบ้าง
จงจำไว้ว่า ผู้ที่มีพลังอำนาจต้องฝึกคิดด้วยสมองที่เย็น และตัดสินใจอย่างรอบคอบ ต้องมองให้เห็นทั้งสองด้านของเหรียญ เขาไม่ได้คำนึงถึงว่ารูปปั้นเหล่านั้นตั้งอยู่บนสนามรบที่มีผู้คนล้มตายไปมากมาย ซึ่งไม่ใช่สถานที่สำหรับเล่นตลก
ตลอดเวลานั้น ปราณนั่งก้มหน้า และน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม ผู้อำนวยการเดินเข้าไปหา นั่งลงข้างๆ และพูดด้วยน้ำเสียงสงบแต่หนักแน่น
ปราณ ข้าหวังว่าเจ้าจะได้บทเรียนแล้วนะ
ได้บทเรียนแล้วครับ เด็กซนพูดเบาๆ
งั้นก็อย่าท้อ ไปแก้ไขความผิดพลาดของเจ้ากันเถอะ ข้าจะไปคุยกับชาวบ้าน ส่วนเจ้าจะไปถอนคาถาจากรูปปั้น แล้วเราค่อยกลับไปที่โรงเรียนกัน
ผมกลับไปโรงเรียนได้จริงหรือครับ แต่ผมทำเรื่องวุ่นวายไว้มากขนาดนี้ ผมควรทำอย่างไรต่อไปดี ศิษย์พูดด้วยความเศร้า
ผู้อำนวยการมองศิษย์ด้วยสายตาอ่อนโยน และพูดเบาๆ ว่า
ตัวข้าเองเมื่อได้มองเจ้า ก็เห็นเพียงด้านเดียวของเหรียญเช่นกัน ก่อนจะตัดสินใจ ก็ไม่เสียหายที่จะลองมองอีกด้านหนึ่งดูบ้าง
