เป่ยาชอบเล่นเกมออนไลน์มากๆ
ซื้อแท็บเล็ตนี่ให้มันทำไมกัน! มันจะเล่นหนักกว่าเดิมอีก! ― คุณยาบ่นเสียงดัง
ตอนนี้เด็กเกือบทุกคนก็มีแท็บเล็ตกันหมดแล้ว ไม่เห็นเป็นไรเลย… ― พ่อแย้ง
แล้วในโทรศัพท์ก็ตัวหนังสือเล็กจิ๋ว เล่นไปเดี๋ยวสายตาก็เสียหมด! ― แม่เสริม
คุณยาได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในครัว ตอนแรกเป่ยาเล่นเกมไม่บ่อยนัก ทำการบ้าน ช่วยทำความสะอาดบ้าน แต่ต่อมาเกมที่เขาชอบก็เริ่มจัดการแข่งขันรายการใหญ่ เรื่องก็เลยวุ่นวายขึ้นมา!
เป่ย เมื่อกี้ได้ยินไหมว่าเกมของเรากำลังจะมีทัวร์นาเมนต์? ― วาดิกตะโกนอย่างตื่นเต้น วิ่งเข้ามาหาเพื่อน
ไม่เลย ทัวร์นาเมนต์คืออะไรเหรอ?
โอ้โห นายนี่ซื่อจริงๆ! ― วาดิกแปลกใจ ― ก็การแข่งขันไงล่ะ! เราจะกลายเป็นนักสู้เก่งสุดๆ ได้! โธ่ ฉันคงเข้าร่วมไม่ได้หรอก แม่ไม่ยอมให้ฉันเล่นนานขนาดนั้นแน่ๆ!
ต้องเล่นนานแค่ไหนเหรอ? ― เป่ยาถามด้วยความสนใจ
อย่างน้อยห้าชั่วโมง! การแข่งขันจะกินเวลาสองวัน ต้องชนะทุกการต่อสู้ ซึ่งยากมาก นายรู้ไหมว่านักสู้ที่นั่นเก่งกันขนาดไหน!
เป่ยากลับถึงบ้านพร้อมความคิดเดียวในหัว: จะทำยังไงให้ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมทัวร์นาเมนต์นี้ได้ เขาถึงกับเตรียมสัญญากับแม่และพ่อไว้ด้วย: จะตั้งใจเรียน จะเก็บห้องให้เรียบร้อย จะพาเรกซ์ไปเดินเล่นทุกวัน จะทำความสะอาดกรงหนูแฮมสเตอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย
ที่บ้านมีแค่คุณยาคนเดียว ป้าไม่สบายจึงทำให้พ่อแม่ต้องไปเยี่ยม ต้องไม่อยู่สองวัน! เป่ยาดีใจมาก เพราะคุณยาไม่เข้มงวดเหมือนพ่อกับแม่ คราวนี้ทัวร์นาเมนต์คงเป็นของเขาแน่นอน!
หลังมื้อเที่ยงอร่อยๆ เป่ยาล้างจานของตัวเองแล้วมองเข้าไปในตาของคุณยาพลางถามเบาๆ ว่า:
คุณยาครับ เล่นได้ไหมครับ?
เล่นอะไร?
ก็เล่นแท็บเล็ตสักหน่อย… วันนี้มีทัวร์นาเมนต์ครับ
อ้าว ถ้าเป็นทัวร์นาเมนต์ก็ได้สิ! ― คุณยายิ้ม ― แต่เล่นแค่นิดเดียวนะ
ได้เลยครับ! ― เป่ยาคว้าแท็บเล็ตแล้วนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ
เกมดึงดูดเด็กชายจนเขาไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรรอบตัว การต่อสู้ยากมาก เขาชนะได้แค่สามคน แล้วก็เริ่มเกมใหม่ตั้งแต่ต้น ตอนนั้นเองคุณยาก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้อง:
เป่ย หนูบอกว่าจะเล่นแค่นิดเดียวไม่ใช่เหรอ นี่ผ่านไปตั้งชั่วโมงแล้วนะ! เอาล่ะ เลิกได้แล้ว!
คุณยาคนดี ขอแค่นาทีเดียว ขอสู้ครั้งสุดท้ายนะ!
ห้านาที เป่ย ห้านาทีเท่านั้น!
แต่พอผ่านไปห้านาที เป่ยาไม่คิดจะเก็บแท็บเล็ตเลย เขาแพ้การต่อสู้อีกครั้งและโกรธมาก เขาอยากเป็นผู้ชนะ หรืออย่างน้อยก็ได้อันดับสอง เพื่อให้วาดิกอิจฉา ให้เขารู้ว่าเขาเก่งแค่ไหน!
และเมื่อคุณยาเดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง เด็กชายแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำตักเตือนของเธอ ใช่ เขารู้ว่าคุณยาจะงอน แต่เดี๋ยวค่อยขอโทษ ตอนนี้การต่อสู้สำคัญที่สุด! คุณยาเข้ามาหลายครั้ง แต่เป่ยาก็เงียบ หรือไม่ก็โบกมือไล่ว่า: ไม่มีเวลา ในที่สุดคุณยาก็ทนไม่ไหว:
เป่ย ยายเหนื่อยที่จะบอกหนูแล้วว่าถึงเวลาต้องเลิกเล่นได้แล้ว! ตาหนูแดงหมดแล้ว! หนูได้ยินยายไหม?
เด็กชายเงียบไป
เป่ย…
ไปให้พ้นเลย! «เป่ย เป่ย»… เป่ยกินหมีไปแล้ว!
หนูพูดกับยายแบบนี้ได้ยังไง… ― คุณยาพูดด้วยเสียงสั่น
อยากพูดยังไงก็พูด! นี่มันบ้านของผม และผมคือเจ้าของที่นี่! ไม่ชอบก็ออกไปซะ! ― เด็กชายตะโกนคำสุดท้ายออกมาดังลั่น แล้วลุกจากโซฟาปิดประตูห้องใส่หน้าคุณยาอย่างแรง
เขาคิดว่าคุณยาจะเข้ามาดุอีก แต่ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าเบาๆ หลังประตู
คงไปในครัวแล้ว ― เขาคิด ― ดีเลย เดี๋ยวก็เล่นจบแล้วค่อยขอโทษ ตอนนี้ไม่มีเวลาหรอก การต่อสู้สำคัญกว่า!
เป่ยาจมอยู่กับเกมทั้งตัว ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ทัวร์นาเมนต์ยังไม่จบ แบตเตอรี่ของแท็บเล็ตก็หมดลง เด็กชายนึกขึ้นได้ว่าลืมที่ชาร์จไว้ในห้องนั่งเล่น
ก็ได้ ― เขาพูดกับตัวเอง ― เดี๋ยวไปเอาที่ชาร์จ แวะเข้าครัวไปขอโทษคุณยาแล้วค่อยเล่นต่อ!
เป่ยายืดตัว กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงไปหมดเพราะนั่งท่าเดิมนานเกินไป เขาเปิดประตูห้องแล้วก็แปลกใจ ในทางเดินมีวอลเปเปอร์ลายใหม่ และทุกอย่างดูต่างไปหมด
คุณยาเปลี่ยนวอลเปเปอร์ทั้งบ้านในไม่กี่ชั่วโมงเลยเหรอ? ― เขาพูด
แต่เมื่อเด็กชายเดินเข้าไปในครัว ก็ไม่เห็นคุณยาเลย มีเพียงเด็กผู้หญิงอายุประมาณแปดขวบ นั่งอยู่ที่โต๊ะและกินลูกอมอย่างเอร็ดอร่อย
เธอเป็นใคร? ― เป่ยาถาม
ฟ้า ― เด็กหญิงตอบ ― แล้วคุณลุงน่าจะเป็นช่างประปาใช่ไหม?
ช่างประปาอะไรกัน? แล้วฉันจะเป็นลุงของเธอได้ยังไง ฉันโตกว่าเธอแค่ไม่กี่ปีเอง!
ฮ่าๆ! ― เด็กหญิงหัวเราะอย่างร่าเริง ― คุณนี่ตลกจริงๆ! หนูหน้าเหมือนคุณยายตรงไหนกัน?
พอได้แล้ว อย่ามาทำให้ฉันปวดหัว ― เป่ยาโมโห ― เธอเป็นใคร แล้วคุณยาของฉันอยู่ไหน?
คุณยาไหนเหรอ? ― เด็กหญิงถาม
อินนา กริกอรีเยฟนาคือคุณยาของฉัน! เธอช่วยอธิบายหน่อยว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง คุณยาให้เธอเข้ามาเหรอ?
หนูอาศัยอยู่ที่นี่! ― เด็กหญิงทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ แล้วนึกอะไรบางอย่างได้จึงพูดต่อ ― อินนา กริกอรีเยฟนา… หนูเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง… อ้อ นึกออกแล้ว! พ่อเคยเล่าให้ฟัง นั่นคือคุณทวดของหนู เขาบอกว่าคุณทวดหายตัวไปก่อนพ่อจะเกิด หลานชายคนโตของท่านทำร้ายจิตใจท่าน เขาเล่นเกมบนแท็บเล็ตจนลืมตัว ไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรเลย พ่อแม่ของเขา ซึ่งก็คือคุณยายกับคุณตาของหนู พยายามเรียกสติเขา เรียกหมอมาตรวจ แต่ไม่เป็นผล ถึงกับค้นพบโรคใหม่ เรียกว่า «โรคซอมบี้คอมพ์» ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเข้าไปในห้องของเด็กชายคนนั้น ซึ่งจริงๆ แล้วเขาคือคุณลุงของหนู หมอบอกว่าเขาไม่ต้องกินอะไรเลย เพราะย้ายไปอยู่ในโลกเสมือนแล้ว บนประตูห้องของเขายังมีป้ายแขวนไว้ว่า «ห้ามเข้า!»
เป่ยาตกใจสุดขีด:
แล้วคุณยาหายไปไหน?
ไม่มีใครเห็นท่านตั้งแต่คืนวันนั้น เดี๋ยวนะ คุณไม่ใช่คนในห้องที่มีป้ายหรอกเหรอ? คุณคือคุณลุงของหนูที่อยู่ในโลกเสมือนใช่ไหม?
เป่ยาไม่ตอบอะไร เขาวิ่งออกจากครัวและเข้าไปในห้องของตัวเอง มองดูตัวเองในกระจก เขาไม่เห็นเด็กชายอีกแล้ว แต่เป็นคุณตาที่ดูเหนื่อยล้าและซีดเซียวจ้องมองกลับมา
ฉันทำอะไรลงไป! ― เป่ยาร้องไห้ ― เพราะเกมโง่ๆ เกมเดียว คุณยาถึงหายไป! คุณยาที่น่ารักของฉัน…
เป่ยาร้องไห้สะอึกสะอื้น ล้มตัวลงบนเตียงและหมดแรงจนหลับไป
เป่ย เป่ย…
มีใครบางคนแตะไหล่เขาอย่างเบามือ เมื่อลืมตาขึ้น เป่ยาก็เห็นคุณยาของเขา
คุณยาที่น่ารัก คุณยากลับมาแล้ว!
ยายไม่ได้ไปไหนเลย แค่นั่งอยู่ในครัวเพื่อไม่ให้รบกวนหนู…
คุณยาไม่ได้รบกวนผมเลย… คุณยาครับ ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณยาเสียใจ จริงๆ นะครับ!
คุณยายิ้มออกมา
ยายไม่โกรธหนูแล้วนะ เป่ย
เด็กชายคิดในใจว่า «โชคดีจริงๆ ที่มันเป็นแค่ความฝัน!».
เป่ยาบางครั้งก็ยังเล่นเกมอะไรสักอย่างได้เหมือนเดิม แต่ตอนนี้เขาจำได้ว่ามันเป็นแค่เกม และโลกจริงน่าสนใจกว่ามากนัก!
